Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Jerzy Sawicki"

Optoelektroniczne pomiary aksjograficzne stawu skroniowo-żuchwowego człowieka

Czytaj za darmo! »

Według lekarzy specjalistów zaburzenia czynności układu ruchu narządu żucia dotyczą aż 80% populacji. Znaczny jednak zakres stacjonarny stawu skroniowo-żuchwowego, wspomagany wydajnymi systemami regulacji opartymi na wielu pętlach sprzężeń zwrotnych odpowiedzialny jest za niewielką, około 15% objawowość tych patologicznych stanów. Wczesne wykrycie dysfunkcji stawu i wdrożenie odpowiedniej terapii są warunkami koniecznymi skutecznego wyleczenia. Obecnie badania aksjograficzne prowadzone są w niewielu ośrodkach klinicznych, a liczba osób poddawanych badaniom jest niewielka. Jedną z przyczyn tego stanu rzeczy jest mała dostępność, wysoki koszt i złożoność obsługi stosowanych obecnie aksjografów. Proponowana w artykule metoda pomiarowa może przyczynić się do upowszechniania badań aksjograficznych i przeprowadzania takich badań w dobrze wyposażonych gabinetach stomatologicznych. Aksjografia stawu skroniowo-żuchwowego Ilościową oceną wzajemnych relacji poszczególnych elementów układu ruchu narządu żucia w sytuacjach statycznych, jak i dynamicznych zajmuje się instrumentalna diagnostyka czynnościowa. Pierwsze prace dotyczące diagnostyki instrumentalnej, mające na celu stworzenie modelu wzajemnych relacji pomiędzy zwarciem zębów szczęki i żuchwy oraz stawem skroniowo-żuchwowym przypadają dopiero na schyłek XIX wieku. Rozpoczęto wówczas intensywne prace nad związkiem morfologii stawów skroniowo-żuchwowych i kontaktów zwarciowych zębów oraz wynikającej z nich różnorodności ruchów żuchwy. Dopiero w 1934 roku McCollum opracował w pełni mechaniczne urządzenie do trójwymiarowej rejestracji ruchów żuchwy. Urządzenie to umożliwiało zapis ruchów żuchwy przy pomocy zewnątrzustnie umiejscowionego sztyftu. Dalszy rozwój diagnostyki instrumentalnej ruchów żuchwy był związany z zastosowaniem do ich rejestracji urządzeń elektronicznych, w szczególności wykorzystujących głowice ultradźwiękowe. Celem analizy ruchów żuchwy nie jest jednak tylko gra[...]

Fałszywy wizerunek józefa hermana osińskiego DOI:


  Od roku obserwujemy nasilenie występowania fałszywego portretu Józefa Hermana Osińskiego w różnego rodzaju publikacjach. Wydaje się, że nikt z publikujących rzekomy portret Osińskiego nie zdaje sobie sprawy z karygodnego błędu jaki popełnia. Czas najwyższy tę sprawę wyjaśnić i oczekiwać naprawy wyrządzonych szkód. Józef Herman Osiński (1738-1802 odznaczył się w polskiej nauce i szkolnictwie. Był autorem ważnego, jednego z pierwszych w Polsce, podręcznika fizyki zatytułowanego Fizyka doświadczeniami potwierdzona (1777), który miał jeszcze dwa dalsze wydania, oraz prac z innych dziedzin, m.in.: Nauka o gatunkach i szukaniu rudy żelazney (1782), Gatunki powietrza odmiennego od tego, w ktorem żyjemy, krodko zebrane etc. (1783), Robota machiny powietrznej pana Mongolfier (1784) oraz Sposob ubespieczający życie y maiątek od piorunów (1784). Miał zatem w swoim dorobku wiele cennych publikacji, ale własnego portretu nie miał. Przynajmniej do pewnego czasu. Ten zasłużony uczony, z racji opracowania pierwszego polskiego podręcznika o instalacji piorunochronów na wysokich budowlach i 280 rocznicy urodzin, wolą środowisk polskich elektryków stał się patronem roku 2018. Informacje o dokonaniach Józefa Osińskiego Stowarzyszenie Elek[...]

 Strona 1