Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Mirosław Wieczorek"

Wybrane aspekty technologii wykonania wielkowymiarowych elementów badawczych


  Wwielu konstrukcjach podstawą rozwiązań teoretycznych, a w następnej kolejności projektowych są obserwacje bezpośrednio na obiektach budowlanych lub modelach eksperymentalnych. Dotyczy to przede wszystkim ustrojów pracujących w stanach wyjątkowych oraz takich, w których zachodzi duża obawa o bezpieczeństwo konstrukcji, m.in. w przypadku analizy katastrof spowodowanych przez: przeciążenie konstrukcji, błędy wykonawcze (np. zbyt wczesne rozdeskowanie konstrukcji), błędy projektowo-wykonawcze (związane np. ze złą organizacją robót budowlanych), wybuchy (np. gazu) czy ataki terrorystyczne. W przypadku katastrof budowlanych nie ma jednak wystarczających wyników badań takich obiektów, dlatego też, aby prześledzić ich zachowanie, prowadzi się badania modelowe. Czasami są to duże modele wykonane w skali 1 : 1 lub 1 : 2, co nastręcza określone trudności zarówno projektowe, jak i wykonawcze. W artykule chcę się podzielić doświadczeniem przy wykonywaniu dwóch wielkowymiarowych modeli płaskiego stropu o wymiarach 9300 × 9300 × 100 mm. Badano je, symulując sytuację awaryjnego usunięcia podpory. Obiekt badań Wykonano dwa modele w skali 1 : 2. Model pierwszy służył do badania fragmentów narożnych, natomiast drugi do badania fragmentów krawędziowych. Model badawczy zaprojektowano tak, aby podczas badań jak najlepiej odzwierciedlał pracę rzeczywistego, dziewięciopolowego ustroju płytowo-słupowego o osiowym rozstawie podpór 6000 × 6000mm. Uwzględniając te wymiary, do przeprowadzenia badań zaproponowano wykonanie płaskiej płyty żelbetowej o wymiarach 9300 × 9300 × 100mm, którą podparto w 16miejscach na prefabrykowanych, nieruchomych podporach słupowych o wysokości 2400 mm (rysunek 1). Widok modelu badawczego zamieszczono na fotografii 1. Wybrane problemy wykonawcze Podczaswykonywaniamodeli badawczych występuje wiele problemów natury technicznej, organizacyjnej i logistyczn[...]

Badania składu produktów hydrolizy dekstranu DOI:

Czytaj za darmo! »

Wyznaczono metodą chromatografii żelowej funkcje rozkładu mas cząsteczkowych produktów hydrolizy dekstranu surowego pochodzących z różnych etapów tego procesu. Na podstawie otrzymanych wyników można obliczać zawartość dowolnej frakcji dekstranu w mieszaninie produktów w danym momencie, co umożliwia optymalizację procesu z punktu widzenia wydajności pożądanych frakcji. Dekstran należy do polisacharydów o największym znaczeniu praktycznym. Jedynym jego producentem w Polsce i jednym z nielicznych w krajach RWPG są Kutnowskie Zakłady Farmaceutyczne "Polfa". Dekstran jest wielocukrem złożonym z grup glukozowych połączonych głównie wiązaniami glikozydowymi typu a-(l-6). Otrzymywany jest z sacharozy za pomocą bakterii szczepu Leuconostoc mesenteroides jako tzw. dekstran surowy o bardzo dużej masie cząsteczkowej, rzędu milionów jednostek masy atomowej. Do celów praktycznych nadaje się produkt o znacznie mniejszej masie cząsteczkowej (rzędu kilku lub kilkudziesięciu tysięcy). Konieczna jest więc częściowa degradacja dekstranu surowego. W tym celu przeważnie prowadzi się hydrolizę kwasową, najczęściej z użyciem kwasu solnego. W jej wyniku otrzymuje się mieszaninę polidyspersyjną o dość szerokim rozkładzie mas cząsteczkowych. [...]

Uszkodzenia, naprawa i wzmocnienie estakad podsuwnicowych na placach składowych DOI:10.15199/33.2019.02.03


  Estakady podsuwnicowe, wznoszone na placach składowych zakładów przemysłowych - hut, cementowni, zakładów prefabrykacji, itp., to obiekty naziemne, najczęściej otwarte, rzadziej zadaszone całkowicie lub częściowo. Stosuje się jedno- lub wielonawowe konstrukcje ze stalowymi, żelbetowymi lub sprężonymi belkami podsuwnicowymi, opartymi na żelbetowych bądź stalowych słupach wspornikowych, sztywno zamocowanych w fundamentach. Estakady podsuwnicowe narażone są na niekorzystne oddziaływanie środowiskowe (wiatr, temperatura, opady atmosferyczne, pyły, oblodzenie), statyczne i dynamiczne obciążenia pionowe oraz poziome od suwnic (przyśpieszanie, hamowanie, ukosowanie suwnicy podczas jazdy), a czasami także obciążenia od składowanych materiałów (parcie materiału na słupy). Na skutek tych oddziaływań często dochodzi do uszkodzenia konstrukcji estakad, niekiedy istotnie utrudniających, a czasami uniemożliwiających prawidłowe użytkowanie. W artykule opisano uszkodzenia, a także nieprawidłowości w pracy konstrukcji wymagające ich dodatkowego wzmocnienia. Uszkodzenia i wynikające z nich problemy użytkowania estakad omówiono m.in. w [1 ÷ 4]. Tory jezdne Uszkodzenia torów jezdnych objawiają się spękaniami, miażdżeniem i wykruszaniem betonowych podlewek pod torowiskiem, wyrywaniem śrub kotwiących oraz zarysowaniami i ubytkami betonu w strefach ich zakotwienia (fotografie 1 i 2). Wynikają one najczęściej z wadliwego zamocowania szyn, błędów montażu i rektyfikacji toru, nienależytego utrzymania podtorza i suwnic, ugięcia belek podsuwnicowych [...]

 Strona 1