Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Halina Garbalińska"

Nowatorskie technologie umożliwiające poprawę energetycznych walorów ścian zewnętrznych


  Zgodnie z dyrektywą 2010/31/UE, opublikowaną 19maja 2010 r. [1], stanowiącą nowelizację dokumentu z 2002 r., od stycznia 2019 r. budynki użyteczności publicznej będą musiały być projektowane iwykonywane jako zeroenergetyczne, natomiastwszystkie nowowznoszone budynki - od stycznia 2021 r.Tak rygorystyczne przepisy, ograniczające praktycznie do zera bilans cieplny nowo projektowanych budynków, budzą uzasadnionewątpliwości wielu ekspertów, przedstawione m.in. w [2]. Autor tego opracowania, po dokonaniu analizy jakości energetycznej budynków w Polsce, uwarunkowań klimatycznych oraz opłacalności wyraża wątpliwości, czy projekty przygotowane przezUEsą dla Polski odpowiednie.Czy będzie nas stać na takie działania? I czy jesteśmy przygotowani do projektowania i wznoszenia budynków zero- lub prawie zeroenergetycznych? Problem określenia zapotrzebowania na energię w budynku staje się zadaniem wieloaspektowym i zależy od wielu czynników, omówionych m.in. w [3]. Nawet zagadnienia związane z rozwiązaniami wprowadzanymi w przegrodach zewnętrznych budynków stają się zdecydowanie bardziej skomplikowane niż dotychczas. Zmiany wprzepisachwokresie ostatnich dziesięcioleci praktyczniewymagały jedynie stopniowego pogrubianiawarstwy izolacji termicznejwposzczególnych przegrodach zewnętrznych, przy jednoczesnymwymuszaniu poprawy parametrów cieplnych stosowanych materiałów izolacyjnych. Natomiast przepisy ograniczające niemal do zera bilans cieplny budynkuwiążą się z koniecznością uzyskaniawartościwspółczynnikówprzenikania ciepła przegród zewnętrznych na poziomie bliskim 0,00W/(m2K), awpewnychwypadkach nawet ujemnym. Zakładany efekt jest niemożliwy do uzyskania z zastosowaniemtradycyjnych materiałów budowlanych oraz przy tradycyjnympodejściu do określania współczynnika przenikania ciepła przegrody, który jest de facto współczynnikiemstrat ciepła całego systemu ściennego [4]. Pojawia się więc koniecznośćwprowadzenia zaawansowanychmateriałówiwdrażania [...]

Inteligentne fasady jako sposób poprawy bilansu energetycznego budynków


  Wartykule zaprezentowano trzy różne rozwiązania fasad tzw. budynków inteligentnych IB (Intelligent Building). Omawiane obiekty zapewniają utrzymanie należytych warunków mikroklimatu wewnętrznego, przy znacznym ograniczeniu zużycia energii konwencjonalnej na ogrzewanie i klimatyzację. Wobiektach IB wykorzystuje się wyspecjalizowane systemy automatyki, których zadaniem jest sterowanie i zarządzanie całym budynkiem. O idei inteligentnego budynku można mówić tylko w przypadku zsynchronizowania działania wszystkich znajdujących się w nim instalacji. Inteligencja budynku zawiera się w skomputeryzowanym centralnym systemie zarządzania budynkiem BMS (Building Management System) wyposażonym w układy mikroprocesorowe, centralny interfejs użytkownika, sieć komunikacyjną oraz sterowniki DDC (Direct Digital Control). Fasada "Sol-Skin®" Fasada "Sol-Skin®" została zastosowana m.in. w inteligentnym budynku biurowym, zrealizowanym w Niemczech w okolicy Würzburga [1]. Kompleksowo przemyślana koncepcja budynku zagwarantowała nie tylko sprawne funkcjonowanie biurowca, ale również zminimalizowała zużycie energii, przy jednoczesnym zapewnieniu bardzo dobrej jakości środowiska wewnętrznego. Zainstalowany w biurowcu system BMS wykorzystuje informacje dostarczane przez "system nerwowy" budynku, bazujący na dwóch sieciach kablowych. Ponad 250 sensorów zaopatruje BMS w takie informacje, jak: kierunek i prędkość wiatru; opad deszczu; zewnętrzna temperatura i wilgotność; położenie Słońca na nieboskłonie i natężenie promieniowania; obecność na stanowisku pracy; intensywność oświetlenia oraz wewnętrzna temperatura i wilgotność. W odpowiedzi BMS komunikuje się z ponad 1000 operatorami w celu właściwego ustawienia kolektorów słonecznych, urządzeń generujących prąd i ciepło, systemów ogrzewania i chłodzenia, nastawienia żaluzji oraz wyregulowania wentylacji i sztucznego oświetlenia. Ważną rolę w zapewnieniu prośrodowiskowego[...]

Sposoby wbudowywania materiałów zmiennofazowych w elementy ścienne


  Na przestrzeni lat badano różne metody wprowadzania materiału zmiennofazowego (PCM) w elementy budowlane [1]. Najprostszą metodą jest włączanie bezpośrednie polegające na dodawaniu płynnego lub sproszkowanego materiału zmiennofazowego podczas produkcji materiału budowlanego, np. gipsu, zaprawy czy betonu. Technika ta nie wymaga żadnego specjalistycznego sprzętu. Największym problemem jest możliwość wystąpienia nieplanowanych reakcji i tym samym zmiana właściwości materiału budowlanego, w szczególności np. w wyniku wycieku w trakcie zmiany faz. Inną techniką jest zanurzanie elementów konstrukcyjnych budynku, takich jak płyty betonowe, gipsowe, ścienne bloczki drobnowymiarowe itp. w stopionym materiale zmiennofazowym. Wtymprocesie PCMwnika przez powierzchnię materiału do wnętrza porów. Metoda ta również nie jest skomplikowana, ale podobnie jak przy bezpośrednim wprowadzaniu może dojść do zmian właściwości materiału zanurzanego oraz do zjawiska wycieku. Kolejną metodą jest kapsułkowanie PCM, które można podzielić na makroimikrokapsułkowanie. Makrokapsułkowanie polega na zamknięciu materiału zmiennofazowego we wnętrzu pojemników w postaci np. rurek, kul, paneli. W tym przypadku nie ma problemu z wyciekiempodczas zmiany faz. Natomiast istotną wadą jest słaba przewodność cieplna, skłonność do krzepnięcia na krawędziach oraz skomplikowane scalanie z materiałami budowlanymi. Mikrokapsułkowanie jest obecnie najpopularniejszą metodą stosowaną przez producentów i testowaną przez badaczy. Zasadę działaniamikrokapsułki przedstawiono na rysunku 1. Zamknięcie materiału zmiennofazowego w kapsułce daje pewność, że nie wydostanie się on podczas zmiany fazy, a także nie styka się bezpośrednio z elementem budowlanym, a więc nie wpływa negatywnie na jego wytrzymałość i inne parametry techniczne. Zalecany przekrój kapsułki wynosi 2 - 20 μm[2]. Jako otoczkę stosuje się polimery, np. usieciowiony polimetakrylan metylu [[...]

Pojemność cieplna wybranych materiałów ściennych


  Rosnące z roku na rok koszty energii i ogrzewania powodują, że potencjalny właściciel domu myśli o tym, jak ograniczyć przyszłe wydatki na jego eksploatację. Kwestią kluczową jest wybór odpowiedniej technologii budowy, aby spełnione zostały m.in. wymagania dotyczące izolacyjności cieplnej przegród. Biorąc pod uwagę wieloletnie użytkowanie budynku, należałoby również uwzględnić korzyści dla przyszłych mieszkańców, jakie mogą płynąć z jego akumulacyjności cieplnej. Ponadto trzeba pamiętać, że w celu zapewnienia właściwego mikroklimatu dobowe wahania temperatury w pomieszczeniach mieszkalnych nie powinny przekraczać 6 °C [17], dlatego do budowy obiektów mieszkalnych należy stosować materiały o właściwie dobranej pojemności cieplnej. Każdy dom jest bowiem w stanie zgromadzić pewną ilość energii cieplnej. Murowany więcej, drewniany mniej. Mur i betonmają znacznie większą gęstość niż drewno, więc są w stanie zmagazynować znacznie więcej ciepła. Wbudynkachmurowanych, które są masywne, ciężkie przegrody o dużej akumulacyjności cieplnej - zarówno murowane ściany, jak i większość stropów, wolno się nagrzewają, ale i wolno oddają zgromadzoną energię. Pełnią rolę bufora, ponieważ w okresie grzewczymznacznie łagodzą dobowe wahania temperatury, a w czasie letnich upałów zapewniają przyjemny chłód w pomieszczeniach. Natomiast niewątpliwą zaletą drewnianych budynków szkieletowych jest to, iż szybciej się nagrzewają. Z drugiej jednak strony szybciej też tracą zakumulowane ciepło. Zależności te znajdują odzwierciedlenie w tradycyjnym budownictwie np. w Grecji czy krajach skandynawskich. Usytuowanie budynku w określonej strefie klimatycznej narzuca bowiem pewne rozwiązania konstrukcyjne. I tak np. w Grecji powstają budynki masywne, gdyż ich mieszkańcom zależy na przyjemnym chłodzie nocą w upalnych porach roku. Z kolei w krajach skandynawskich preferuje się drewniane konstrukcje szkieletowe, które szybciej się nagrzewają [...]

Zawilgocenie kruszywa lekkiego a parametry cieplne i wytrzymałościowe wybranych kompozytów betonowych


  Zastąpienie naturalnych kruszyw wmieszance betonowej kruszywami sztucznymimoże korzystnie wpłynąć na parametry otrzymanego kompozytu.Wykorzystanie kruszyw sztucznych umożliwia ograniczenie zużyciamateriałów skalnych, uzyskiwanie coraz lżejszych konstrukcji oraz zagospodarowanie odpadów przemysłowych [1]. Technologia wytwarzania kruszyw sztucznych jest stosunkowo prosta, a surowce potrzebne w procesie wytwarzania, takie jak popioły, łupki czy gliny, są w Polsce ogólnodostępne. Najbardziej popularne kruszywa sztuczne na polskim rynku to: keramzyt; łupkoporyt; glinoporyt; popiołoporyt; żużel granulowany; żużel paleniskowy. Duża porowatość determinuje pozostałe cechy fizyczne tych kruszyw. W efekcie dosyć dużej nasiąkliwości, projektowanie betonów na ich bazie wymaga znacznie większej wiedzy i doświadczenia niż projektowanie betonów zwykłych, a także wymaga dokładnego poznania wpływu parametrów kruszywa na końcowe właściwości otrzymanego betonu. Jednym z czynników, które mogą wywierać duży wpływ na właściwości kompozytów wykonanych na bazie kruszyw lekkich, jest poziom wstępnego nasycenia porów kruszywa wodą, który może istotnie zmienić wstępnie przyjęty wskaźnik wodno- -cementowy, skutkując nieoczekiwaną zmianą parametrów technicznych otrzymanego betonu, w tym parametrów cieplnych i wytrzymałościowych. W związku z tym w ramach pracy [2] podjęto się przeprowadzenia badań porównawczych, dotyczących betonów wykonanych na bazie różnych kruszyw, wykazujących różną wilgotność wyjściową. Badania zaprezentowane w artykule dotyczą współczynników przewodzenia objętościowego ciepła właściwego i wytrzymałości na ściskanie wybranych dziesięciu kompozytów, które różniły się rodzajem zastosowanego kruszywa. Cztery mieszanki wykonano na bazie keramzytu, cztery na bazie Pollytagu, natomiast dwie dodatkowe mieszanki wykonano na kruszywie kamiennym. Obydwa kruszywa lekkie, pokazane na fotografii, dozowano w dwóch skrajnych stanach, jeżeli chod[...]

Przewodność cieplna betonu komórkowego różnych klas gęstości wyznaczana w różnym stanie zawilgocenia DOI:10.15199/33.2019.01.11


  Beton komórkowy był i nadal pozostaje materiałem bardzo chętnie stosowanym do wznoszenia ścian zewnętrznych. WPolsce jego udział w rynku materiałów ściennych jest dominujący i od lat sięga lub przekracza 40%. Przez dekady wznoszono z bloczków z betonu komórkowego ściany zewnętrzne jednowarstwowe. Z czasem wprowadzono dodatkową izolację termiczną oraz poprawiono termoizolacyjność samego betonu komórkowego. W każdym z tych rozwiązań, a szczególnie w przypadku przegród jednowarstwowych, podstawową kwestią jest zapewnienie możliwie niskiej przewodności cieplnej zastosowanego betonu komórkowego. Najczęściej uzyskuje się to przez obniżenie jego gęstości, przy równoczesnym założeniu, że materiał w przegrodzie, w trakcie wieloletniej eksploatacji, nie będzie narażony na podwyższone zawilgocenie. Dane literaturowe wskazują, że przy typowych zakresach wilgotności względnej powietrza (40% < RH < 60%) współczynnik przewodzenia ciepła betonu komórkowego praktycznie nie zmienia swojej wartości. Dotyczy to także najlżejszych betonów komórkowych, o czym świadczą chociażby wyniki zaprezentowane w pracy [7], w której badano betony komórkowe o gęstości 300, 350 i 400 kg/m3, wyznaczając ich współczynnik przewodności cieplnej przy różnych poziomach zawilgocenia. Podobnie jak w innych pracach badawczych (np. [11, 13, 15, 16]), także w [7], zaproponowano liniową zależność przewodności cieplnej od zawartości wilgoci w materiale. Należy podkreślić, że w przypadku zawilgocenia higroskopijnego, utrzymującego się w betonach komórkowych na stosunkowo niskim poziomie, zmiany te są stosunkowo niewielkie. Zestawienie wyników dotyczących betonów komórkowych (piaskowych i popiołowych) o różnej gęstościmożna znaleźć np. w pracach [1, 2]. Opublikowane dane wskazują m.in., że przy względnej wilgotności powietrza 80% średni wzrost współczynnika przewodzenia ciepła λ wynosił 14,7%, a przy wilgotności względnej powietrza 100% nawet 45,8% (por. [3]). Podczas[...]

Błędy wykonawcze w realizacji termoizolacji stropodachu na bazie kompozytu cementowo-styropianowego


  Metody wykonywania termoizolacji, to na ogół: izolowanie przez układanie gotowych elementów w postaci płyt termoizolacyjnych, nanoszenie termoizolacji techniką natryskową lub w postaci wylewki oraz wprowadzanie termoizolacji w postaci sypkiej metodą pneumatyczną, zwaną także metodą wdmuchiwania (blow-in). W każdej z tych metod są dostępne rozwiązania systemowe gwarantujące nie tylkowłaściwy dobór elementówsystemu, ale również zawierające wskazówki poprawnej realizacji. Zdarza się jednak, iż mimo szczegółowego opisu systemu dochodzi do uchybieńwczasie realizacji ocieplenia,mających dotkliwie negatywne skutki nie tylko dlawykonawcy, ale przekładających się także na jakość funkcjonowania obiektu budowlanego lub jego części. Charakterystyka systemu termoizolacji na bazie kompozytu cementowo-styropianowego Jeden ze schematów systemu proponowany przez pomysłodawców rozwiązania docieplenia bazującego na kompozycie cementowo-styropianowym przedstawiono na rysunku 1. W systemie tym element termoizolujący składa się z kilkuwarstwuzyskanych naprzemiennie z płyt styropianowych oraz kompozytu cementowo-styropianowego owłaściwościach termoizolacyjnych, nanoszonego w postaci wylewki. Modelowanie spadkówwykonuje się przez regulowaną grubośćwylewki przy założeniu, że nie powinna być ona cieńsza niż 4 cm. Niewątpliwą zaletą systemu jest zniwelowanie nieszczelności, które występują na styku płyt styropianowych układanych jako wewnętrzne warstwy. Kompozyt cementowo- -styropianowy charakteryzuje się m.in. gęstością objętościową świeżej zaprawy 400 - 600 kg/m3, wartością deklarowaną współczynnika przew[...]

 Strona 1