Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Józef Lach"

Identyfikacja produktów uwodornienia wybranych ftalanów dibutylowych metodą GC/MS

Czytaj za darmo! »

Ftalany dialkilowe są powszechnie stosowane jako plastyfikatory polimerów i kopolimerów. W ciągu ostatnich lat stwierdzono, że wykazują one szkodliwe działanie na ludzkie zdrowie i dlatego powinny zostać zastąpione przez nową generację plastyfikatorów. Mogą nimi być dialkilowe estry kwasu cykloheksano- 1,2-dikarboksylowego. Przedstawiono wyniki analiz estrów di-izo- i di-n-butylowych kwasu cykloheksano-1,2-dikarboksylowego, otrzymanych w wyniku katalitycznej reakcji uwodornienia odpowiednich ftalanów dibutylowych. Dzięki zastosowaniu metody chromatografii gazowej, w połączeniu ze spektrometrią mas (GC/MS) możliwe było określenie głównych i ubocznych produktów uzyskanych w tej reakcji. W ten sposób stwierdzono, że jej głównymi produktami są izomery cis i trans odpowiednio obu tych estrów, a jej produkty uboczne (poniżej 0,1%) to ftalid kwasu heksahydroftalowego oraz izoi n-butylowe monoestry kwasów benzoesowego, cykloheksanowego i 2-metylobenzoesowego. Uzyskane wyniki GC/MS dotyczące analizy produktów reakcji katalitycznego uwodornienia wybranych ftalanów dibutylowych, mogą być również przydatne podczas kontroli i optymalizacji procesu technologicznego ich wytwarzania. Bu2 and iso-Bu2 phthalates were hydrogenated on Ni catalyst to resp. cyclohexane-1,2-dicarboxylates. The reaction product was analyzed by gas chromatography coupled with mass spectrometry. Beside of cis and trans isomers of the main product, the presence of small amts. (below 0.1% by mass) of BuOH, i-BuOH, Bu benzoates, cyclohexanecarboxylates and 2-methylbenzoates as well as phthalide of cyclohexane-1,2-dicarboxylic acid was evidenced. Dialkilowe estry kwasu ftalowego znajdują szerokie zastosowanie jako plastyfikatory w przetwórstwie różnego rodzaju tworzyw sztucznych, np. poli(chlorku winylu). Substancje te, nie są związane chemicznie z polimerem i po pewnym czasie uwalniają się z niego, stając się w ten sposób zanieczyszczeniem środowiska naturalne[...]

Badania procesu katalitycznego odchlorowodorowania 1,1,2-trichloroetanu w fazie gazowej DOI:

Czytaj za darmo! »

Badano w skali laboratoryjnej katalityczne odchlorowodorowanie 1, 1,2-trichloroetanu w fazie gazowej w obecności węgla aktywnego, sylikażeli, A120 3 oraz sita molekularnego 1 3X nasyconego wodnymi roztworami chlorków metali I grupy układu okresowego. Przyjmując selektywność tworzenia się 1,1-dichloroetylenu jak o k ryterium przydatności uk ład u katalitycznego, do dalszych b adań wybrano żele krzemionkowe SG i SKM-3 oraz chlorki rubidowy i cezowy. W wyniku odszczepienia chlorowodoru od l,l,2-trichloroetanu(TCE) otrzymuje się trzy izomeryczne dichloroetyleny. Przemianę tę można napisać następująco: CH2 = CCl2 f DCE ch 2c i- c h c i2 -HCl / Cl Cl \ / :----► с =: C \ / \ \ H H \ CIS DCE \ H Cl \ С = С / \ Cl H TRANS DCE Najbardziej pożądanym produktem tej reakcji jest DCE, cenny surowiec w syntezie organicznej, stosowany głównie jako jeden z monomerów w procesach kopolimeryzacji oraz jako półprodukt w syntezie 1,1,1 -trichloroetanu. Na skalę przemysłową DCE otrzymuje się w procesie odchlorowodorowania TCE w obecności wodnego roztworu czynnika odszczepiąjącego chlorowodór. Mimo dużej selektywności reakcji tworzenia DCE oraz zadowalającego stopnia przemiany TCE, metoda ta jest niedogodna ze względu na uciążliwość dla naturalnego środowiska człowieka. W procesie tym otrzymuje się znaczne ilości ścieków. Trudności z ich utylizacją oraz straty chlorowodoru spowodowały podjęcie prac badawczych nad katalityczną eliminacją chlorowodoru z TCE w fazie gazowej. Obszerny przegląd literatury dotyczącej tego problemu przedstawiono wcześniej1,2). Omawia się w niej wiele różnych układów katalitycznych stosowanych w procesie odchlorowodorowania TCE. Układ katalityczny składa się z nośnika (węgiel aktywny, A120 3, sita molekularne i sylikażel) oraz substancji aktywnej, którą najczęściej jest chlorek metalu I grupy układu okresowego. Z powodu znacznego zróżnicowania zawartych w literaturze danych dotyczących[...]

Odchlorowodorowanie 1,1,2-trichloroetanu w obecności katalizatora heterogennego* DOI:

Czytaj za darmo! »

Zbadano wpływ ilości chlorku cezowego (naniesionego na żel krzemionkowy SKM-3) i temperatury prażenia katalizatora na jego właściwości w procesie odchlorowodorowania 1,1,2-trichIoroetanu w fazie gazowej. Stosując matematyczne metody planowania doświadczeń, zoptymalizowano warunki prowadzenia procesu. Stwierdzono, że otrzymany katalizator zachowuje aktywność przez krótki czas, a przyczyną jego dezaktywacji jest tworzenie się chlorowodoru w czasie odchloro wodorowania 1,1,2-trichloroetanu. W poprzednich pracach1,2’ przedstawiono obszerny przegląd literatury dotyczący procesu odchlorowodorowania 1,1,2-trichloroetanu (TCE) z utworzeniem 1,1-dichloroetylenu (DCE). W skali przemysłowej proces ten jest realizowany tzw. metodą mokrą. Pomimo dobrych wskaźników technologicznych, metoda ta jest uciążliwa dla środowiska ze względu na to, że w czasie procesu powstaje duża ilość ścieków. Traci się także (bezpowrotnie) powstający chlorowodór. Te wady metody mokrej spowodowały, że prowadzi się badania nad odchlorowodorowaniem TCE w fazie gazowej w obecności katalizatora heterogennego. Część doświadczalna W wyniku wstępnych prac badawczych, przeprowadzonych w celu weryfikacji danych zawartych w literaturze oraz doboru katalizatora *’ Pracę wykonano w rama[...]

Dobór nośnika dla katalizatora do procesu otrzymywania glikolu propylenowego z glicerolu DOI:10.15199/62.2019.7.4


  W ostatnich latach na rynku chemicznym pojawiły się setki ton glicerolu, który jest produktem ubocznym procesu produkcji biodiesla. Dlatego ważne jest, aby znaleźć możliwość jego wykorzystania. Jedną z możliwości jest użycie glicerolu jako surowca do produkcji propano- 1,2-diolu (glikolu propylenowego), który jest cenną substancją chemiczną, szczególnie w jakości Farmakopei. Zastosowanie glicerolu do produkcji glikolu propylenowego jest zgodne z trendami "zielonej chemii". Metoda ta może konkurować z typową technologią produkcji glikolu propylenowego, która wykorzystuje surowiec petrochemiczny (propylen). Glicerol od dawna przyciąga uwagę wielu badaczy i technologów, ze względu na jego całkowitą biodegradowalność, bezpośrednie pochodzenie z przerobu surowców odnawialnych i szerokie możliwości chemicznego wykorzystania. Dodatkowym atutem tego surowca jest stosunkowo niska cena, która wynika z jego dużych nadwyżek na rynku. Ma to związek ze zwiększeniem produkcji biopaliw, które stanowią coraz większą konkurencję dla paliw wytwarzanych z surowców petrochemicznych. Produktem ubocznym jest glicerol powstającym w reakcji transestryfikacji olejów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego z alkoholem metylowym lub etylowym. Przyjmuje się, że na ok. 1 t biopaliw otrzymuje się 100 kg surowego glicerolu1). Istnieje potrzeba zagospodarowania odpadowego glicerolu w celu poprawy opłacalności produkcji biodiesla. Jednym z kierunków chemicznego przetwarzania glicerolu jest otrzymywanie glikolu 1,2-propylenowego1-4). Glikol 1,2-propylenowy jest bezbarwną cieczą o charakterystycznych właściwościach. Jest związkiem bezpiecznym, nietoksycznym, o wysokiej biodegradowalności. To sprawia, że chętnie 1058 98/7(2019) Mgr inż. Józef LACH w roku 1973 ukończył studia na Wydziale Matematyki, Fizyki, Chemii Uniwersytetu Wrocławskiego. Jest starszym specjalistą chemikiem w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej “Blachownia" w Kędzierzynie-Koźlu. Sp[...]

 Strona 1