Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Katarzyna Witt "

Study on properties of oxide pigments after environmental expositions Badania właściwości pigmentów tlenkowych po narażeniach środowiskowych DOI:10.15199/62.2015.1.5


  Seven com. oxide pigments were studied for corrosion resistance in aq. solns. of H2SO4 or NaOH by colorimetry, thermogravimetry, X-ray diffraction, chem. anal, and adsorption of methylene blue. Some changes in color and chem. compn. of the pigments were obsd. esp. in the case of Zn-contg. pigments. Przedstawiono wyniki badań wpływu wodnego roztworu kwasu siarkowego i zasady sodowej na niektóre właściwości termoodpornych tlenkowych pigmentów spinelowych. Za pomocą spektrometrii odbiciowej, fluorescencji rentgenowskiej, termograwimetrii, strukturalnej rentgenografii dyfrakcyjnej oraz adsorpcji błękitu metylenowego określono zmianę barwy, składu chemicznego, budowy krystalograficznej i powierzchni właściwej pigmentów oraz występowanie efektów cieplnych. Wskazano na negatywny wpływ środowisk chemicznych na właściwości powierzchniowe pigmentów oraz ich późniejsze zachowanie w powłoce malarskiej. Do zabezpieczania urządzeń i aparatów pracujących w podwyższonych temperaturach są stosowane materiały termoodporne. Najczęściej wytwarza się je z żywic silikonowych wytrzymujących temp. do 700°C, aromatycznych imidów odpornych do 450°C oraz z polimerów fluorowych odpornych do 350°C. Powłoki ze szklistych nieorganicznych emalii mogą być eksploatowane do temp. ok. 1400°C. We wszystkich rodzajach powłok znajdują się pigmenty i napełniacze. Powinny one zachować swoje pierwotne właściwości i nie okazywać katalitycznego wpływu na powłokę, powodując przyspieszone jej niszczenie1-3). Do pigmentów zwiększających termoodporność powłok zalicza się neutralne tlenki metali lub metaliczne proszki (stal nierdzewna, puder aluminiowy, stałe roztwory złożone z mieszaniny tlenków metali nazywane pigmentami spinelowymi). Skład pigmentów spinelowych można wyrazić za pomocą ogólnych wzorów: IMe2+Ox IIMe3+O3 lub IMe2+Ox IIIMe4+O3 w których IMe2+ to jony Mg, Zn, Fe, Co, Mn, Ni, Cu, Ca, Sr, Ba, Cd, Pb, IIMe3+ - jony Al, Fe, Cr, Mn, a IIIMe4+ - Ti, Sn, Sb,[...]

Właściwości pigmentów kadmowych po narażeniach chemicznych i naświetlaniu promieniowaniem UV DOI:10.15199/62.2019.5.7


  Nakładanie powłok malarskich jest najbardziej rozpowszechnioną metodą ochrony metali przed korozją. Istotną właściwością powłok jest ich szczelność i adhezja do podłoża. Porowatość powłok wskazuje na możliwość przenoszenia przez pory i kapilary tlenu, wody i jonów różnych elektrolitów do powierzchni metalu. W związku z tym niezwykle ważną rolę odgrywają pigmenty i napełniacze, a w szczególności ich aktywność chemiczna polegająca na adsorbowaniu lub wiązaniu korozyjnie aktywnych substancji w produkty nieaktywne. Takie zdolności wykazuje m.in. pył cynkowy, węgiel aktywny, ditlenek tytanu, tlenek cynku, węglan ołowiu(IV), żółcień cynkowa oraz napełniacze węglanowe lub krzemionkowe1). Na właściwości mechaniczne powłok w największym stopniu wpływa dyspersyjność cząstek pigmentu, a na adhezję powłok do podłoża znacząco wpływają pigmenty mogące reagować z metalem lub tworzyć z nim związki kompleksowe. Takimi materiałami są grunty reaktywne lub konwertery rdzy. Adhezja powłoki do podłoża jest spowodowana występowaniem wiązań i związków łączących błonę z powierzchnią metalu. Powłoki o dużej odporności na światło najczęściej zawierają pigmenty metaliczne. Zasadniczą wadą większości pigmentów jest ich aktywność fotochemiczna, która może doprowadzić do zmiany budowy i składu pigmentu oraz przyśpieszyć niszczenie powłok, w których się one znajdują2). W przypadku powłok zawierających żółte pigmenty kadmowe zaobserwowano na ich powierzchni białe związki utworzone głównie przez uwodniony siarczan kadmu i węglan kadmu. Uwarunkowania strukturalne oraz budowa elektronowa i właściwości powierzchniowe kryształu żółcieni kadmowej (CdS) wskazują na możliwą przyczynę jej degradacji. Najczęściej mogą to być procesy fotoutleniania3). Na rys. 1 przedstawiono komórkę elementarną kryształu żółcieni kadmowej4). Siarczek kadmu jest związkiem dimorficznym i krystalizuje w układzie heksagonalnym oraz regularnym. Odmiana o budowie prostopadłościanu i podstawie[...]

 Strona 1