Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Magdalena Wiśniewska"

Wykorzystanie węgli do immobilizacji metali w glebach pochodzących z terenów przemysłowych DOI:10.15199/62.2017.10.18


  Polityka Unii Europejskiej w zakresie ochrony środowiska opiera się na zasadach ostrożności, działania zapobiegawczego i naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła oraz na zasadzie "zanieczyszczający płaci"1). Zasady te mają na celu zmuszenie m.in. zakładów przemysłowych do opracowania praktyk minimalizujących ryzyko wyrządzenia szkód w środowisku naturalnym i tym samym ograniczenie możliwości poniesienia finansowej odpowiedzialności za wyrządzone szkody. Jednym z aktów prawnych regulujących kwestie m.in. ochrony powierzchni ziemi oraz obowiązków związanych z terenami przemysłowymi jest dyrektywa2). W polskim prawodawstwie tematykę tę reguluje ustawa3), w której określone zostało postępowanie z terenami zanieczyszczonymi wymagającymi remediacji. Zgodnie z tą ustawą poprzez remediację rozumie się poddanie gleby, ziemi i wód gruntowych działaniom mającym na celu usunięcie lub zmniejszenie ilości substancji powodujących ryzyko, ich kontrolowanie oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się, tak aby teren zanieczyszczony przestał stwarzać zagrożenie dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, z uwzględnieniem obecnego i, o ile jest to możliwe, planowanego w przyszłości sposobu użytkowania terenu. Dla przeprowadzenia tych działań ustala się plan remediacji, uwzględniający m.in. sposób jej prowadzenia. Zgodnie z obowiązującymi przepisami w pierwszej kolejności należy rozważyć możliwość usunięcia zanieczyszczenia do poziomu zawartości dopuszczalnej. Jednak ustawodawca przewidział szereg odstępstw3), w wyniku których dopuszcza się inne sposoby przeprowadzenia remediacji prowadzące do usunięcia znaczącego zagrożenia dla zdrowia ludzi i stanu środowiska, w tym poprzez zmniejszenie ilości zanieczyszczeń, ograniczenie możliwości ich rozprzestrzeniania się lub też przeprowadzenie samooczyszczania powierzchni ziemi3). Efektywną poprawę stanu środowiska i zmniejszenie zagrożeń na terenach zanieczyszczonych metalami często można uzyskać dzięki za[...]

Badania mobilności metali w zanieczyszczonych glebach DOI:10.15199/62.2019.4.28


  Metale to pierwiastki szeroko rozpowszechnione w skorupie ziemskiej. Spośród ponad 100 pierwiastków ok. 90 można uważać za metale (łącznie z pierwiastkami z siódmego okresu). Metal można zdefiniować jako substancję, która ma duże przewodnictwo elektryczne (malejące wraz ze wzrostem temperatury) i cieplne oraz charakterystyczny połysk, zwany połyskiem metalicznym. Niekiedy trudno jest zdecydować, czy pierwiastki zaliczyć do metali, metaloidów (półmetali), czy do niemetali. Przykładem może być cyna, która występuje w dwóch odmianach alotropowych wykazujących różne właściwości. Cyna biała ma właściwości metalu, a cyna szara właściwości metaloidu, jednak pierwiastek ten uważa się za metal, w przeciwieństwie do antymonu, który uważany jest za metaloid1, 2). Do pierwiastków metalicznych można zaliczyć lit i beryl z pierwszego krótkiego okresu układu okresowego pierwiastków, sód, magnez i glin z drugiego krótkiego okresu, 13 pierwiastków: od potasu do galu, w tym m.in. chrom, nikiel, miedź i cynk, znajdujących się w pierwszym długim okresie, 14 pierwiastków: od rubidu do cyny, w tym m.in. kadm, z drugiego długiego okresu, pierwiastki od cezu do bizmutu (m.in. ołów, łącznie z pierwiastkami ziem rzadkich) z pierwszego bardzo długiego okresu oraz niektóre pierwiastki z drugiego bardzo długiego okresu1, 2). Popularnym terminem, stosowanym na ogół w odniesieniu do pierwiastków używanych w przemyśle i jednocześnie odznaczających się toksycznością dla człowieka lub środowiska, jest nazwa "metale ciężkie"3, 4). Jest to pojęcie nieścisłe, określające różnie definiowany zbiór metali i półmetali charakteryzujących się dużą gęstością, często także właściwościami toksycznymi. Gęstość jako graniczny element kryterialny jest różnie przedstawiany przez różnych autorów5). W publikacjach można spotkać znacząco różniące się graniczne wartości gęstości, powyżej których dany pierwiastek jest uznawany za metal ciężki: 3,56), 47, 8), 4,59, 10), 511-13), 63,[...]

 Strona 1