Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Anna Drabczyk"

Porównanie matryc hydrożelowych na bazie polisacharydów DOI:10.15199/62.2017.12.30


  Materiały hydrożelowe cieszą się ostatnio bardzo dużą popularnością, a ich synteza z polimerów biodegradowalnych, takich jak chitozan i żelatyna, może wpłynąć na rozwój technologii chemicznej, nanotechnologii, inżynierii tkankowej, a także rozszerzyć gałęzie przemysłu ściśle związane z medycyną, farmacją, stomatologią, kosmetologią oraz rolnictwem. Hydrożele to przestrzennie usieciowane hydrofilowe materiały, które składają się z dwóch lub więcej komponentów. Wykazują one duże zdolności do pochłaniania roztworów wodnych w sposób odwracalny, przy jednoczesnym zachowaniu swojej trójwymiarowej struktury. Ich właściwości zależą od tego z jakiego rodzaju monomeru zostały otrzymane oraz od zastosowanej metody syntezy, np. zmiana masy cząsteczkowej czynnika sieciującego może wpłynąć na stopień usieciowania struktury hydrożelowej. Można to wykorzystać np. przy otrzymywaniu materiałów medycznych. Sieć polimerowa może pełnić tu rolę swoistego sita molekularnego, które może być barierą dla dużych cząsteczek (np. immunoglobuliny), a ułatwiać dyfuzję mniejszych (np. insuliny)1-5). Hydrożele można podzielić na materiały konwencjonalne, które są zbudowane z luźno połączonych łańcuchów hydrofilowych oraz na żele wrażliwe na bodźce. Wykazują one duży stopień pęcznienia przy zachowaniu trójwymiarowej struktury oraz zdolność do odpowiedzi na niewielkie zmiany temperatury, pH środowiska oraz światła3). Istnieje kilka metod syntezy materiałów hydrożelowych. Do najbardziej podstawowych należy polimeryzacja w polu promieniowania UV lub promieniowania mikrofalowego. Pierwsza z nich jest zaliczana do metod proekologicznych. Przemawia za tym krótki czas reakcji i duża jej szybkość, małe wymagania co do powierzchni reakcji oraz brak konieczności stosowania rozpuszczalników organicznych, które negatywnie wpływają na środowisko zewnętrzne. Istota tego procesu polega na dysocjacji wiązań podwójnych w m[...]

Animal-derived chitosans. Characteristics, comparison, application Chitozany zwierzęce. Charakterystyka, porównanie, wykorzystanie DOI:10.15199/62.2016.10.42


  A review, with 35 refs. and a particular attention given to Beetosan, a chitosan derived from the exoskeletons of naturally died honeybees. Zaprezentowano źródła pozyskiwania i obróbki chityny i chitozanu. Przedstawiony przegląd literaturowy zawiera również informacje dotyczące Beetosanu, chitozanu pochodzącego z pancerzy pszczół. Współcześnie chityna i chitozan (jej deacetylowana pochodna) należą do niezmiernie ważnej grupy polimerów z punktu widzenia medycyny, farmacji, biotechnologii i biomedycyny. Powszechnie są one stosowane w opatrunkach hydrożelowych, ponieważ należą do substancji, które przyspieszają proces gojenia się ran. Duże zainteresowanie tymi polisacharydami wynika przede wszystkim z takich ich właściwości, jak biokompatybilność, biodegradowalność, bakteriostatyczność, brak toksyczności, dobra adsorpcja, bardzo dobra wytrzymałość mechaniczna oraz bioadhezyjność. Chityna została po raz pierwszy odkryta w 1811 r. przez Henri’ego Braconnota, francuskiego chemika i aptekarza. Ten polisacharyd, a właściwie kompleks chityna-glukan (nazwany funcina), został wyodrębniony ze ściany komórkowej grzybów z rodziny Agaricus volvaceus, A. acris, A. cantarellus, A. piperatus, Hydnum repandum, H. hybridum i Boletus viscidus jako pozostałość po obróbce roztworem wodorotlenku potasu. Naukowiec, który tego dokonał stwierdził, że uzyskany związek zawiera azot, ale w mniejszej ilości niż białko. Po 1823 r. pojawiła się nazwa chityna, a jej chemiczna struktura została wyjaśniona dopiero w 1930 r.1). Pod względem chemicznym chityna ma budowę zbliżoną do budowy celulozy, przy czym zawiera jednostki N-acetylo-D-glukozo- 2-aminowe, które tworzą długie łańcuchy polimerowe połączone wiązaniami β-1,4-glikozydowymi (rys. 1)2). Chitozan jest pochodną chityny powstającą przez jej N-deacetylację (rys. 2)3, 4). Chityna może występować w trzech odmianach, zależnie od pochodzenia. Poszczególne odmiany różnią się od siebie właściwoś[...]

 Strona 1