Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"ROBERT PRZEKOP"

Synteza bezpośrednia związków krzemu. Cz. II**. Na drodze do metody bezchlorowej DOI:10.15199/62.2018.10.18


  Do lat czterdziestych XX w. związki krzemoorganiczne wytwarzano zwykle przez działanie cząsteczek metaloorganicznych na halogenki krzemu lub estry kwasu ortokrzemowego. Konieczne było przygotowanie odczynnika Grignarda (lub serii odczynników, gdzie jeden był otrzymywany z poprzedniego), a następnie przeprowadzenie reakcji ze związkiem krzemu w rozpuszczalniku lub w nadmiarze reagenta2). Z powyższego opisu wynika, że proces otrzymywania silanów i pochodnych krzemoorganicznych był w przeszłości skomplikowany i wieloetapowy. W pierwszej połowie lat czterdziestych XX w. Richard Müller (Heyden AG) i Eugen Rochow3) (GE Electric) niezależne od siebie odkryli reakcję bezpośrednią krzemu i chlorków alkilowych, co stanowiło przełom umożliwiający przemysłową produkcję związków krzemoorganicznych oraz ich masowe wykorzystanie w wielu gałęziach techniki. Procesem syntezy bezpośredniej określa się w literaturze reakcje zachodzące pomiędzy krzemem a chlorometanem4, 5), chlorobenzenem6, 7), chlorowodorem8), chlorkiem etylu6, 7) oraz z alkoholem metylowym i etylowym9) (1-5). (1) (2) (3) (4) (5) Samo określenie "synteza bezpośrednia" ugruntowało się za sprawą tytułu oryginalnej pracy Rochowa4) (The direct synthesis of organosilicon compounds), w której po raz pierwszy opisał ten proces. Reakcja bezpośrednia jest przykładem reakcji specyficznej dla katalizy heterogenicznej, w której substratem jest ciało stałe, podobnie jak faza aktywna katalizatora. Z tego powodu oddzielenie/ odizolowanie katalizatora jako odrębnej od reagentów fazy 2MeCl + Si(0) CuCl, 290oC Si Cl Cl Me Me 2PhCl + Si(0) CuCl, 400oC Si Cl Cl Ph Ph 3HCl + Si(0) 300oC > 900oC HSiCl3 + H2 2EtCl + Si(0) CuCl, 320oC Si Cl Cl Et Et Si(s) + (4-x)ROH katalizator HSi(OR)(4-x)Hx + (2-x)H2 ** Cz. I1) R = Me lub Et 97/10(2018) 1723 nie jest w pełni możliwe. Katalizator, a w zasadzie faza aktywna katalitycznie, jest stanem subtelnym występującym w układzie równowag fazo[...]

Synteza bezpośrednia związków krzemu. Cz. I. Stan obecny i perspektywy rozwoju DOI:10.15199/62.2018.10.14


  Od wielu lat obserwowane są w literaturze doniesienia dotyczące nowych materiałów mających zastąpić krzem w elektronice i fotowoltaice. W ostatnich latach taką funkcję pełnią grafen1) oraz perowskit2). Jednak ze względu na wiele czynników praktycznych i ekonomicznych, dostępność surowców oraz fundamentalne prawa fizyki i chemii nadal nie zaobserwowano przesłanek do wyparcia krzemu półprzewodnikowego z tych branż3). Krzem jest jednym z najobficiej występujących pierwiastków w skorupie ziemskiej, głównie jako tlenek, z którego w procesie redukcji można otrzymać metaliczny krzem. Z punktu widzenia wykorzystania zasobów naturalnych, transformacja metalicznego krzemu lub tlenku krzemu do materiałów użytkowych ma ogromne znaczenie4). Jako materiał półprzewodnikowy krzem jest istotny z wielu względów. Jest szeroko stosowany do produkcji urządzeń elektronicznych, takich jak diody, tranzystory i układy scalone. Krzemowe ogniwa słoneczne zdominowały rynek technologii konwersji promieniowania słonecznego na energię elektryczną. W obecnej chwili trudno jest sobie wyobrazić, aby ogniwa oparte na związkach organicznych dorównały trwałością swoim krzemowym analogom. Ponadto, urządzenia produkowane na bazie krzemu mogą być stosowane do wykrywania fotonów promieniowania jądrowego, widzialnego i podczerwonego. Wreszcie, krzem jest bardzo skuteczny jako materiał do produkcji soczewek dla aparatury pracującej w podczerwieni. Zastosowanie krzemu w urządzeniach elektronicznych, które obecnie stanowią ogromną część przemysłu, powoduje, że jest on od ponad 60 lat intensywnie badany w celu uzyskania pełnego teoretycznego zrozumienia działania półprzewodników5). Odkrycie procesu bezpośredniego otrzymywania silanów w latach czterdziestych XX w. pozwoliło na wprowadzenie efektywnej i opłacalnej produkcji organosilanów oraz polimerów silikonowych na dużą skalę6, 7). Odkrycia umożliwiły opracowanie setek technologii produkcji monomerów i polimerów krzemoorgan[...]

Wpływ bezwodnej metody syntezy oraz czynnika templatującego na właściwości teksturalne adsorbentów tlenkowych

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań mających na celu opracowanie nowych metod otrzymywania materiałów opartych na układach tlenkowych Al2O3-B2O3, przy zastosowaniu syntezy zol-żel z czynnikiem templatującym oraz ich porównanie z wynikami uzyskanymi dla syntezy prowadzonej bez czynnika templatującego, z perspektywą zastosowania takich układów jako magazynów wodoru. Binary Al2O3-B2O3 sorbents were p[...]

Wpływ dodatku silseskwioksanów o budowie klatkowej na elektrochemiczne właściwości membran opartych na kopolimerze poli(fluorek winylidenu)/heksafluoropropylen DOI:10.15199/62.2017.6.11


  Membrany polimerowe znajdują coraz szersze zastosowanie w obszarze chemicznych źródeł prądu jako jedne z głównych elementów składowych ogniw elektrochemicznych. Pełnią one funkcję zarówno separatorów, jak i coraz częściej stanowią integralną część elektrolitu polimerowego. Elektrolity polimerowe w ogniwach zapobiegają kontaktowi elektrycznemu pomiędzy elektrodami, zapewniając jednocześnie odpowiedni poziom wymiany jonowej, co umożliwia gromadzenie i oddawanie ładunku przy jednoczesnym zmniejszeniu masy i modyfikacji kształtu ogniwa. W zależności od sposobu wytwarzania i wprowadzania jonów przewodzących do struktury membrany polimerowej rozróżnia się żelowe i stałe elektrolity polimerowe1-6). W przypadku żelowych elektrolitów polimerowych w specjalnie wytworzonych porach membran zostaje uwięziony ciekły elektrolit, tworząc swoistą gąbczastą strukturę zdolną do pełnienia jednocześnie funkcji separacyjnej i przewodzącej dla wędrujących jonów w ogniwie. Pozbawione fazy ciekłej membrany polimerowe, do których w trakcie procesu wytwarzania wprowadza się związki zdolne do przewodzenia jonów (np. sole metali) oraz membrany zbudowane ze związków o budowie jonowej (np. cieczy jonowych) nazywa się stałymi elektrolitami polimerowymi7-11). Obecnie najczęściej używanymi na świecie chemicznymi źródłami prądu są baterie litowo-jonowe. Powszechność stosowania wynika z wielu ich zalet. Ogniwa litowo-jonowe charakteryzują się dużą gęstością energii, wysokim napięciem pojedynczego ogniwa oraz praktycznie nieobserwowalnym samorozładowaniem. Tego typu akumulatory są stosowane do zasilania urządzeń przenośnych oraz do zasilania różnego typu pojazdów elektrycznych. Zasilanie drobnego sprzętu elektronicznego niewymagającego zbyt dużych prądów pracy odbywa się z wykorzystaniem akumulatorów litowo-polimerowych, do których produkcji zamiast ciekłego elektrolitu wykorzystuje się elektrolit polimerowy, jak ma to miejsce w akumulatorach litowo-jonowych. To wł[...]

 Strona 1