Wyniki 1-10 spośród 15 dla zapytania: authorDesc:"Joanna Harasym"

Biorafinerie - systemy i przykłady realizacji w E uropie


  W świadomości producenta i konsumenta z sektora rolno-spożywczego utarło się przekonanie, że tradycyjne surowce rolnicze przetwarzane są w typowy sposób, aby otrzymać powszechne na rynku żywnościowym półprodukty i produkty spożywcze. Takie konwencjonalne podejście musi ulec szybkiej modyfikacji, gdyż zmiany w polityce rolnej są nieuchronne. Czarne chmury nad rolnictwem w E uropie oraz nieustanna konkurencja produkcji rolnej spoza kontynentu wywiera nacisk na poszukiwanie niestandardowych rozwiązań. Biorafineria przetwarzająca surowiec roślinny jest układem, który łączy procesy konwersji biomasy i urządzenia do jej przetwarzania w jeden zakład produkujący związki chemiczne, paliwa i energię. Koncepcja biorafinerii odpowiada istniejącym przetwórniom ropy naftowej, które produkują szeroki zakres paliw i innych produktów petrochemicznych. Przemysłowe biorafinerie zostały określone jako najbardziej obiecujące w etapie tworzenia nowego, opartego na biosurowcach przemysłu[...]

Biorafinacja ziarna zbożowego


  Pszenica zwyczajna inaczej zwana miękką (Triticum aestivum L.) - gatunek zbóż z rodziny wiechlinowatych. Jest kosmopolityczną rośliną uprawną, której największe uprawy znajdują się w E uropie, wschodniej Azji oraz Indiach, obu Amerykach a także Australii. Pochodzi z Bliskiego Wschodu. Występuje w szeregu odmian, zarówno jarych jak i ozimych. Podstawowe zastosowanie znajduje w przemyśle spożywczym do produkcji mąk i kasz, w hodowli zwierząt (otręby, słoma) oraz w medycynie (skrobia). Pszenica ozima i jara mają w Polsce bardzo duże znaczenie. Zbiory samej pszenicy ozimej, która wydaje plony wyższe i bardziej stabilne niż inne gatunki i formy zbóż, w ostatnich latach sięgały 30% wszystkich zbiorów. Szacuje się, że połowa zbiorów pszenicy ozimej jest przeznaczona na cele konsumpcyjne, młynarsko-piekarskie. Skup i obrót giełdowy dotyczą wyłącznie pszenicy konsumpcyjnej. Ziarno pszenicy miękkiej zawiera wiele składników, które znajdują zastosowanie nie tylko w przemyśle spożywczym, ale także w przemyśle farmaceutycznym oraz kosmetycznym. Natomiast niektóre ze składników spożywczych mogą zostać użyte w celu podniesienia wartości odżywczej żywności lub w celu nadania jej dodatkowych funkcjonalnych cech, np. takich jak właściwości prewencyjne lub wręcz lecznicze [1]. Szczegółowa analiza składu chemicznego pszenicy wykazała, że każda warstwa ziarna pszenicy ma unikalną zawartość mikro- i makroskładników [2, 3]. Dodatkowo skład chemiczny ziarniaka i rozkład substancji aktywnych zależą od odmiany. Średni skład chemiczny okrywy owocowej to błonnik surowy (20-21%), celuloza (23,5-24%) i arabinoksylan (25-28%). Obecne są również małe ilości białek (2,5-4%) i lipidów (<1%). W porównaniu z okrywą owocową, okrywa nasienna zawiera znacznie więcej białek (10-17%), mniej arabinoksylanu (12-13,5%), znacznie mniej błonnika surowego (ok. 1%) przy braku celulozy. Warstwa aleuronowa z kolei, zawiera wysokie stężenia fosforu całkowitego (2,7%), fosforu fi[...]

Wybrane substancje bioaktywne obecne w ziarnie żyta DOI:


  Wstęp Spożycie pełnego ziarna i jego przetworów wiązane jest ze znaczącymi korzyściami zdrowotnymi wywodzonymi z obecności składników biologicznie aktywnych. Oprócz substancji, których obecność i aktywność została już zdefiniowana w ziarnach żyta, takich jak pentozany, błonnik pokarmowy, triglicerydy czy przeciwutleniacze, istnieją również inne, aktualnie identyfikowane i weryfikowane. Benzoksazynoidy, lignany, kwasy fenolowe, fitosterole i tokole są najczęściej występującymi w całych ziarniakach żyta związkami biologicznie czynnymi. W tym artykule wykorzystano najnowsze wyniki badań, głównie od roku 2010, dotyczące ich zawartości, składu, skutków przetwarzania żywności i aktywności biologicznej w aspekcie zdrowotnym. Alkilorezorcynole Alkilorezorcynole to grupa związków fenolowych, pochodnych rezorcyny, zawierająca alkilowy łańcuch boczny, obecna w wielu organizmach takich jak: rośliny, algi, mchy, grzyby, bakterie czy gąbki morskie [1], ale do najbardziej przebadanych źródeł tych substancji należą żyto i pszenica. Związki te chemicznie są homologami 3,5,-dihydroksy-5-n-alkilobenzenów, występują również w postaci pochodnych z nienasyconymi lub utlenionymi łańcuchami bocznymi. W ziarnie żyta 20% całkowitego udziału alkilorezorcynoli przypada na pochodne z łańcuchami bocznymi zawierającymi wiązania nienasycone. Dzienne spożycie alkilrezorcynoli jest wysokie w krajach, które charakteryzuje analogicznie wysokie spożycie całego ziarna i jego przetworów z żyta i pszenicy. Należą do nich kraje skandynawskie, Niemcy, Polska i kraje bałtyckie. W produktach przetwarzanych metodami hydrotermicznymi jak chleb czy makaron lub ekstrudowanymi jak np. płatki śniadaniowe, alkilorezorcynole tworzą kompleksy skrobiowo-lipidowe. Ich zawartość waha się od ilości użytego w recepturze surowca całoziarnowego i np. w chlebie żytnim wynosi 197-686 μg/g s.m., a w musli 124-143 μg/g s.m. [12] i pozostaje stała w strukturze [...]

Biorafinerie - rozwój konceptu DOI:


  Artykuł prezentuje aktualny ogląd wdrażania koncepcji biorafinerii w E uropie i na świecie oraz zmiany, jakie nastąpiły w okresie od 2012 do 2015 roku względem stanu wiedzy i stanu faktycznego, zaprezentowanego Czytelnikom "Przeglądu Zbożowo-Młynarskiego" w 2011 roku w numerze kwietniowym (4/2011, str. 8-9).Aspekty instytucjonalne i środowiskowe Rozwiązania będące pierwotną formą biorafinerii (cukrownie, młyny) stosowane były od wielu lat w przemyśle spożywczym. Jednakże nadal zauważalny jest brak wielkoskalowych implementacji analogów biorafinacji do zastosowań niespożywczych (włączając zastosowania bioenergetyczne). Jako główne przyczyny takiego stanu można wskazać następujące fakty: niektóre kluczowe technologie (frakcjonowanie i separacja produktu), stanowiące część zintegrowanego zakładu biorafinerii są wciąż niewystarczająco dojrzałe do implementacji na rynku komercyjnym; nadal nie istnieje układ równych szans w zrównoważonej eksploatacji biomasy w zastosowaniach spożywczych i niespożywczych; sektory rynku, które powinny współpracować (spożywczy, paszowy, rolniczy, chemiczny, energetyczny, paliwowy, logistyczny) dla rozwoju i komercjalizacji w pełni zrównoważonego łańcucha wartości biomasy, nadal nie współpracują oraz wciąż brakuje wiedzy/doświadczenia dotyczącego korzyści płynących ze stosowania procesów biorafinacji w celu optymalnego zrównoważenia użytkowania biomasy zarówno na poziomie przemysłu, MŚP oraz regionalnych szczebli rządowych. Zasadnicze wyzwania, którym należałoby sprostać to: - zaprojektowanie i rozwinięcie stosownych regulacji prawnych dotyczących funkcjonowania takiego przemysłu;  utworzenie płaszczyzny umożliwiającej wypracowanie układu równych szans w zrównoważonej eksploatacji biomasy; - włączenie wielosektorowych interesariuszy we wdrażanie zrównoważonego łańcucha wartości; - rozwój technologii i wykorzystanie dobrych praktyk w skalowaniu biorafinerii; [...]

Biorafinerie zbożowe - problemy i wyzwania DOI:


  Biorafinerie oparte na zbożach cieszą się znaczącym zainteresowaniem w ostatnich latach. Zaprojektowano i zbudowano kilka systemów w skali pilotażowej, które obecnie przyciągają mnóstwo wysiłku badawczego zmierzającego do przeniesienia wypracowanych w nich rozwiązań do skali przemysłowej. 1. Biomasa Podobnie jak w przypadku innych technologii, również w biorafineriach oprócz związków wytwarzanych jako podstawowe, takich jak etanol czy kwas mlekowy, powstaje mnóstwo produktów ubocznych czy też nawet odpadów. Jak dotąd główny nacisk skupiał się na wykorzystaniu tych odpadów. Większość badań naukowych skupiona jest wyłącznie na problemach obróbki w celu wykorzystania energetycznego takich odpadów, ale w najnowsze doniesienia sugerują, że uwaga badawcza przesuwa się z obróbki na waloryzację. Od kiedy produkcja biopaliwa skierowała uwagę na biomasę, jako główne źródło energii, od tego czasu rozpoczęło się ciągłe odchodzenie od paliw kopalnych w tym kierunku, nie tylko na potrzeby energetyczne, ale również jako źródła związków chemicznych niezbędnych do wytwarzania rzeczy codziennego użytku. Znakomitym przykładem specyfiki tego zjawiska jest pozyskiwanie furfuralu z łusek owsa. Aż do 1960 DuPont wytwarzał nylon z furfuralu (organiczny związek chemiczny z grupy aldehydów) pochodzenia biologicznego; jednakże obecnie jest on produkowany ze związków chemicznych wytwarzanych ze źródeł kopalnych. Wyczerpywanie się zasobów ropy naftowej będzie miało negatywne oddziaływanie na dostępność takich związków, a przez to na cenę wytwarzanych z nich przedmiotów. Z uwagi na powyższą perspektywę przemysł jest obecnie zachęcany do podjęcia bardziej innowacyjnych postaw, wybiegających w przyszłość, poza zasoby ropy i identyfikujących systemy oparte na źródłach biologicznych jako wartościowy magazyn kluczowych, chemicznych związków budulcowych. I te właśnie związki chemiczne stanowią podstawę naszego nowoczesnego stylu życia i znaj[...]

Biorafineria zbożowa - substancje czynne w otrębach pszennych i metody ich otrzymywania DOI:


  1. Wstęp Biorafinerie zbożowe w większości przetwarzają zboża lub odpady pochodzące z ich przetwórstwa na etanol, energię elektryczną lub ciepło. Do nielicznych należą takie zakłady jak Bomaderry Plant (Australia), która jest biorafinerią 1-platformową (cukry - C5/C6), wytwarzającą gluten pszenny, skrobię pszenną, glukozę, etanol, pasze z pszenicy czy AGRANA Biorefinery Pischelsdorf (Austria) - biorafineria 2-platformowa (skrobia, cukry C5/C6), wytwarzająca bioetanol, skrobię i gluten pszeniczny i CO2 z surowców rolniczych poprzez integrację przetwarzania skrobi pszennej z istniejącym zakładem produkcji bioetanolu. W typowym przetwórstwie zbożowym otręby stanowią naturalny roślinny produkt uboczny, który powstaje na etapie przetwarzania ziarna na mąkę. Stanowią one mieszaninę różnorodnych składników powstających w trakcie przemiału zewnętrznych części ziarna i wykazują zmienną zawartością cząstek bielma i różny stopień rozdrobnienia. Efektem tego jest fakt, że otręby stanowią produkt nieustandaryzowany, zarówno ze względu na zróżnicowany skład chemiczny, jak i stopień granulacji. Produkt o wysokiej zawartością bielma i niskiej zawartości cząstek okrywy nasiennej nazywany jest otrębami pełnymi, inaczej tłustymi, natomiast niska zawartość cząstek bielma i wysoki udział cząstek okrywy owocowo-nasiennej cechuje tzw. otręby chude. W zależności od jakości ziarna i sposobu jego przemiału 100 kg ziarna pszenicy pozwala na uzyskanie od 2 do nawet 30 kg otrębów [1]. Tak duża ilość produktu ubocznego zwróciła uwagę świata nauki na siebie. Przeprowadzone intensywne badania składu i właściwości wykazały, że otręby pszenne stanowią cenny rezerwuar substancji aktywnych biologicznie. Niniejsze opracowanie stanowi przegląd literatury dotyczącej charakterystyki składu otrębów pszennych. Przegląd ma za zadanie zebranie istniejącej wiedzy w zakresie potencjału wykorzystania otrąb pszennych w biorafinerii zbożowej w celu odzysku substancji akty[...]

Otręby pszenne - metody funkcjonalizacji surowca DOI:


  1. Wstęp W artykule opublikowanym w nr 7/2015 "Przeglądu Zbożowo- -Młynarskiego" pt. "Biorafineria zbożowa - substancje czynne w otrębach pszennych i metody ich otrzymywania" omówiłam szereg substancji posiadających korzystny wpływ na organizm człowieka, obecnych w otrębach pszennych. Wskazałam, że zasadne jest podjęcie wszelkich działań umożliwiających właściwe wykorzystanie tego źródła. Może ono stanowić znakomity surowiec do odzysku tych substancji w trakcie przetwarzania w biorafinerii, ale warto podjąć próbę, aby wprowadzić otręby bezpośrednio do produktów spożywczych. Jednakże wykorzystanie otrąb pszennych w żywności stwarza szereg problemów związanych ze strukturą produktu, okresem przydatności do spożycia oraz wrażeniami sensorycznymi, gdyż dodatek otrąb do produktów powoduje m.in. wrażenie piaszczystości i "słomy" w ustach. Ponadto kwasy fenolowe, których naturalnym zadaniem w okrywie jest odstraszania szkodników, mogą powodować np. gorzki posmak. W artykule zaprezentowałam przegląd aktualnych technik opracowanych w celu rozwiązania problemów dodatku otrąb pszennych do produktów spożywczych. 2. Metody funkcjonalizacji Technolodzy żywności muszą opracować rozwiązania tworzące kompromis między ilością otrąb, która umożliwi wywarcie zdrowotnego wpływu, a która jednocześnie nie spowoduje spadku akceptacji konsumentów [1]. 2.1. Mielenie Mielenie otrąb wydaje się być najlepszym rozwiązaniem umożliwiającym zwiększenie powierzchni surowca, a co najważniejsze podniesienie zawartości składników odżywczych. Celem perspektywicznym takiego podejścia jest zmniejszenie wielkości cząstek otrąb w celu uzyskania większej rozpuszczalności błonnika, która odgrywa istotną rolę w utrzymaniu zdrowia jelit. W roku 2009, van Craeyveld z zespołem osiągnął wzrost zawartości rozpuszczalnego w wodzie arabinoksylanu z 4 do 61% wagowych poprzez mielenie w młynie kulowym przez 120 h [2]. Innym rodzajem zaawansowanego technologicznie frakcjonow[...]

Inne zboża jako surowce w biorafinerii DOI:


  Żyto Surowcem dla biorafinerii opartej na zbożu może być między innymi żyto (rys. 1). Pierwszym etapem jest mechaniczna separacja oddzielająca ziarno od słomy, w której 10% (w/w) stanowi ziarno, a 90% (w/w) słoma [1]. Tutaj pod pojęciem słomy kryją się także plewy, kolanka, kłosy i liście. Tak pojmowana słoma stanowi surowiec lignino-celulozowy i może być następnie przetwarzana w ramach biorafinerii lignino-celulozowej. Z drugiej strony istnieje możliwość rozdziału na celulozę, hemicelulozy, ligninę i ich dalszą konwersję w osobnych liniach produkcyjnych, co jest uwidocznione w biorafinerii lignino-celulozowo- paliwowej. Co więcej, słoma jest materiałem początkowym w produkcji syngazu drogą pirolizy. Natomiast syngaz jest podstawowym materiałem do syntezy paliw oraz metanolu (rys. 2). Ziarno może zostać pr[...]

Perspektywy rynku piwa bezglutenowego w Europie


  W 2011 r. w Unii Europejskiej wyprodukowano 386 mln hl piwa, a w pozostałych państwach Europy łącznie 163 mln hl. W ostatnich trzech latach produkcja ustabilizowała się i ulega nieznacznym zmianom. Zwiększenie sprzedaży może być realizowane poprzez rozszerzenie rynków zbytu na skutek np. dywersyfikacji produktu. Takim rynkiem, znajdującym się w fazie wzrostu, jest rynek piwa bezglutenowego. Szacowane zapotrzebowanie tego rynku wynosi ok. 5,5 mln hl rocznie. Odbiorcami tego produktu są nie tylko osoby z nietolerancją glutenu, ale ze względu na atrakcyjne sensorycznie właściwości piw produkowanych z nietypowych słodów, liczba klientów końcowych może ulec zwiększeniu nawet do kilku procent populacji europejskiej. Produkcja piwa w Europie szacowana jest na ok. 549 mln hl, co sprawia, że europejski rynek jest drugim co do wielkości na świecie. Poszczególni producenci stale dywersyfikują produkcję w zależności od zmieniających się potrzeb klientów. Jednym z sektorów rynku, znajdującym się w fazie wzrostu, jest sektor piwa bezglutenowego, w którym klientem końcowym jest osoba chora na celiakię lub wykazująca nietolerancję glutenu; szacowane zapotrzebowanie tego sektora określane jest na ok. 5,5 mln hl rocznie. Charakterystyka zapotrzebowania klienta rynku piwa bezglutenowego Celiakia jest trwającą przez całe życie, przewlekłą chorobą zapalną jelita cienkiego. Występuje ona u osób predysponowanych genetycznie i charakteryzuje się zaburzeniami trawienia i wchłaniania jelitowego na skutek zaniku kosmków błony śluzowej wywołanego poprzez spożywanie różnych frakcji białek określanych wspólną nazwą - gluten. Należą do nich białka jęczmienia (hordeina), pszenicy (gliadyna), żyta (sekalina) i owsa (awenina), chociaż w przypadku tego ostatniego trwa intensywna debata naukowa [1, 2, 3]. Niektóre stowarzyszenia osób chorych na celiakię, zarówno w Polsce, jak i za granicą, rekomendują owies do spożycia [4]. Celiakia najczęściej diagnozowana jest w p[...]

Międzynarodowa Konferencja Browarnicza - 11th International Trends in Brewing


  Trends in Brewing to cykliczna konferencja zainicjowana przez KaHo Sint Lieven i kontynuowana z sukcesem w okresach dwuletnich od 1994 r. W dniach 13-17 kwietnia 2014 r. w Gandawie (Belgia) na terenie Kampusu Technologicznego KAHO Sint-Lieven odbyła się 11. edycja tego międzynarodowego sympozium - 11th International Trends in Brewing (TIB) pt. Can trends in Brewing be revolutionary? - zorganizowana wspólnie przez KAHO Sint-Lieven, Uniwersytet Herriot-Watt (Edynburg/ Szkocja) oraz Uniwersytet Techniczny w Berlinie (Berlin/Niemcy). Komitet Naukowy TIB’2014, który nadzorował jakość merytoryczną zgłaszanych prezentacji, stanowili: prof. Guido Aerts (KU Leuven@KAHO Sint-Lieven), prof. Paul Hughes (Uniwersytet Heriot-Watt) oraz prof. Frank-Jürgen Methner (Uniwersytet Techniczny w Berlinie). W sympozjum wzięło udział 438 osób, wśród nich przedstawiciele nauki, przemysłu piwowarskiego i analityki laboratoryjnej z 25 krajów: Austrii, Belgii, Brazylii, Czech, Danii, Fin[...]

 Strona 1  Następna strona »