Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"MARCIN GOŁY"

Mikrostruktura i właściwości dyfuzyjnych warstw wierzchnich NiAl

Czytaj za darmo! »

Uszkodzenia elementów konstrukcyjnych i elementów maszyn w większości przypadków zarodkują na powierzchni lub w warstwie wierzchniej. Struktura powierzchni jak i fizykochemiczne i mechaniczne własności warstwy wierzchniej są newralgicznym czynnikiem decydującym o trwałości gotowego wyrobu. Stąd bardzo duży nacisk kładzie się na rozwój technologii obróbki i modyfikacji własności warstwy wierzchniej. Fazy międzymetaliczne metali przejściowych (Fe, Ti, Ni) z aluminium są przedmiotem wszechstronnych badań i stanowią potencjalny obszar poszukiwania nowych materiałów. Materiały te mają m.in. dużą wytrzymałość, dobrą odporność na korozję w środowisku agresywnym, ale przede wszystkim wysoką odporność na ścieranie. Uporządkowany układ atomów w sieci krystalicznej wpływa korzystnie na ich stabilność strukturalną i właściwości mechaniczne w wysokiej temperaturze [1÷3]. Aluminki niklu (Ni3Al, NiAl i Ni5Al3), aluminki żelaza (FeAl oraz Fe3Al) charakteryzuje również stosunkowo mała gęstość 5,3÷6,3 Mg∙m-3, czyli o około 30% mniejsza niż gęstość stali i superstopów przeznaczonych do pracy w podwyższonej temperaturze [1÷4]. Jednak największą zaletą związków międzymetalicznych tego typu jest ich niski koszt wytwarzania. Niestety wciąż nie osiągnięto ważnego celu jakim jest ich uplastycznienie. Pomimo pewnych wad, aluminki niklu i żelaza są często stosowane na elementy konstrukcji do pracy w temperaturze do 800°C ze względu na ich niską cenę, dobrą odporność korozyjną i łatwą formowalność na gorąco. Diagram fazowy Ni-Al (rys. 1) p[...]

Analiza fazowa i stan naprężeń własnych w warstwach azotowanych na stopie tytanu Ti6Al4V wytwarzanych w niskotemperaturowej plazmie

Czytaj za darmo! »

Coraz większe wymagania stawiane materiałom konstrukcyjnym i funkcjonalnym w zakresie m.in. właściwości mechanicznych, odporności na korozję i erozję, biozgodności są podstawą rozwoju różnych metod inżynierii powierzchni. Umożliwiają one kształtowanie mikrostruktury, składu fazowego i chemicznego, stanu naprężeń własnych w warstwach powierzchniowych obrabianych materiałów, a więc kształtowania ich właściwości użytkowych. Jednym z ważniejszych zadań obróbek powierzchniowych, szczególnie w przypadku detali narażonych na obciążenia dynamiczne i korozję, np. implantów tytanowych, jest wytworzenie określonych stanów naprężeń własnych wpływających na ich właściwości eksploatacyjne. Właściwości warstw wierzchnich i powłok zależą przede wszystkim od rodzaju ich mikrostruktury, składu fazowego, grubości i topografii powierzchni, stanu naprężeń własnych, a także sposobu przygotowania [1÷5]. Wpływ technologii wytwarzania warstw wierzchnich i powłok przedstawiono w artykule na przykładzie warstw azotowanych jarzeniowo na stopie tytanu Ti6Al4V. Wytworzono powłoki typu TiN + Ti2N + αTi(N) na powierzchniach stopu po szlifowaniu i polerowaniu. Zastosowano niskotemperaturowy proces azotowania jarzeniowego, tj. na potencjale plazmy (proces nazywany także azotowaniem z aktywnym ekranem) oraz obróbkę konwencjonalną, tj. na potencjale katody z wykorzystaniem zjawiska rozpylania katodowego [6]. Oba warianty obróbek realizowano przy tych samych parametrach. METODYKA BADAŃ Przygotowanie próbek do badań Okrągłe próbki o średnicy Ø80 i grubości 0,8 mm po polerowaniu w zawiesinie Al2O3 oraz po szlifowaniu na papierze o gradacji 400 poddano procesowi azotowania jarzeniowego w temperaturze 650°C przez 4 godziny, pod ciśnieniem w komorze roboczej 0,2 kPa zarówno na potencjale katody, jak i z wykorzystaniem tzw. aktywnego ekranu (na tzw. potencjale plazmy). Przed procesami obróbki jarzeniowej próbki czyszczono acetonem w płuczce ultradźwiękowej[...]

 Strona 1