Wyniki 1-10 spośród 21 dla zapytania: authorDesc:"Andrzej Gawdzik"

O finansowaniu prac badawczych w Polsce

Czytaj za darmo! »

Nauka w Polsce nigdy nie cieszyła się społecznym uznaniem. Praktycznie od zarania naszych dziejów. W dziedzinie nauk stosowanych ewentualne osiągnięcia w sferze militarnej były społecznie akceptowane, jeśli tylko nie wymagały nakładów finansowych. Przyczyn tego zjawiska było wiele: brak silnego mieszczaństwa, zbyt silny Kościół, ciemnota i arogancja warstw panujących itp. Z biegiem lat p[...]

Analiza wybranych zagadnień związanych z procesem zgazowania węgla

Czytaj za darmo! »

Zanalizowano przydatność złoża fluidalnego do prowadzenia procesu zgazowania węgla z uwzględnieniem zarówno aspektów technologicznych, jak i ekonomicznych. Omówiono przy tym takie zagadnienia, jak: zużycie energii w procesie, wartość opałową otrzymanego gazu oraz zagrożenia ekologiczne związane z jego spalaniem. Zgazowanie węgla jest jednym z ważniejszych procesów technologicznych, zwłaszcz[...]

Effect of preparation method on activity of a skeletal nickel catalyst Zależność aktywności niklowego katalizatora szkieletowego od sposobu jego preparatyki DOI:10.12916/przemchem.2014.1898


  Ni-Al (1:1) alloy was prepd. by smelting components at 1453°C. The alloy was annealed at 300-1000°C for 4-12 h, leached with aq. NaOH soln. at 80-100°C for 3.5 days and then tested for catalytic activity in hydrogenation of maleic acid. The Ni catalyst made of an Ni-Al alloy annealed at 500°C for 12 h showed the highest catalytic activity. Zbadano wpływ sposobu preparatyki niklowego katalizatora szkieletowego na jego aktywność w procesie uwodornienia kwasu maleinowego do kwasu bursztynowego, mierzoną zmianami potencjału elektrody platynowej. Na podstawie danych doświadczalnych wykreślono zależności potencjału elektrody platynowej w funkcji temperatury i czasu wyżarzania katalizatora. Stwierdzono, że wzrost temperatury wyżarzania obniża, a zwiększenie czasu wyżarzania zwiększa aktywność niklowego katalizatora szkieletowego w analizowanym procesie. Sposób wytwarzania w istotny sposób wpływa na właściwości otrzymanych katalizatorów1). W pracy przeanalizowano wpływ preparatyki katalizatora niklowego na jego aktywność w procesach uwodornienia, w których to ze względu na łatwość adsorpcji wodoru na powierzchni niklu, niską cenę, dostępność i mniejszą wrażliwość na działanie trucizn niż w przypadku platyny czy palladu, ten rodzaj katalizatora jest często stosowany2, 3). Bazę dla przygotowania katalizatorów niklowych stanowi stop Raneya otrzymywany poprzez stopienie aluminium i niklu w równych proporcjach. Z otrzymanego stopu aluminium zostaje wymyte alkaliami, a nikiel pozostaje w postaci rozdrobnionej3). Otrzymany katalizator jest odpornym mechanicznie katalizatorem szkieletowym o postaci gąbczastej, czarnej masy. Jego charakterystyczną cechą jest luźna struktura i silnie rozwinięta powierzchnia właściwa, spowodowana siecią porów znajdujących się w całej objętości4). Dzięki temu ułatwiony jest kontakt adsorbentu z adsorbatem, co jest szczególnie i[...]

Effect of the Raney alloy composition on activity of a skeletal nickel catalyst Wpływ składu stopu Raneya na aktywność niklowego katalizatora szkieletowego DOI:10.15199/62.2015.12.28


  Ni-Al alloys were prepd. by smelting the components, annealed at 600-1250°C, leached with aq. NaOH soln. at 80- 100°C and then tested for catalytic activity in hydrogenation of maleic acid. The increase in the Ni:Al mass ratio resulted in a decrease both in the activity of the catalyst and in the initial electrochem. potential value of the indicator electrode. Przeanalizowano wpływ składu stopu Raneya, otrzymanego przez stopienie aluminium i niklu występujących w różnych proporcjach masowych, z którego aluminium zostaje wymyte alkaliami, a nikiel pozostaje w postaci rozdrobnionej, na aktywność niklowego katalizatora szkieletowego w procesie uwodornienia kwasu maleinowego do kwasu bursztynowego. Jest to uzupełnienie wcześniejszych badań przeprowadzonych na szkieletowym katalizatorze niklowym, uzyskanym ze stopu Raneya otrzymanego przez stopienie równych mas aluminium i niklu, prezentowanych w pracy1). Wykazano, że wzrost zawartości aluminium w stopie zwiększa aktywność niklowego katalizatora w analizowanym procesie. Obecnie uważa się, że aktywną formą wodoru w procesie uwodornienia jest wodór atomowy. Aktywacja cząsteczki wodoru polega zatem na pełnym lub prawie pełnym zerwani[...]

Study on the Ni-Al2O3 catalysts activity in the hydrogenation of maleic acid Badanie aktywności katalizatorów Ni-Al2O3 w procesie uwodornienia kwasu maleinowego DOI:10.15199/62.2016.5.16


  Seven Ni/Al2O3 catalysts (Al content up to 10% by mole) were prepd. by copptn. from aq. solns. of Al(NO3)3 and NiCO3·2Ni(OH)2, calcination at 600°C for 2 h and redn. with H2. The catalysts were used for hydrogenation of maleic acid to study their catalytic activity. The catalyst with Al content 1% by mole showed the highest catalytic activity. Zbadano wpływ zawartości aluminium na aktywność katalizatorów Ni-Al2O3 w procesie uwodornienia kwasu maleinowego. Aktywność katalityczną mierzono metodą potencjometryczną. Najwyższą aktywność katalityczną wykazywał katalizator zawierający 1% mol. Al. Stwierdzono obniżenie aktywności badanych katalizatorów ze wzrostem temperatury procesu uwodornienia. Szybkość katalitycznego uwodornienia kwasu maleinowego zależy zarówno od stężenia zaadsorbowanych cząsteczek tego kwasu, jak i stężenia zaadsorbowanych atomów wodoru1). W przypadku katalizatorów będących ciałami stałymi ich powierzchnia jest zawsze niejednorodna i charakteryzuje się określoną porowatością o wymiarach molekularnych. Od tej niejednorodności powierzchni zależy obecność centrów aktywnych. Atomy znajdujące się na szczytach molekularnych wzniesień są słabiej związane z pozostałymi atomami ciała stałego i dlatego wykazują większą zdolność do adsorpcji cząsteczek gazu2, 3). W procesie adsorpcji wierzchołki kryształów są więc najaktywniejsze, atomy rozmieszczone na krawędziach ścian kryształów wykazują niższą aktywność w tym procesie, a atomy tworzące elementy powierzch-ni płaskiej są praktycznie nieaktywne. Maksymalna liczba centrów aktywnych przypadająca na jednostkę powierzchni ograniczona jest więc powstawaniem centrów adsorpcyjnych. Cząsteczki znajdujące się na mniej aktywnych elementach charakteryzują [...]

Catalytic properties of the trivalent lanthanide oxides in the decomposition of hydrogen peroxide Katalityczne właściwości trójwartościowych tlenków lantanowców w reakcji rozkładu nadtlenku wodoru DOI:10.15199/62.2017.1.29


  Eight lanthanide oxides were used as catalysts of H2O2 decompn. at 298 and 318 K to det. the reaction consts. and activation energies of the reaction. Pr2O3, Er2O3 and Yb2O3 showed the highest catalytic activity and were recommended for practical use in fuel cells. Przeanalizowano katalityczne właściwości tlenków trójwartościowych lantanowców w reakcji redukcji nadtlenku wodoru do tlenu gazowego i wody. Jest to reakcja modelowa w badaniach aktywności katalitycznej związków stosowanych jako katalizatory elektrody tlenowej, co oznacza, że dobry katalizator reakcji rozkładu nadtlenku wodoru w roztworze będzie również dobrym katalizatorem procesów zachodzących na elektrodzie tlenowej. Na podstawie wolumetrycznych danych określających objętość wydzielonego tlenu w czasie wyznaczono stałe szybkości reakcji katalizowanych wybranymi tlenkami lantanowców dla temp. 298 i 318 K oraz energie aktywacji. Ogniwa paliwowe to źródła energii bardzo atrakcyjne dla praktycznych zastosowań. Generalnie wymagają one czystego tlenu (ciekłego lub sprężonego) jako utleniacza. W ostatnich latach wzrosło jednak zainteresowanie nadtlenkiem wodoru jako alternatywnym utleniaczem dla ogniw paliwowych. Związek ten w warunkach eksploatacji jest ciekły, a obchodzenie się z nim jest prostsze i bezpieczniejsze niż z tlenem. Ponadto kinetyka procesu elektroredukcji nadtlenku wodoru jest "szybsza" niż kinetyka elektroredukcji tlenu. Dlatego też ogniwa paliwowe z nadtlenkiem wodoru jako utleniaczem powinny w najbliższym czasie osiągnąć lepsze sprawności niż ogniwa paliwowe, w których utleniaczem jest tlen. Perspektywa ta wywołała ostatnio "lawinę" prac nad ogniwami paliwowymi wykorzystującymi nadtlenek wodoru jako utleniacz1-6), przy czym jako katalizatory przyspieszające proces katodowej redukcji H2O2 badano metale szlachetne7) oraz tlenki kobaltu8). Zadaniem katalizatora elektrochemicznego jest przyspieszenie procesu elektronowego determinowane stanem elektro[...]

Analiza etapu rozruchu adiabatycznego reaktora rurowego DOI:

Czytaj za darmo! »

Przeanalizowano, z wykorzystaniem metody kolokacji ortogonalnej, przebieg rozruchu adiabatycznego reaktora rurowego oraz wpływ parametrów roboczych aparatu na czas rozruchu. Dla analizy przyjęto model heterogeniczny, w którym uwzględniono transport ciepła między płynem i cząstką katalizatora, a zaniedbano procesy transportu masy między płynem i cząstką oraz procesy transportu masy i ciepła wewnątrz cząstki. Wykazano, że rozruch reaktora odpowiada przejściu fali cieplnej wzdłuż reaktora i że o czasie rozruchu decydują moduły ah i Jh. Analiza etapu rozruchu reaktora chemicznego ma istotne znaczenie dla prawidłowego zaprojektowania tego aparatu i jego eksploatacji. Niewłaściwe przeprowadzenie rozruchu może bowiem doprowadzić do zniszczenia katalizatora bądź do uzyskania innego stanu stacjonarnego niż przewidywany do praktycznej realizacji. Zatem dane dotyczące sposobu rozruchu i czasu koniecznego do jego przeprowadzenia (uzyskane w wyniku analizy właściwości dynamicznych reaktora) są wręcz niezbędne dla projektantów oraz bezpośrednich użytkowników reaktora chemicznego. Informacje w dostępnej literaturze, odnoszące się do rozruchu reaktora1 +4), nie zawierają szczegółowej analizy tego etapu pracy. Celem niniejszego artykułu była analiza wpływu szeregu parametrów na czas niezbędny do ustalenia się stanu stacjonarnego w reaktorze. Wzięto przy tym pod uwagę zarówno parametry ruchowe (związane z aparatem i jego eksploatacją), jak i parametry kinetyczne (związane z typem reakcji chemicznej zachodzącej w reaktorze). Przedmiotem wykonanej analizy był adiabatyczny reaktor rurowy, którego rozruch przeprowadzono poprzez zasilanie surowcem o temperaturze wlotowej T0. Do ilościowego opisu zjawisk zachodzących w analizowanym reaktorze wykorzystano model heterogeniczny, w którym zaniedbano opory wnikania masy pomiędzy płynem i powierzchnią katalizatora. W przeprowadzonych obliczeniach przeanalizowano wpływ wartości bezwymiarowych modułów wystę[...]

Modelowanie procesu pirolizy freonu 22 w przepływowym reaktorze rurowym DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono przybliżone metody wyznaczania rozkładu temperatury i profilu stopnia przemiany w reaktorze rurowym, w którym przebiega odwracalna endotermiczna reakcja chemiczna o nie znanej kinetyce. Zaproponowane metody opierają się na założeniu, że w reaktorze - z wyjątkiem określonego otoczenia wlotu - ustala się stan równowagi chemicznej, tzn. stopień przemiany składnika odniesienia zależy wyłącznie od temperatury i jest równy równowagowemu stopniowi przemiany a ~ a* (T). Zaprezentowane metody można stosować (w wypadku braku wiarygodnych danych kinetycznych) do modelowania reaktora rurowego, w którym przebiega bardzo szybka reakcja chemiczna. W pracy wykorzystano je do projektowania reaktora rurowego, w którym prowadzi się proces pirolizy difluorochlor orne tanu (freonu 22). Aby poprawnie zaprojektować reaktor chemiczny, należy znać szybkości zachodzących w nim procesów. Gdy dane te nie są znane, obliczenia z konieczności mają charakter przybliżony i najczęściej opierają się na założeniu, że w rozważanym aparacie jest osiągany stan równowagi chemicznej. Takie założenie można przyjąć, gdy reakcje zachodzące w reaktorze są szybkie lub gdy czas ich prowadzenia jest odpowiednio długi. Zdarza się również, że szybkość reakcji jest tak duża, iż stan równowagi osiąga się w bardzo k ró tkim czasie. Przykładem takiej reakcji jest proces pirolizy difluorochlorometonu (freonu 22) do tetrafluoroetylenu (CFE). Szybkość tego procesu (w warunkach jego prowadzenia) jest bardzo duża. Można przyjąć, że już dla czasu kontaktu reagentów równego 0,2 s jest osiągany stan równowagi chemicznej1»2). Potwierdzeniem takiego przebiegu reakcji są wymagania dotyczące parametrów technologicznych tego procesu: w bardzo krótkim czasie (czas kontaktu ok. 0,5 s lub krótszy) należy dostarczyć dużych ilości ciepła, niezbędnych do przeprowadzenia endotermicznej reakcji pirolizy z wymaganą wydajnością. W niniejszej pracy przedstawiono metod[...]

Zastosowanie metody bakteryjnego ługowania do wstępnego odsiarczania węgla DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono metodę bakteryjnego ługowania węgla i omówiono jej znaczenie dla praktyki przemysłowej. Zastosowanie tej metody może znacznie ograniczyć emisję S 0 2 do atmosfery dzięki zmniejszeniu zawartości siarki w węglu energetycznym. Zaprezentowano wyniki własnych badań nad odsiarczaniem węgla brunatnego z użyciem bakterii typu Thiobacillus. Prognozy Komitetu Energetyki Polskiej Akademii Nauk wskazują na to, że w najbliższym piętnastoleciu podstawą energetyki w Polsce będzie nadal węgiel - zarówno kamienny, jak i brunatny. Przewidywanemu w tym okresie zwiększonemu zapotrzebowaniu na energię elektryczną musi więc towarzyszyć zwiększenie wydobycia tego surowca. Ze względu na trudności związane z wydobywaniem węgla i niekorzystną strukturę naszego eksportu - opąrtego głównie na węglu kamiennym - do wykorzystania w energetyce będą przeznaczone w zasadzie gorsze gatunki węgla charakteryzujące się znaczną zawartością zanieczyszczeń, m.in. siarki1’. Konsekwencją tego będzie ciągłe zwiększanie się emisji S 0 2 do atmosfery, co może się stać podstawowym problemem związanym z ochroną naturalnego środowiska. Spośród wielu istniejących metod ograniczania emisji S 0 2 do atmosfery największym dotąd zainteresowaniem cieszą się w Polsce "metody klasyczne", których istota polega na usuwaniu S 0 2 znajdującego się w spalinach. Wspólną wadą wszystkich tych metod jest to, że trudne jest zagospodarowanie siarczynów powstających w wyniku neutralizacji emitowanego dwutlenku siarki. Emisję S 0 2 do atmosfery można również ograniczyć inną metodą - likwidując przyczynę, a nie skutek - polegającą na zmniejszeniu zawartości siarki w węglu. Siarka występuje w węglu głównie w postaci pirytu, któremu mogą towarzyszyć siarczki takich metali, jak: Ti, Cu, Mn, V, As, Be, Ga, Zn, Ni21. Jedna z najbardziej interesujących niekonwencjonalnych metod odsiarczania polega na ługowaniu pirytu, występującego w węglu, za pomocą bakterii3^ 7’. Metodę tę [...]

 Strona 1  Następna strona »