Wyniki 1-8 spośród 8 dla zapytania: authorDesc:"Paweł Kaniewski"

Propozycja nowej usługi w sieci ISDN - kierowanie połączeń do abonenta o zmiennej lokalizacji

Czytaj za darmo! »

ISDN jest standardem powszechnie wykorzystywanym zarówno w systemach telefonii publicznej, jak i w systemach do zastosowań specjalnych. Swoją popularność zawdzięcza zaimplementowanemu w nim szerokiemu zestawowi usług, stanowiących o jego elastyczności i uniwersalności. Nie bez znaczenia jest także możliwość gwarantowania jakości usług w sieci rozległej. W niniejszym artykule zaproponowano nową usługę, rozszerzającą właściwości funkcjonalne standardu, która może być zastosowana w systemach łączności wojskowej i służb bezpieczeństwa publicznego. Będzie ona przydatna w sytuacjach, gdy jednym z zasadniczych wymagań jest zapewnienie usługi telefonicznej abonentowi dokonującemu licznych przemieszczeń w trakcie funkcjonowania w systemie. Proponowaną usługą spełniającą powyższy warunek jest mobilność abonenta. Opis problemu W tradycyjnych systemach telefonicznych wywołania przychodzące do określonego abonenta są kierowane do jednego terminalu. Zmieniając lokalizację abonent traci możliwość odbierania połączeń, a w niektórych systemach również ich inicjowania. W systemach wojskowych istnieje ograniczona mobilność, polegająca na możliwości przemieszczania się grupy abonentów wraz z obsługującym ich węzłem łączności. Nowe wyzwania stojące przed współczesnymi systemami dowodzenia i łączności wymagają odejścia od koncepcji klasycznych, w których istniał podział na abonentów mobilnych (korzystających ze środków radiowych) i pozostałych, w środowisku wojskowym niekiedy nazywanych stacjonarnymi. Poziom manewrowości w obecnie prowadzonych działaniach bardzo często uniemożliwia przeprowadzenie etapu planowania łączności, określenia z odpowiednim wyprzedzeniem [...]

Demonstrator wzmacniacza mocy w technologii wysokonapięciowej DOI:10.15199/13.2015.2.16


  Pierwszymi na świecie wzmacniaczami mocy były wzmacniacze lampowe, przeważnie były one wykonane w układzie klasycznym tj. posiadają lampę w stopniu końcowym mocy a obwody wyjściowe zbudowane były w układzie PI filtra. Zakresy częstotliwości pracy filtrów wybierane były podaniem jedynki logicznej na złączu znajdującym się z tyłu wzmacniacza. Układ automatyki był tak zbudowany, że PA nie posiadało innych mierników, gdyż jest zabezpieczone przed przeciążeniami i przepięciami. PI filtr dostrajany był przełączaniem stałych kondensatorów oraz płynnie zmienianą indukcyjnością. Wzmacniacz lampowy dostrajał się automatycznie za pomocą układów automatyki znajdujących się w panelu wzmacniacza. Dostrajanie odbywało się w następujący sposób: wpierw podawany był podzakres częstotliwości, na którym będzie pracował wzmacniacz a następnie układ dyskryminatorów wypracowywał sygnały do dokładnego dostrojenia. Układy automatyki wzmacniaczy lampowych nie posiadały mikroprocesora. Układy chłodzenia, zasilania, obwodów wejściowych, żarzenia oraz obwodów siatkowych znajdowały się także w panelu wzmacniacza. Lampa w stopniu końcowym posiadała moc admisyjną 1,6 kW. Przykładowe rozwiązanie lampowego wzmacniacza mocy pokazane jest na przykładzie wzmacniacza R&S. Wzmacniacz ten jest od wielu lat eksploatowany w systemach łączności KF. Konstrukcja przedstawionego wzmacniacza mocy oprócz zalet p[...]

Nowoczesne Rozwiązania Zdalnego Sterowania Obiektami Walki Elektronicznej DOI:10.15199/13.2015.2.13


  Zakłócenia radiowe prowadzone w ramach systemu walki elektronicznej oprócz zamierzonego efektu mogą powodować negatywne skutki oddziaływania. Pierwszym jest oddziaływanie na własny system WE, drugim - oddziaływanie na otoczenie tego systemu. Przyczyn negatywnego oddziaływania można poszukiwać zarówno w niewłaściwym wykorzystaniu urządzeń zakłócających, jak również w niewłaściwych parametrach technicznych oferowanych przez te urządzenia. Do negatywnych skutków oddziaływania zakłócania radiowego na własny system WE należy zaliczyć przede wszystkim ujawnienie miejsca lokalizacji urządzeń zakłócających, a po rozpoznaniu przez przeciwnika powiązań informacyjnych, ujawnienie struktury i lokalizacji pozostałej części systemu WE. Świadomość istnienia zagrożeń powoduje, że stosuje się przedsięwzięcia organizacyjne i techniczne mające na celu zminimalizowanie negatywnych skutków prowadzenia zakłócania radiowego. W artykule skupiono się na przedsięwzięciach technicznych stosowanych w celu ograniczenia podstawowego negatywnego skutku oddziaływania, jakim jest ujawnienie miejsca lokalizacji własnych obiektów. Zagadnienie to ma szczególne znaczenie w systemach walki elektronicznych pracujących w zakresie częstotliwości KF (1 ÷ 30 MHz), które cechują się wysoką mocą promieniowanych sygnałów zakłócających. Podsystem zakłóceń W skład podsystemu zakłóceń systemu walki elektronicznej wchodzą SZ zazwyczaj w formie zabudowanego pojazdu kołowego lub gąsienicowego. Do podstawowych funkcji SZ zautomatyzowanego systemu WE (ZSWE) należy: - Prowadzenie zakłócania emisji radiowych zgodnie z otrzymanymi zadaniami, w tym w sposób automatyczny. - Utrzymanie łączności z podsystemem dowodzenia w celu odbioru rozkazów zakłócania, powiadomień, alarmów, przekazywania meldunków oraz innych informacji związanych z realizacją zadań i utrzymaniem stacji w gotowości do działania. - Prowadzenie rozpoznania radiowego z wykorzystaniem odbiorników i systemów ante[...]

NAMIERZANIE WYBRANYCH ŹRÓDEŁ EMISJI RADIOWYCH Z WYKORZYSTANIEM BEZZAŁOGOWYCH PLATFORM LATAJĄCYCH DOI:10.15199/59.2017.6.88


  Ostatnie lata, zarówno na rynku cywilnym jak i wojskowym, przyniosły dynamiczny wzrost zastosowania bezzałogowych platform latających (rozumianych jako rodzaj lekkiego statku powietrznego) w oficjalnej terminologii klasyfikowanych jako Bezzałogowe Statki Powietrzne (BSP - UAV) [1]. Popyt na tego typu urządzenia został wyzwolony rozwojem wielu technologii, które poszerzyły spektrum ich wykorzystania, począwszy od zastosowań prywatnych (głównie rozrywkowych), przez komercyjne (świadczenie usług), po militarne (działania rozpoznawcze, ratownicze, likwidacja celów). W przypadku dużego nasycenia przestrzeni powietrznej ww. obiektami, głównymi problemami są: brak systemów informujących o położeniu innych obiektów latających w tzw. niesegregowanej przestrzeni powietrznej oraz naruszenia chronionych obszarów przez nieautoryzowane platformy latające. Dodatkowo należy wymienić trudność w zapewnieniu kompatybilnej pracy w stosunku do istniejących systemów łączności radiowej, jak również w stosunku do innych systemów łączności UAS (system UAS obejmuje platformę latającą wraz z naziemnym elementem/stacją kontroli i dedykowanym systemem łączności). W pierwszej części artykułu przedstawiono rozwiązania stosowane w zakresie detekcji UAS. Główną uwagę skupiono na detekcji emisji radiowych i analizie systemów radiokomunikacyjnych wykorzystywanych na potrzeby cywilnych UAS. Omówiono aktualny stan wykorzystania zakresów częstotliwości do zapewnienia łączności przez te systemy. W dalszej części zaprezentowano projekt architektury systemu wykorzystującego bezzałogowe platformy latające do wykrywania, namierzania i wyznaczania lokalizacji źródeł wybranych emisji radiowych. 2. SPOSOBY DETEKCJI UAS Parametry kluczowe z punktu widzenia detekcji UAS to maksymalna i skuteczna odległość wykrycia intruza. Na ich wartość wpływają zarówno sposób detekcji i parametry techniczne wykorzystywanych detektorów, jak również środowisko, w którym prowadzone[...]

WYNIKI BADAŃ POLSKIEJ RADIOSTACJA POLA WALKI IMPLEMENTUJĄCEJ WAVEFORM SZEROKOPASMOWY DOI:10.15199/59.2017.8-9.89


  Współczesne systemy kierowania i dowodzenia w celu zapewnienia prawidłowej pracy wymagają użycia systemów łączności radiowej będących w stanie realizować usługi szerokopasmowe (np. transmisja obrazu wideo w czasie rzeczywistym). Systemy takie oprócz niewątpliwych zalet wynikających z wykorzystania radiostacji szerokopasmowych (większa przepływność kanału) posiadają również wady, do których możemy zaliczyć mniejszy zasięg działania w porównaniu do systemów bazujących na radiostacjach wąskopasmowych oraz mniejszą odporność na zakłócenia celowe (z uwagi na pracę w szerokim kanale i zwiększoną podatność na wykrycie i zakłócenie) [1]. W artykule zostanie przedstawiony aktualny stan prac nad powstaniem wojskowego waveformu szerokopasmowego pozwalającego na zapewnienie koalicyjnej pracy między radiostacjami dostarczanymi przez różnych producentów (obszary trudne do standaryzacji). W dalszej części artykułu zostaną przedstawione wyniki badań zasięgowych wybranej radiostacji szerokopasmowej polskiego producenta. Dzięki zastosowaniu zaawansowanego waveformu szerokopasmowego możliwe było w czasie rzeczywistym ocenić stan kanałów pracy radiostacji (SNR, RSNR) i wybranie kanału o aktualnie najlepszych parametrach pracy. Otrzymane wyniki przeprowadzonych testów pokazują na potencjalną możliwość wykorzystania tej radiostacji, jako radiostacji szerokopasmowej w systemach klasy BMS. 2. AKTUALNY STAN PRAC NAD WAVEFORMEM SZEROKOPASMOWYM Nowoczesny, horyzontalny sprzęt radiowy dla zastosowań taktycznych może, w zależności od obszaru zastosowania, implementować następujące rodzaje waveformu: PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY - ROCZNIK XC - WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE - ROCZNIK LXXXVI - nr 8-9/2017 1063 DOI: 10.15199/59.2017.8-9.89 1. Wąskopasmowy (ang. Narrow Band Waveform - NBWF), pracujący obecnie w zakresie od 30 do 512 MHz, wykorzystujący kanały radiowe o dotychczasowej szerokości 25 kHz (z możliwością wykorzystania dwóch kanałów sąsiednic[...]

WPŁYW WYBRANYCH MECHANIZMÓW DYNAMICZNEGO ZARZĄDZANIA WIDMEM CZĘSTOTLIWOŚCI NA ZWIĘKSZENIE BEZPIECZEŃSTWA REALIZACJI SZEROKOPASMOWYCH USŁUG SIECIOWYCH DOI:10.15.199/13.2019.2.3


  W ostatnim czasie obserwuje się szybki wzrost zajętości praktycznie wszystkich pasm częstotliwości radiowych. Zjawisko to spowodowane jest głównie zwiększeniem nasycenia środkami łączności radiowej oraz powszechnością stosowania szerokopasmowych usług czasu rzeczywistego. Jego skutkiem jest nadmierne obciążenie widma elektromagnetycznego prowadzące z kolei do deficytu dostępnych zasobów widmowych obserwowanego w większości zakresów częstotliwości. Dotychczas stosowana statyczna metoda dostępu do widma polega na przydzieleniu przez zarządcę widma zasobów widmowych na wyłączność, bez możliwości ich dzielenia z innymi użytkownikami, nawet w sytuacji, kiedy nie są one w pełni wykorzystywane. Na podstawie pomiarów przeprowadzonych w różnych częściach świata stwierdzono, że w zakresie częstotliwości poniżej 3 GHz średni poziom wykorzystania widma nie przekracza 10 ÷ 15% rys. 1 [3]. Obserwacja ta stała się podstawą do wprowadzenia pojęcia dynamicznego dostępu do widma, które dopuszcza możliwość współużytkowania zasobów widmowych na określonych zasadach. W literaturze przedmiotu przyjmuje się następujące trzy stany [1]: ● statyczne metody dostępu do widma (stan obecny); ● skoordynowany dynamiczny dostęp do widma oparty na infrastrukturze brokera częstotliwości;● oportunistyczny dostęp do widma (realizowany przez radio kognitywne). Metody skoordynowanego i oportunistycznego dostępu są realizacją filozofii dzielenia się widmem przez różnych użytkowników, co prowadzi do znacznego zwiększenia efektywności jego wykorzystania. Praktyczna implementacja idei DSA wymaga wprowadzenia odpowiednich metod zarządzania widmem, uwzględniających dynamikę zmian środowiska, mobilności systemów i uwzględnienie ewentualnego działania systemów walki elektronicznej. Bez względu na przyjętą filozofię zarządzania widmem, każda koncepcja prowadzi do częstych zmian (przeprogramowania) parametrów wykorzystywanych urządzeń [...]

MAPY ŚRODOWISKA RADIOWEGO JAKO ELEMENT SYSTEMU ZARZĄDZANIA CZĘSTOTLIWOŚCIAMI W NOWOCZESNYCH BEZPRZEWODOWYCH SYSTEMACH TELEINFORMATYCZNYCH DOI:10.15199/13.2019.2.7


  Wzrost zainteresowania bazą danych środowiska radiowego, a w szczególności możliwością wykorzystania tych samych kanałów przez użytkowników pierwotnych (ang. PU - Primary User) i wtórnych (ang. SU - Secondary User), nastąpił wraz z wprowadzeniem cyfrowej transmisji sygnału telewizyjnego DVBT (ang. Digital Video Broadcast Television). Zmiana technologii nadawania sygnału telewizyjnego spowodowała migrację do wyższych pasm częstotliwości, a tym samym zwolnienie pewnych kanałów w pasmach VHF i UHF. Częstotliwości uwolnione przez telewizję analogową nazywane są w literaturze jako TVWS (ang. TV White Spaces). Pierwszym krokiem zmierzającym w kierunku określenia zasad współdzielenia kanałów przez PU i SU było nałożenie wymagań na urządzenie SU. Urządzenie to powinno posiadać możliwość określenia dostępnych kanałów i własnej pozycji przed rozpoczęciem transmisji oraz powinno zapewnić niezakłócony odbiór przez użytkowników pierwotnych. Zdefiniowano przy tym wymaganie, aby detekcja sygnału od użytkownika pierwotnego następowała na poziomie -114 dBm [2]. Ponieważ wymaganie to jest bardzo rygorystyczne, ograniczyło ono możliwość współdzielenia kanałów przez PU i SU. Jednocześnie prowadzono prace nad określeniem innych sposobów określania stanu widma. Jednym z nich jest scentralizowana baza danych środowiska radiowego zawierająca informacje o dostępnych wolnych kanałach, bazująca na współrzędnych geograficznych i właściwościach transmisyjnych zarejestrowanych nadajników PU. W takim systemie, przed rozpoczęciem transmisji, urządzenie użytkownika wtórnego odpytuje bazę danych (TVWS lub TVDB - ang. TV Data Base) o dostępne kanały częstotliwości właściwe dla jego współrzędnych geograficznych. W odpowiedzi baza danych przesyła do urządzenia odpytującego listę "wolnych" kanałów częstotliwości. Taki model systemu zarządzania przydziałem częstotliwości będzie działał prawidłowo dla stałych lokalizacji nadajników oraz zajętości pasma. Jedna[...]

 Strona 1