Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Agnieszka Sobianowska-Turek"

Utilization of waste Li-ion batteries in Poland Przerób zużytych baterii litowo-jonowych (Li-jon) w Polsce DOI:10.15199/62.2016.9.32


  Legal regulations concerning management of Li-ion battery waste in Poland as well as statistical data for future Li-ion waste stream up to 2020 were given. A review of recycling technols. was also included. Przedstawiono podstawy formalnoprawne oraz analizę ilościowo-jakościową zużytych baterii litowo-jonowych w Polsce w latach 2010-2014 oraz szacunkowe ich ilości na rynku do 2020 r. Dodatkowo zaprezentowano światowe technologie recyklingu oraz polskie procesy, w których przetwarzane są chemiczne źródła energii. Litowo-jonowe źródła energii zdominowały rynek akumulatorów. Prawie wszystkie telefony komórkowe i komputery przenośne zasilane są właśnie takimi ogniwami. Dodatkowo nową dziedziną generującą zapotrzebowanie na akumulatory litowo-jonowe (Li-jon) jest rozwijający się przemysł samochodów elektrycznych i hybrydowych. Pozostałe zastosowania to m.in. kamery, aparaty fotograficzne, rowery elektryczne i narzędzia elektryczne. Akumulatory Li-jon zawierają wiele cennych metali, takich jak kobalt, miedź, lit, nikiel i mangan oraz glin i żelazo. Kobalt jest jednym z rzadziej występujących metali, stąd jego wartość rynkowa jest wysoka, a odzysk opłacalny. Odzysk litu jest istotny w perspektywie rozwoju produkcji samochodów elektrycznych. Masowa produkcja pojazdów zasilanych akumulatorami Li-jon spowoduje zwiększenie popytu na lit, więc jego cena wzrośnie, a odzysk będzie opłacalny. Innym argumentem przemawiającym za recyklingiem akumulatorów jest potrzeba ochrony środowiska przed zanieczyszczeniem metalami ciężkimi i złożonymi związkami organicznymi, wchodzącymi w skład akumulatorów.od 1816 95/9(2016) Mgr inż. Weronika WIERZBICKA w roku 2014 ukończyła studia I stopnia na Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Wrocławskiej, a w 2015 r. ukończyła studia magisterskie na tym samym wydziale. Od października 2015 r. jest doktorantką na rodzimym wydziale. Specjalność - technologie procesów dotyczących unieszkodliwiania oraz z[...]

Recovery of Mn and Zn by reductive acid leaching of spent batteries. Odzysk Mn i Zn z odpadowego materiału bateryjnego w warunkach kwaśnego ługowania redukcyjnego


  Powdered Zn-C and Zn-Mn battery wastes were treated with H2SO4 and H2O2, (NH2)2CO or (COOH)2 to recover Mn and Zn. The addn. of (COOH)2 resulted in the highest degree of Mn recovery. The recovery of Zn did not depend on the addn. of reducing agents. Przedstawiono wyniki procesu jednoetapowego odzysku cynku i manganu w procesie kwaśnego ługowania redukcyjnego z przetwarzania zużytych baterii cynkowo-węglowych i cynkowo-manganowych. Badano trzy systemy ługujące: kwas siarkowy z kwasem szczawiowym, z nadtlenkiem wodoru oraz z mocznikiem. Zarówno w przypadku naturalnych surowców manganu (rudy), jak i odpadów (baterie), podstawowym warunkiem uruchomienia tego pierwiastka i przeprowadzenia go do roztworu jest zmiana stopnia utlenienia z 4+ (właściwego dla MnO2) na 2+ (w MnSO4). Wymagało to zastosowania reduktora skutecznego w silnie kwaśnym środowisku roztworu ługującego. W przypadku nieorganicznych reduktorów MnO2 najczęściej opisywanym dla rud manganowych jest nadtlenek wodoru. W pracy Jianga i współpr.1) przedstawiono wyniki badań ciągłego procesu ługowania manganu i srebra przy pomocy kwasu siarkowego, z dodatkiem nadtlenku wodoru. Autorzy osiągnęli wyniki odpowiadające 98% uzysku manganu oraz 85% uzysku srebra. W literaturze można odnaleźć również prace poświęcone równoczesnemu ługowaniu tlenkowych rud manganowych i minerałów siarczkowych, które to minerały stanowiły jednocześnie czynnik redukcyjny. W procesach wykorzystywano kwas siarkowy(VI) lub solny. Badania te obejmowały następujące minerały: galę (PbS)2), sfaleryt (ZnS)2-4), piryt (FeS2)2, 5-8), rudy niklu9) oraz pirytyczny węgiel brunatny10). W większości prac ich autorzy uzyskali ponad 90-proc. stopień wyługowania manganu z rud i szlamów zawierających mangan w ilości zarówno poniżej, jak i powyżej 40% mas. Kolejnym nieorganicznym reduktorem zastosowanym w celu podwyższenia poziomu odzysku Mn z jego rud manganowych była hydrazyna, a w zasadzie ekstrakt chrzanowy. [...]

Recovery of K, Na, Mn and Zn from spent batteries by leaching with water Ługowanie wodą jonów K, Na, Mn i Zn z odpadowego materiału bateryjnego DOI:10.15199/62.2015.5.8


  Spent small batteries were disintegrated and leached at 25-65°C for 120 min with aq. soln. of H2SO4 to recover K, Na, Mn and Zn. The degree of Zn recovery was very low (0.42% at 25°C). No recovery of Mn was achieved. The degrees of K and Na recovery were 92% and 96%, resp., after 120 min independently on the temp. Przedstawiono wyniki doświadczalnych badań procesu ługowania wodą jonów K, Na, Mn i Zn z odpadu bateryjnego. Badano zależność stopnia wyługowania metali od temperatury (25 i 65°C) oraz czasu ługowania (3, 5, 60 i 120 min). Obecnie do przeróbki zużytych baterii stosuje się technologie oparte na metodach separacyjnych (mechanicznych), hydrometalurgicznych oraz pirometalurgicznych1). Metody separacyjne polegają na mechanicznym rozdzieleniu struktur (korpusu) baterii i rozdzieleniu komponentów o charakterystycznych właściwościach fizycznych (gęstość, rozmiar, właściwości magnetyczne)2, 3). Metody hydrometalurgiczne polegają najczęściej na kwaśnym lub alkalicznym ługowaniu odpowiednio przygotowanych odpadów bateryjnych (po procesach obróbki mechanicznej). Po nim następuje ciąg operacji fizyczno-chemicznych, które prowadzą do rozdzielenia i koncentracji wartościowych (lub uciążliwych) składników w fazie wodnej2, 4). Metody pirometalurgiczne polegają na odzysku metali poprzez przeprowadzenie ich w odpowiednio wysokich temperaturach do skondensowanej fazy stopu metalicznego lub do fazy gazowej z późniejszą kondensacją2, 5).W Polsce nie istnieje firma, która posiadałaby opracowaną pełną technologię przeróbki strumienia zużytych baterii. Dotychczas najczęściej wykorzystywane techniki przeróbki tego typu odpadu mają charakter likwidacyjny, eliminujący uciążliwy odpad i wprowadzający jego składniki do głównego procesu pirometalurgicznego, bez zasadniczej zmiany właściwości występujących w nim faz6-8). Z tego powodu w kilku krajowych ośrodkach naukowych trwają badania nad stworzeniem kompletnej technologii piro- i/lub hydrometal[...]

PIERWOTNE I WTÓRNE ŹRÓDŁA POZYSKIWANIA RENU DOI:10.15199/67.2016.2.2


  Przedstawiono analizę pierwotnego i wtórnego źródła pozyskiwania pierwiastka ren. Zaprezentowano przegląd rozwiązań technologicznych krajowych i zagranicznych otrzymywania renu ze źródeł naturalnych i odpadowych. Podjęto także próbę oszacowania teoretycznej ilości wtórnego renu (Re), pochodzącego ze zużytych katalizatorów, która może pojawić się na światowym rynku metali w latach 2015-2017. Słowa kluczowe: ren, wtórne źródła, odzysk PRIMARY AND SECONDARY SOURCES OF RHENIUM Analysis of primary and secondary rhenium sources was presented as well as review of technical solutions for rhenium recovery from natural and waste materials. Amount of rhenium coming from secondary sources, especially from catalyst, was estimated. Calculations were made for years 2015-2017. Keywords: rhenium, secondary sources, recovery Ren elementarny, jako jeden z metali wysokotopliwych, w ostatnim czasie zyskał na popularności ze względu na unikatowy zestaw właściwości fizykochemicznych. Charakteryzuje się on bowiem drugim, najwyższym punktem topnienia spośród wszystkich metali - po wolframie, trzecim, najwyższym modułem Younga - po irydzie i osmie, oraz czwartym pod względem wielkości gęstości - po osmie, irydzie i platynie. Dodatkowo metal ten charakteryzuje się jedną z najwyższych wytrzymałości liniowych, niskim współczynnikiem tarcia oraz dużą twardością. Wszystkie te cechy powodują, że ren jest pierwiastkiem o bardzo dużej odporności na "zużycie". Jednocześnie w szerokim zakresie temperatur, bo aż do ok. 2000°C w odniesieniu do pozostałych metali wysokotopliwych ma nieporównanie lepsze właściwości pod względem wytrzymałości na rozciąganie oraz "pełzanie". W zakresie od temperatury pokojowej do 1200°C wytrzymałość tego metalu jest około dwukrotnie większa od wolframu, a w temperaturze 2500°C wytrzymałość renu jest porównywalna z wytrzymałością włókien węglowych. Wszystkie te cechy sprawiają, że konstrukcje wykonane z zastosowaniem [...]

Zastosowanie kordu tekstylnego z recyklingu opon jako sorbentu toluenu DOI:10.15199/62.2019.2.20


  Konsekwencją rozwoju gospodarczego i cywilizacyjnego jest wzrost obciążenia środowiska naturalnego zanieczyszczeniami wprowadzanymi do wód, gleb oraz powietrza. W ostatnich latach w Polsce obserwuje się ciągły wzrost ilości wprowadzanych na rynek opon samochodowych. Stosunkowo krótki czas ich użytkowania powoduje, że sukcesywnie rośnie ilość wymagających przetworzenia odpadów gumowych1, 2). W związku z tym konieczne Eight soil-concrete mixts. contaminated with PhMe 0.044% by mass and contg. recycled tire polymer fibers (RTPF) 0, 2.5, 5 or 10% by mass were prepd. The PhMe emission during soil solidification was measured. The advantageous effect of using RTPF as a PhMe sorbent in soil remediation was confirmed. Compressive strength of solidified samples of soil was detd. and a unfavorable influence of RTPF on the mech. parameters of the tested composites was found. Badano możliwość zastosowania kordu tekstylnego z recyklingu opon jako taniego sorbentu lotnych związków organicznych (LZO). Kord tekstylny (KT) jest materiałem składającym się z włókien polimerowych silnie zanieczyszczonych drobnymi cząstkami gumy. W doświadczeniach glebę skażoną toluenem stabilizowano cementem portlandzkim lub hutniczym z dodatkiem różnych ilości KT. Efektywność procesu oceniano na podstawie analizy stopnia zmniejszenia średniego stężenia toluenu nad mieszaniną reakcyjną w trakcie procesu chemicznego zestalania gleby. Badania nie wykazały istotnego wpły- Politechnika Wrocławska Use of recycled tire polymer fibers as a sorbent of toluene Zastosowanie kordu tekstylnego z recyklingu opon jako sorbentu toluenu DOI: 10.15199/62.2019.2.20 Prof. dr hab. inż. Tadeusz A. MARCINKOWSKI w roku 1977 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Sanitarnej Politechniki Wrocławskiej w zakresie inżynierii środowiska. Bezpośrednio po skończeniu studiów rozpoczął pracę w Instytucie Inżynierii Ochrony Środowiska Politechniki Wrocławskiej, gdzie w 1984 r. uzyskał s[...]

 Strona 1