Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"JERZY WŁODYKA"

Badania możliwości zastosowania luteosoli do rozdziału kobaltu od niklu w wodnych roztworach

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki laboratoryjnych badań nad rozdzielaniem kobaltu od niklu w roztworach syntetycznych zawierających po 20 g obu metali w 1 dm3, w obecności soli amonowych i amoniaku. Kobalt i nikiel występowały w postaci azotanów, chlorków lub siarczanów, a jako sole amonowe stosowano azotan, chlorek lub siarczan amonu. Stwierdzono, że rozdział kobaltu od niklu najkorzystniej przebiega w[...]

Możliwości rozdzielania kobaltu i cynku w roztworach siarczanowo-amoniakalnych DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki laboratoryjnych prób rozdzielania kobaltu i cynku w roztworze siarczanowym zawierającym w 1 dm3 20 g Co i 22 g Zn. Stwierdzono, że w obecności siarczanu amonu, amoniaku i węgla aktywnego można kobalt utlenić tlenem zawartym w powietrzu i wytrącić z roztworu w postaci luteosoli z wydajnością wynoszącą ok. 99%. Reakcja wytrącania kobaltu przebiega w temperaturze otoczenia i pod ciśnieniem atmosferycznym. W takich warunkach cynk prawie całkowicie pozostaje w roztworze w postaci kompleksu amminowego. Pewne typy surowców kobaltonośnych, np. niektóre gatunki pirytów, zawierają jako domieszkę cynk. Jest on usuwany w czasie procesu hydrometalurgicznego, w którego wyniku otrzymuje się kobalt1*. Gdy celem przeróbki jest otrzymanie koncentratu kobaltowego poddawanego redukcji termicznej do kobaltu metalicznego, wówczas najczęściej stosuje się metodę podchlorynową. Polega ona na wytrącaniu wodorotlenku kobaltu (III) za pomocą podchlorynu sodu, przy czym przeważająca ilość cynku pozostaje w roztworze. Metodę podchlorynową cechuje wiele niedogodności, takich jak: konieczność stosowania dużego nadmiaru podchlorynu, co jest związane z wydzielaniem wolnego chloru, powstawanie dużej ilości szkodliwych ścieków, współstrącanie cynku łącznie z wodorotlenkiem kobaltu (III). W trakcie redukcji termicznej koncentratu kobaltowego otrzymanego z wodorotlenku kobaltu (III) współstrącony cynk jest całkowicie usuwany w wyniku odpędzenia go do fazy gazowej. Inna metoda rozdziału polega na wytrącaniu cynku - w postaci siarczku - siarkowodorem z pozostawieniem kobaltu w roztworze2). Chcąc ograniczyć straty kobaltu, wykonuje się dwustopniowe oczyszczanie roztworu z cynku w środowisku o odczynie kwaśnym (pH [...]

Zbadanie możliwości rozdzielenia kobaltu od niklu w amoniakalnych roztworach siarczanowo-chlorkowych DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych nad rozdzielaniem kobaltu od niklu w roztworach siarczanowych zawierających po 20 g obu metali w 1 dm3. Stwierdzono, że w obecności jonów chlorkowych pochodzących od chlorku amonowego, amoniaku i węgla aktywnego można kobalt utlenić tlenem z powietrza i z wydajnością ok. 97% wytrącić z roztworu jego osad w postaci luteosoli. Reakcja wytrącania tego osadu przebiega w temperaturze otoczenia i pod ciśnieniem atmosferycznym. W tych warunkach nikiel prawie w całości pozostaje w roztworze w postaci kompleksu amminowego. W poprzednich badaniach nad możliwością użycia luteosoli do rozdziału kobaltu od niklu metodami hydrometalurgicznymi stwierdzono celowość zastosowania trudno rozpuszczalnego luteoazotanu i luteoazotano-siarczanu1,2’. W procesach hydrometalurgicznych często operuje się roztworami soli kobaltu i niklu zawierającymi jony siarczanowe i chlorkowe. W związku z tym nasuwa się pytanie o możliwości zastosowania w tym wypadku do rozdziału obu metali trudno rozpuszczalnego siarczano- chlorku sześcioamminokobaltu(III) (luteosiarczano-chlorku) o wzorze [Co(NH3 )6 ]C1S04. Według danych opartych na źródle literaturyz początku XX wieku, związek ten powstaje w wyniku działania siarczanem amonowym na luteochlorek lub chlorkiem amonowym na luteosiarczan3’. Luteosiarczano-chlorek jest więc gorzej rozpuszczalny od luteosiarczanu i luteochlorku. Rozpuszczalność tego związku w wodzie w temp. 0°C wynosi 0,0105 mol/dm3, co odpowiada stężeniu kobaltu 0,65 g/dm3. Biorąc pod uwagę również dane dotyczące sposobów powstawania luteochlorku i luteosiarczanu4,51, zakłada się, że w roztworze zawierającym kationy kobaltawy i niklawy oraz aniony siarczanowy i chlorkowy w obecności węgla aktywnego, tlenu i nadmiaru amoniaku przebiegnie następująca reakcja wytrącania kobaltu w postaci luteosiarc[...]

Zbadanie możliwości rozdzielania kobaltu od niklu w roztworach siarczanowo-amoniakalnych DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań laboratoryjnych nad rozdzielaniem kobaltu od niklu w roztworach siarczanowych zawierających po 20 g obu metali w 1 dm3 roztworu. Stwierdzono, że w obecności siarczanu amonowego, amoniaku i węgla aktywnego można utlenić kobalt tlenem z powietrza i wytrącić w postaci luteosoli z wydajnością ok. 97% w temperaturze otoczenia i pod ciśnieniem atmosferycznym. W tych warunkach nikiel niemal całkowicie pozostaje w roztworze w postaci kompleksu amminowego. W trakcie dotychczasowych badań laboratoryjnych stwierdzono możliwość zastosowania luteosoli do rozdziału kobaltu od niklu z roztworów zawierających jony azotanowe lub azotanowe i siar- Fotografię Autora zamieściliśmy w nr. 2/90 na s. 78 (red.) czanowe113) w środowisku amoniakalnym. Wyniki badań roztworów chlorkowych i siarczanowo-chlorkowych przygotowano już do druku. Nasuwa się teraz pytanie, czy jest możliwe rozdzielenie kobaltu od niklu za pomocą luteosoli w roztworach wyłącznie siarczanowych, najczęściej wykorzystywanych w hydrometalurgii? Z tego typu roztworów strąca się osady kobaltowe w Zakładzie Outokumpu Oy w Finlandii4’. O możliwości wytrącania luteosiarczanu kobaltu (siarczan sześcioamminokobaltu (III) świadczą wyniki badań rozpuszczalności wodorotlenków metali grupy żelaza w amoniakalnych roztworach soli amonowych5’. Z badań tych wynika, że w roztworze (NH4)2S04 (o stężeniu 53 g/dm3) wodorotlenek kobaltowy tworzy — w obecności wolnego amoniaku — osad [Co(NH3)6] 2(S04)3 (w roztworze pozostaje 0,06 g Со/dm3), na[...]

Oddzielenie kobaltu od niklu przez wytrącanie siarczanoazotanu sześcioamminokobaltu(III) w roztworach otrzymanych z miedziowego żużla konwertorowego DOI:

Czytaj za darmo! »

Podano wyniki badań prowadzonych w skali wielkolaboratoryjnej nad oddzielaniem kobaltu od niklu z roztworów siarczanowych przez wytrącanie siarczanoazotanu sześcioamminokobaltu(III). Roztwory te otrzymano z miedziowego żużla konwertorowego. Zawierały one w 1 dm3 ok. 20 g Co, 5 g Ni, poniżej 0,005 g Fe i Cu oraz drobne ilości tiomocznika, kleju, chlorku i siarczanu sodowego. Stwierdzono, że z roztworów tych można w obecności węgla aktywnego (12 g/dm3) i azotanu amonowego (53 g/dm3) wytrącić kobalt z wydajnością wynoszącą 89 ч- 98%. Z wytrąconej luteosoli otrzymuje się koncentrat kobaltowy o normowanej zawartości niklu. Oddzielanie kobaltu od niklu metodą podchlorynową jest w hydrometalurgii kobaltu na ogół ostatnią operacją przerobu roztworów kobaltonośnych. W jej wyniku otrzymuje się koncentrat kobaltowy składający się z mieszaniny tlenków CoO + Co20 3 + СОзО^. Powinien on zawierać co najmniej 65% Co oraz - w zależności od gatunku - maksymalnie następujące ilości domieszek: K-0 - 0,15% Ni, 0,05% Fe, 0,03% Cu; K-l - 0,50% Ni, 0,20% Fe, 0,06% Cu; K-2 - 0,70% Ni, 0,45% Fe, 0,06% Cu; K-3 - 0,90% Ni, 0,45% Fe, 0,09% Cu. Ze względu na wiele wad metody podchlorynowej poszukiwane są nowe sposoby rozdzielania kobaltu od niklu. Badania przeprowadzone w skali laboratoryjnej z użyciem roztworów syntetycznych zawierających siarczany kobaltu i niklu umożliwiły opracowanie metody rozdzielania kobaltu od niklu w środowisku amoniakalnym2*. Polega ona na wytrąceniu pierwszego z metali w postaci trudno rozpuszczalnego siarczanoazotanu sześcioamminokobaltu( III) i pozostawieniu niklu w roztworze w postaci siarczanu sześcioamminoniklu( II). Przebieg rozdzielania zachodzącego w obecności azotanu amonowego i węgla aktywnego można wyrazić dwoma sumarycznymi równaniami:Tlen potrzebny do utlenienia oraz amoniak służący do kompleksowania wprowadza się do roztworu w postaci gazowej mieszaniny pówietrzno- amoniakalnej. W w[...]

Badanie możliwości rozdzielania kobaltu od niklu w roztworach chlorkowo-amoniakalnych DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań nad rozdzielaniem kobaltu od niklu w roztworach chlorkowych zawierających w 1 dm3 po 20 g obu metali. Stwierdzono, że w obecności chlorku amonowego, amoniaku i węgla aktywnego można utlenić kobalt tlenem powietrza i wytrącić w postaci luteosoli z wydajnością ok. 90%. Proces przebiega w temperaturze otoczenia i pod ciśnieniem atmosferycznym. W tych warunkach nikiel praktycznie całkowicie pozostaje w roztworze w postaci kompleksu amminowego.W poprzednich pracach opisano wyniki badań nad zastosowaniem luteosoli do rozdzielania kobaltu i niklu w roztworach azotanowych i siarczanowych1,2). W pewnych wypadkach w hydrometalurgii kobaltu i niklu mamy do czynienia z roztworami chlorkowymi. Tak więc np. do rozpuszczania i oczyszczania półproduktów kobaltowych w postaci wysokoprocentowego wodorotlenku kobaltowego o dużej zawartości niklu stosuje się kwas solny3). Zalecana jest również chlorowa metoda roztwarzania pewnych metalicznych półproduktów kobaltowych3). W tych wypadkach, mając do czynienia z roztworami chlorków kobaltu(II) i niklu(II), można się pokusić o zbadanie możliwości rozdzielania tych dwóch metali przez wytrącanie luteochlorku w roztworach amoniakalnych. Powstawanie luteochlorku przebiega według następującej sumarycznej reakcji: 4CoC12 + 0 2 + 4NH4 C1 + 20NH3 = 4[Co(NH3 )6 ]Cl3 + 2H2 0 . (1) W obecności niklu zajdzie jednocześnie reakcja tworzenia bardzo łatwo rozpuszczalnego sześcioamminoniklu(II): NiCl2 + «NH3 = [Ni(NH3 ) JC l2, roztwór 6 . (2Te dwa procesy stwarzają możliwość rozdzielenia kobaltu od niklu. Przebiegają one w środowisku silnie amoniakalnym, pod ciśnieniem atmosferycznym i w temperaturze otoczenia. Reakcja (1) wymaga dla swego przebiegu określonego stężenia soli amonowych i obecności węgla aktywnego jako katalizatora4). Synteza luteochlorku według metodyki Bjerruma, przebiegająca z wydajnością 85%, wymaga dużego nadmiaru chlorku amonowego (odpowiadającego 300% jego ilości[...]

Hydrometalurgiczna metoda rozdzielania kobaltu od niklu przez wytrącanie luteoazotano-siarczanu DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań nad rozdzielaniem kobaltu od niklu z roztworów siarczanowych zawierających w 1 dm3 po 20 g obu metali. Stwierdzono, że w obecności azotanu amonowego, amoniaku i węgła aktywnego można utlenić kobalt tlenem powietrza i wytrącić w postaci siarczano- -azotanu sześcioamminokobaltu(III) z wydajnością większą od 90°/o. Proces przebiega w temperaturze otoczenia i pod ciśnieniem atmosferycznym. W tych warunkach nikiel prawie całkowicie pozostaje w roztworze w postaci siarczanu sześcioamminoniklu(II). W ramach prac badawcizych nad .zastosowaniem luteosoli do rozdzielania kobaltu od niklu w roztworach siarczanowych zwrócono uwagę na możliwość wytrącania kobaltu w poisitacii azotano- s iar czan u s ześcioamm inokobaltu(II I ), czyli luteoazoitiano-isiiarczanu 1-2). Wzmiankę ,na ten temat, opartą na źródle literaturowym iz lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, znaleziono w podręczniku chemii nieorganicznej GmeMrna 3>. Według niej luteoazotano-siiairczan można otrzymać w wyniku działania siarczanem amonowym na luteoazoitan w środowisku amoniakalnym; reakcja zachodzi według równania: [C0(NH3)6](N03)3 + (NH4)2S04 = [Co(NH3)6](N03)S04 + + 2NH4NOs. (1) Wszystkie jony potrzebne do przebiegu reakcji (1) uzyska się, wprowadzając do roztworów siarczanu kobaltawego nadmiar amoniaku oraz określoną ilość azotanu amonowego w obecności powietrza i węgla aktywnego. Wiadomo, że zawarty w powietrzu tlen oraz azotan amonowy, amoniak i katalizator (węgiel aktywny) są składnikami niezbędnymi do otrzymania luteoazotanu z azotanku kobaltawego m[...]

 Strona 1