Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Szymon Dawczyński"

Uproszczenia w analizie konstrukcji żelbetowych w świetle zapisów Eurokodu


  Wprojektowaniu konstrukcyjnym, bazując na znanych zasadach mechaniki, wykonuje się analizę konstrukcji pod względem jej kształtu, właściwości oraz zachowania na etapie budowy i podczas użytkowania. Celem takiej analizy powinno być określenie ekstremalnychwartości siłwewnętrznychwcałej konstrukcji lub jej fragmencie dla najbardziej niekorzystnej kombinacji oddziaływań. Wielkości te są później wykorzystywane do sprawdzania warunków nośności w danych przekrojach. Obecnie analizę konstrukcjiwykonuje się przy użyciu specjalistycznych programówdo analiz numerycznych.Wynika to głównie z dążenia do bardziej wiernego odwzorowania samej konstrukcji, jak i różnorodności oddziaływań, które każdorazowo należy uwzględnić w obliczeniach. Nie bez znaczenia są również coraz większe wymagania inwestorów, presja czasu oraz szczegółowe wymagania bezpieczeństwa i trwałości konstrukcji. Wprzypadku numerycznej analizy konstrukcji, z zastosowaniemnp.metody elementów skończonych, wynikiem są naprężenia, odkształcenia i przemieszczenia. Wniektórych uzasadnionych przypadkach zachodzi potrzeba wykonania również dodatkowych analiz lokalnych,wktórych założenie o liniowym rozkładzie odkształceń jest nieprawdziwe. Dotyczy to m.in. stref podporowych,miejsc przyłożenia sił skupionych, połączeń belek i słupów, stref zakotwień imiejsc zmiany przekroju elementu. W zależności od specyfiki rozpatrywanego zagadnienia można w analizie konstrukcji stosować odpowiednie uproszczenia związane z idealizacją geometrii (wymiarów) elementówkonstrukcji przy przyjmowaniu schematu statycznego, przez uproszczeniawynikające z odwzorowania działających obciążeń, aż do idealizacji odpowiedzi konstrukcji na te obciążenia. Idealizacja konstrukcji W każdej złożonej konstrukcji można wyróżnić elementy składowe o odmiennym kształcie, często różniące się również pełnioną funkcją. Są to np. belki, słupy, płyty, tarcze, łuki, powłoki itp. Elementy te mogą łączyć się z[...]

Sposoby wyznaczania efektów II rzędu w ściskanych elementach żelbetowych


  Wartykule kontynuowana jest tematyka dotycząca projektowania ściskanych elementów żelbetowych wg Eurokodu 2 [1]. Należy tylko przypomnieć, że poruszane zagadnienia bazują na zasadach analizy lokalnej dotyczącej obliczania słupów wydzielonych. W artykule starano się w miarę szczegółowo przedstawić filozofię uwzględniania efektów drugiego rzędu, ponieważ Eurokod 2 [1] dopuszcza dwa różne ujęcia tego zagadnienia znane z innych dokumentów normowych i paranormowych. Podejście multiplikatywne, znane m.in. z Polskiej Normy PN-B-03264:2002 [2], polegające na przemnożeniu mimośrodu początkowego przezwspółczynnik zwiększający (metoda nominalnej sztywności w Eurokodzie 2) skonfrontowane jest z podejściem addytywnymznanymm.in. zCEB-FIPModel Code 2010 [3]. Podejście addytywne polega na dodaniu do mimośrodu początkowego mimośrodu drugiego rzędu otrzymanego na podstawie uśrednionej krzywizny elementu (metoda nominalnej krzywizny w Eurokodzie 2). Metody wyznaczania efektów II rzędu Eurokod 2 dopuszcza trzy metody wyznaczania efektów II rzędu w elementach ściskanych. Jedna opisana jest jako ogólna, a dwie pozostałe jako metody uproszczone (tabela).Wprzypadku metod uproszczonych, zachowując właściwe oszacowania wartości nominalnych sztywności oraz przyjmując realistyczne założenia dotyczące rozkładu krzywizn, można je również stosować do całej konstrukcji, a nie tylko elementów wydzielonych. Metoda ogólna dopuszcza określanie efektówII rzęduwg podejścia innego niż za pomocą jednej z dwóch metod uproszczonych. Można uznać, że pod podejściem określanym jako "metoda ogólna" wyst[...]

Problemy z ponownym wykorzystaniem całych elementów konstrukcyjnych DOI:10.15199/33.2016.09.38


  Proces powtórnego wykorzystywania materiałów budowlanych (recykling) jest stosowany w Polsce z powodzeniem od wielu lat, w przeciwieństwie do słabo rozpoznanych zagadnień ponownego użycia całych elementów konstrukcyjnych (reuse). W artykule, na bazie własnych doświadczeń, autorzy przedstawili najważniejsze problemy związane z różnymi fazami tego procesu. Słowa kluczowe: ponowne wykorzystanie, recykling, odpady budowlane, materiały budowlane, elementy konstrukcyjne.konstrukcji. 1) Politechnika Śląska, Wydział Budownictwa *) Adres do korespondencji: szymon.dawczynski@polsl.pl Streszczenie. Proces powtórnego wykorzystywania materiałów budowlanych (recykling) jest stosowany w Polsce z powodzeniem od wielu lat, w przeciwieństwie do słabo rozpoznanych zagadnień ponownego użycia całych elementów konstrukcyjnych (reuse). W artykule, na bazie własnych doświadczeń, autorzy przedstawili najważniejsze problemy związane z różnymi fazami tego procesu. Słowa kluczowe: ponowne wykorzystanie, recykling, odpady budowlane, materiały budowlane, elementy konstrukcyjne. Abstract. The process of reuse through the processing of building materials is used in Poland successfully for many ye[...]

Długotrwałe badania porównawcze belek żelbetowych wzmocnionych taśmami typu SRP i CFRP DOI:10.15199/33.2016.09.43


  W artykule przedstawiono badania porównawcze dwóch belek w warunkach statycznego obciążenia długotrwałego. Belki zostały wzmocnione wzdłuż dolnej powierzchni, jedna poprzez naklejenie taśmy SRP (kompozyt zbrojony stalą bardzo wysokiej wytrzymałości), druga taśmy CFRP (kompozyt zbrojony włóknem węglowym). Ugięcia długotrwałe belek wzmocnionych laminatemtypu SRP są nieco większe, co jest wynikiemmniejszej efektywnej powierzchni przekroju zbrojenia wzmacniającego. W obu przypadkach otrzymane wyniki dowodzą wysokiej skutecznościwzmocnieńwograniczeniu ugięć, podwarunkiemzastosowania na elemencie o niewielkim ugięciu pierwotnym. Słowa kluczowe: wzmocnienia konstrukcji, obciążenie długotrwałe, kompozyty CFRP, SRP.koń- 1) Politechnika Śląska,Wydział Budownictwa *) Adres do korespondencji: rafal.krzywon@polsl.pl Streszczenie. W artykule przedstawiono badania porównawcze dwóch belek w warunkach statycznego obciążenia długotrwałego. Be[...]

Mocowanie żurawi przemysłowych do posadzek fibrobetonowych DOI:10.15199/33.2016.10.15


  W artykule omówiono problem posadowienia żurawi słupowych na fibrobetonowych posadzkach przemysłowych pozbawionych zbrojenia konwencjonalnego. Ponadto scharakteryzowano właściwości i podstawowe parametry posadzek fibrobetonowych oraz przedstawiono metodę sprawdzania ich nośności z uwzględnieniem korzystnego wpływu zbrojenia rozproszonego. Słowa kluczowe: żuraw przemysłowy, fibrobeton, podłoga przemysłowa.Słupowe żurawie przemysłowe są specyficzną grupą urządzeń transportu bliskiego. W odróżnieniu od poruszających się po torowiskach suwnic i wciągników pozwalają na obsługę niewielkiej powierzchni, przez co doskonale sprawdzają się wmałych halachmagazynów, centrów przeładunkowych, czy też zapleczach większych sklepów jako urządzenia ułatwiające załadunek i rozładunek. Wszędzie tam, gdzie człowiek na stanowisku pracymoże być narażony na dźwiganie ciężkich nieporęcznych przedmiotów, służą poprawie ergonomii pracy. Dodatkowo mogą być wyposażane w różnego rodzaju manipulatory - chwytaki, przyssawki. Warunki montażu żurawi w posadzkach przemysłowych Konstrukcja prawidłowo zaprojektowanej podłogi przemysłowej składa się kolejno z: podłoża gruntowego; podbudowy; warstwy poślizgowej; betonowej płyty konstrukcyjnej oraz wierzchnich warstw wykończeniowych. Podbudowa jest pierwszą warstwą nośną posadzki, jej grubość oraz konstrukcja zależą od rodzaju podłoża.Podstawę podbudowy stanowią zazwyczaj różnego rodzaju zagęszczone mieszanki żwirowe lub żwirowo-piaskowe, a wierzchnią warstwę kilku- lub kilkunastocentymetrowy podkład z tzw. chudego betonu.Na podkładzie układa się warstwę poślizgową, wykonaną z mate[...]

Awaria stropu w budynku biurowym spowodowana betonowaniem w niekorzystnych warunkach atmosferycznych DOI:10.15199/33.2019.01.16


  Awarii uległ żelbetowy strop (monolityczna płyta grubości 0,14 m) ostatniej kondygnacji w budynku dwukondygnacyjnym, wolnostojącym, bez piwnic, z pomieszczeniami biurowymi i zapleczem socjalnym dla pracowników. Podstawowe wymiary obiektu to: długość 27,34 m; szerokość 14,44 m i wysokość 8,92 m; powierzchnia użytkowa 643,82 m2, a kubatura 3645 m3. Budynek ma ściany murowane z bloczków z betonu komórkowego, ocieplone styropianem. Przekrycie zaprojektowano w postaci symetrycznego dachu płaskiego pogrążonego o niewielkim nachyleniu obu połaci do środka, z wyprowadzeniem wód opadowych wewnętrznym korytem poza budynek. Pola stropu zaprojektowano jako płyty krzyżowo zbrojone o rozpiętości wynikającej z rozkładu funkcjonalnego pomieszczeń oraz jako płytę jednokierunkowo zbrojoną nad holem komunikacyjnym (z uwagi na niewielką rozpiętość). Projektowana klasa betonu to C25/30 (B30), a gatunek stali zbrojeniowej BSt500S (zastosowano pręty zbrojeniowe średnicy 12 mm w rozstawie co 200 mm). Zgodnie z dokumentacją projektową, na żelbetowej płycie planowano wykonanie paroizolacji z folii PE, a następnie ułożenie w spadku dachowych skośnych płyt styropianowych, zamocowanych na trwale plastycznym kleju bitumicznym. Na tak uzyskanej powierzchni spadkowej zaprojektowano izolację z dwóch warstw papy zgrzewalnej. Stan techniczny stropu Po rozdeskowaniu stropu drugiej kondygnacji na całej jego powierzchni ujawniła się siatka nieregularnych zarysowań. Układ rys na dolnej i górnej powierzchni był chaotyczny i nie zależał od rozpiętości poszczególnych płyt oraz ich usytuowania w obrębie stropu (w strefach przęsłowych i podporowych zarysowania były podobnie intensywne). Przykładowe zarysowania widoczne na dolnej powierzchni stropu pokazano na fotografii 1. Na górnej powierzchni płyty rysy byłymniej widoczne, ponieważ przesłoniła je warstwa związanego mleczka cementowego. W związku z tym, że strop w trakcie budowy nie był osło[...]

Laminat z włókna węglowego jako sensor tekstylny - badania zmian oporności DOI:10.15199/33.2016.08.44


  Umiejętność autodetekcji zagrożeń i ostrzegania użytkownika jest jedną z najbardziej pożądanych cech współczesnego budynku.Kompozyty zbrojonewłóknamiwysokiejwytrzymałości znajdują coraz powszechniejsze zastosowanie w budownictwie, zwłaszcza we wzmacnianiu konstrukcji, gdzie wymagane są możliwie najlepsze cechymechaniczne.Autorzy artykułu opracowali inteligentną tkaninę, którejwłóknawęglowe stanowią nie tylko zbrojenie, ale również sensor odkształceń. Jej idea opiera się na budowie tensometru, w którym włókna węglowe pełnią rolę przewodnika, natomiast włókna szklane lub akrylowe rolę osnowy i izolatora. Przeprowadzono wstępne testy laboratoryjne, których celem było opracowanie efektywnych technik pomiaru oraz ocena skuteczności wzmocnienia wybranych konstrukcji budowlanych, głównie zginanych belek żelbetowych i drewnianych. Przedstawione wartykulewyniki badań są bardzo obiecujące, chociaż dalszego dopracowania wymaga technologia produkcji tkaniny. Słowa kluczowe: włókna węglowe, monitoring konstrukcji, wzmacnianie konstrukcji, badania laboratoryjne.Tradycyjne metody wzmacniania konstrukcji budowlanych zazwyczaj niosą ograniczenia. Powszechnie stosowane powiększenie przekroju elementów konstrukcyjnych zmniejsza przestrzeń użytkową, natomiast niezbędne procesy technologiczne i czasochłonne pr[...]

Badania cech materiałowych geopolimerów z odpadowych kruszyw pokopalnianych i ich symulacje numeryczne DOI:10.15199/33.2016.08.25


  Geopolimery nie są nowym materiałem w budownictwie. Obecnie, w erze poszukiwania nowych ekologicznych i wydajniejszych materiałów konstrukcyjnych, zainteresowanie geopolimerami powraca. Nowoczesne, niewykorzystujące cementu, za to pozwalające na zużycie produktów odpadowych, materiały geopolimerowe mogą stanowić atrakcyjną alternatywę dla tradycyjnego betonu. Pomimo wielu dotychczas przeprowadzonych badań dotyczących geopolimerów stosunkowo niewielką uwagę poświęcono parametrom mechanicznym oraz opisowi analitycznemu. Nieznane są również badania numeryczne geopolimerów i elementów konstrukcyjnych z nich wykonanych. Autorzy artykułu podjęli próbę dostosowania istniejących modeli betonu do opisu geopolimeru. Zaprezentowane wybrane wyniki badań laboratoryjnych i analiz numerycznych można uznać za obiecujące. Słowa kluczowe: geopolimer, właściwości mechaniczne, model materiałowy, analiza numeryczna.Geopolimery nie są nowymmateriałemw budownictwie.Wykorzystuje się je jako spoiwa wytwarzane w procesie reakcjimateriału pucolanowego (np. popiołu lotnego) z roztworem wodnym krzemianu z dodatkiem zasady [3, 6]. Jedne z pierwszych współczesnych badań geopolimerów są datowane na okres II wojny światowej, kiedy cement stał się materiałem deficytowym. Purdon [11] prowadził badania z wykorzystaniem żużla wielkopiecowego i wodorotlenku sodu. Późniejsze badania nad spoiwami niecementowymi prowadzono m.in. na Ukrainie [9]. Jednym z pionierów wykorzystania geopolimerów był Davidovits [3, 4].WPolsce geopolimery badali m.in. Deja [5] oraz Małolepszy [8]. Obecnie do największych ośrodków prowadzących badania dotyczące geopolimerów należą: Curtin University of Technology z Australii - badania oparte głównie na zwykłym i niskowapiennym popiele lotnym [6]; uczelnie portugalskie - UBI i UMinho [9, 10], skupiające się głównie na badaniu właściwości odpadów z kopalni wolframu i możliwościach ich wykorzystania w budownictwie. Obecnie, w do[...]

 Strona 1