Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"Michał Ceremuga"

Identification of soman by differential ion mobility spectrometry.Identyfikacja somanu za pomocą różnicowego spektrometru ruchliwości jonów


  Chem. warfare agent soman was detd. in air at varying concn. (15[mikro]g/m3) by differential ion mobility spectrometry. The high sepn. voltage relationship of characteristic peaks location was developed. The polynomial equations are convergent and the method can be used for identification of soman in air. Przedstawiono metodę identyfikacji substancji gazowych dla różnicowego spektrometru ruchliwości jonów DMS. Wyznaczono parametry służące do identyfikacji somanu. Badania prowadzono dla czterech różnych stężeń somanu w powietrzu. Za pomocą aproksymacji wielomianowej ustalono położenia pików charakterystycznych w otrzymanych widmach w zależności od napięcia generatora pola elektrycznego w spektrometrze. Intensywny postęp technologiczny w obszarze technik instrumentalnych prowadzi do opracowania nowych metod pomiarowych umożliwiających wykrywanie coraz większej liczby substancji z coraz większą dokładnością. Wykrywanie bojowych substancji trujących z wysoką czułością, z wysokim progiem zaufania, o bardzo krótkich czasach reakcji (od kilku do kilkunastu sekund) wciąż stanowi dość trudne zadanie dla konstruktorów. Jedyną techniką umożliwiającą tak szybką reakcję na gaz toksyczny jest technika spektrometrii ruchliwości jonów IMS (ion mobility spectrometry)1-3). Jest ona wykorzystywana głównie do detekcji bojowych środków trujących, toksycznych środków przemysłowych, materiałów wybuchowych i narkotyków, choć również pojawiają się doniesienia o jej zastosowaniach w detekcji wybranych substancji biologicznych4-9). Spektrometry ruchliwości jonów, które potrafią rozdzielać i dokonywać detekcji jednocześnie dla jonów dodatnich i ujemnych zostały nazwane różnicowymi spektrometrami jonowymi DMS (differential mobility spectrometer), poprzednio nazywane spektrometrami[...]

Determination of the effective temperature of soman ions by differential mobility spectrometry.Oszacowanie temperatury efektywnej jonów somanu z zastosowaniem różnicowego spektrometru ruchliwości jonów


  Soman vapors in air (concn. 30 [mikro]g/m3, 30-100°C, humidity 1%) were ionized in differential ion mobility spectrometer to det. the effective temp. of decompn. of dimeric soman ion to monomeric one and then probably to CH2=CHCMe3 at 236°C. The ion intensity decreased with increasing high sepn. voltage. Oszacowano temperaturę efektywną Teff monomeru i dimeru somanu oraz jonu reakcyjnego dla temperatur gazu nośnego 30-100°C. Badania prowadzono za pomocą różnicowego spektrometru ruchliwości jonów DMS. Wyznaczona wartość Teff może być doskonałym parametrem służącym do identyfikacji somanu. Spektrometria ruchliwości jonów IMS (ion mobility spectrometry) jest obecnie często wykorzystywana do wykrywania i identyfikacji związków chemicznych w analizach przemysłowych i środowiskowych. Stosowana jest ona m.in. do detekcji bojowych środków trujących1-3), narkotyków, toksycznych środków przemysłowych4) oraz materiałów wybuchowych5, 6). Wczesne ostrzeganie przed skażeniami jest w obecnych czasach niezwykle ważne, dlatego też konieczne jest rozwijanie technik pomiarowych o dużej czułości i niezawodności. Taką możliwość daje różnicowa spektrometria ruchliwości jonów DMS (differential mobility spectrometry)7-11). W przypadku słabych pól elektrycznych, stosowanych w klasycznych urządzeniach IMS, ruchliwość jonów nie jest zależna od napięcia12). Wzrost wartości natężenia pola elektrycznego prowadzi jednakże do nieliniowości. Zatem ruchliwość jonów zmienia się w funkcji pola elektrycznego. Charakter tych zmian zależy od rodzaju jonów, ich masy, kształtu oraz temperatury efektywnej. Zależność ruchliwości jonów od pola elektrycznego jest opisana równaniem (1)13) (1) w którym K oznacza ruchliwość jonu, cm2/(V∙s), E natężenie pola elektrycznego, V/cm, K0 ruchliwość zredukowaną jonów dla słabego pola elektrycznego, cm2/(V∙s), N liczbę cząsteczek gazu w objętości 1 cm3. Stosunek E/N (liczba Towendsa Td) wyraża stosunek natężenia pola[...]

Effect of temperature on separation of sarin ions in differential ion-mobility spectrometry. Wpływ temperatury na rozdział jonów sarinu (GB) w różnicowej spektrometrii ruchliwości jonów


  Chem. warfare agent sarin was detd. in air at varing temp. (50-80°C) by differential ion-mobility spectrometry. Iso- PrOH and iso-BuOH were used as dopants for modifying the drift gas at concn. 8 mg/m3. Przebadano zachowanie się jonów sarinu dla temperatur gazu nośnego 50-80°C. Określono wpływ temperatury gazu nośnego na rozmieszczenie pików pochodzących od jonów sarinu bez wprowadzania domieszek do gazu nośnego oraz z dodatkiem 2-propanolu i izobutanolu. Badania prowadzono z wykorzystaniem różnicowego spektrometru ruchliwości jonów DMS.Spektrometria ruchliwości jonów IMS (ion mobility spectrometry) uważana jest obecnie za najbardziej powszechną metodę stosowaną do wykrywania bojowych środków trujących (BST)1-4). Szczególne uznanie wśród technik wykorzystujących ruchliwość jonów znalazła różnicowa spektrometria ruchliwości jonów DMS (differential mobility spectrometry)5-10). DMS poprzednio nazywana była spektrometrią ruchliwości jonów w polu asymetrycznym FAIMS (field asymmetric waveform ion mobility spectrometry) 11, 12). DMS jest metodą wykorzystywaną do separacji jonów na podstawie różnic ruchliwości jonów w dużym i małym natężeniu pola elektrycznego pod ciśnieniem atmosferycznym13). Zależność ruchliwości jonów od pola elektrycznego ma postać równania (1)14): K(E/N) = K0·[1 + α(E/N)] (1) w którym K oznacza ruchliwość jonu, cm2/(V∙s), E [...]

Use of semi-permeable membranes in gaseous analyzers with differential ion mobility spectrometric detection Zastosowanie membran półprzepuszczalnych w analizatorach gazowych z detekcją opartą na różnicowej spektrometrii ruchliwości jonów DOI:10.12916/przemchem.2014.464


  Polydimethylsiloxane, polyetheramide and poly(ethylene glycol) were deposited from their solutions on a polymer film by dip-coating to produce semipermeable membranes used then for pretreatment of mustard gas and somancontg. wet air before detn. of the warfare agents by differential ion-mobility spectrometry. The polydimethylsiloxane and polyetheramide-coated membranes (5%) showed the best barrier properties against H2O. Przeprowadzono badania nad wykrywaniem bojowych środków trujących (BST) metodą spektrometrii ruchliwości jonów (DMS). Zaobserwowano znaczący, często niekorzystny, wpływ obecności pary wodnej w analizowanym strumieniu gazowym na wynik detekcji, w związku z czym wprowadzono membranowy układ pomiarowy. Podstawowym zadaniem membrany półprzepuszczalnej jest zatrzymanie pary wodnej w analizowanym powietrzu, a przepuszczenie pożądanych substancji. Przetestowano polidimetylosiloksan (PDMS), polieteroamid (PEBAX) i poli(glikol etylenowy) (PEOX). Procesy membranowe stanowią obecnie jedną z prężniej rozwijających się dziedzin nauki i ze względu na swoją dużą uniwersalność znajdują zastosowanie w wielu procesach fizycznych, chemicznych i biologicznych. W Wojskowym Instytucie Chemii i Radiometrii prowadzone są badania dotyczące wykrywania śladowych ilości substancji gazowych za pomocą analizatorów, których działanie oparte jest na różnicowej spektrometrii ruchliwości jonów (DMS). Dotychczas przeprowadzano testy eksperymentalne dotyczące detekcji śladów m.in. gazów bojowych, materiałów wybuchowych, chloru i amoniaku. Zaobserwowano znaczący (często niekorzystny) wpływ obecności pary wodnej w analizowanym strumieniu analitu, w związku z czym podjęto próbę wprowadzenia membrany półprzepuszczalnej do układu pomiarowego. Metoda różnicowej spektrometrii ruchliwości jonów wykorzystuje zjawisko nieliniowej zależności ruchliwości jonów od natężenia pola elektrycznego, co schematycznie przedstawiono na rys. 1. W spektrometrze DM[...]

Determination of acetone in exhaled air by differential ion mobility spectrometry Oznaczanie acetonu w wydychanym powietrzu za pomocą różnicowej spektrometrii mobilności jonów DOI:10.15199/62.2016.1.15


  Me2CO-contg. air samples (2 ppb to 0.4 ppm) were ionized on electrodes generating asymmetric elec. field at 10-50 kV/cm, frequency above 3 MHz and filling the square wave 30%. The differential ion mobility spectra were recorded, analyzed and compared with those from the reference detector. The practical applicability of the anal. method was confirmed. Współczesne metody diagnostyki i leczenia oparte są na identyfikowaniu objawów, które w wielu przypadkach świadczą o zaawansowanym już stadium choroby. Powietrze wydychane przez człowieka zawiera tysiące lotnych związków organicznych, które mogą stanowić potencjalne biomarkery chorób lub zmian patogennych. Przedstawiono wyniki laboratoryjnych badań identyfikacji par acetonu w powietrzu za pomocą detektora DMS. Pod koniec XX w. pojawiło się określenie "choroby cywilizacyjne" (zwane także chorobami XXI w.), które oznaczało globalnie szerzące się, powszechnie znane choroby spowodowane rozwojem cywilizacji. Częstotliwość ich występowania zależy od stopnia cywilizacyjnego rozwoju społeczeństwa. Nie ma dokładnego podziału i nie można jednoznacznie powiedzieć, czy dana choroba jest chorobą cywilizacyjną, niemniej wg Bąk-Romaniszyn1) można do nich zaliczyć m.in. cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, chorobę wieńcową, otyłość, udar mózgu, zawał serca, miażdżycę, astmę oskrzelową, alergie, nowotwory oraz takie choroby psychiczne, jak anoreksja, nerwica, depresja, alkoholizm i narkomania. Cukrzyca to jedna z najpoważniejszych chorób cywilizacyjnych, co potwierdzają statystyki. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia w 1985 r. na cukrzycę chorowało ok. 30 mln ludzi na całym świecie, a 10 lat później liczba chorych wzrosła do 135 mln. Eksperci prognozują, że w 2030 r. na świecie będzie już ok. 366 mln chorych na cukrzycę. Biomarkery są to substancje, których obecność (w tym wypadku w wydychanym powietrzu) może wskazywać na występowanie danej choroby lub uszkodzenie pewnych organów, co wyw[...]

Metodyka oznaczania zawartości melityny z jadu pszczelego DOI:10.15199/62.2019.3.24


  Jad pszczeli, zwany również apitoksyną, jest wydzieliną gruczołów jadowych pszczoły miodnej (Apis mellifera), produkowaną jako substancja obronna. Skład jadu pszczelego jest wysoce złożony i charakteryzuje się obecnością biomolekuł o zróżnicowanych masach cząsteczkowych. Zdecydowaną większość jego składu stanowią takie aktywne peptydy, jak apamina, peptyd MCDP, tertiapina, sekapoina, adolapina i prokamina oraz białka o właściwościach enzymatycznych, głównie należące do klasy hydrolaz (fosolipaza A2, hialuronidaza, fosfomonoesteraza, lizofosfolipaza, α-D-glukozydaza). Ponadto w jadzie pszczelim występuje wiele związków małocząsteczkowych, takich jak cukry, aminokwasy, fosfolipidy, feromony, aminy biogenne i mikroelementy1). Wiele spośród tych składników to związki biologicznie czynne, które mogą być wykorzystywane w farmakoterapii. Jad pszczeli jest skuteczny w leczeniu takich schorzeń, jak artretyzm2), przewlekły ból3), choroby nowotworowe4) oraz choroby skóry5). Podawany w dawkach terapeutycznych jest bezpieczny i nie powoduje skutków ubocznych1). Głównym składnikiem jadu pszczelego (52% jego suchej masy) jest melityna. Związek ten jest syntetyzowany w gruczole jadowym 484 98/3(2019) Dr hab. Michał BIJAK w roku 2010 ukończył studia na Wydziale Biologii i Ochrony Środowiska Uniwersytetu Łódzkiego. W 2014 r. uzyskał stopień doktora nauk biologicznych w zakresie biochemii na tym samym Wydziale. W 2018 r. otrzymał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie nauk biologicznych w dyscyplinie biochemia. Od 2014 r. jest adiunktem w Katedrze Biochemii Ogólnej Uniwersytetu Łódzkiego. Specjalność - biochemia i biologia molekularna. Dr Monika SZYPOSZYŃSKA w roku 1995 ukończyła studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego. Stopień doktora nauk chemicznych uzyskała w 2000 r. Jest adiunktem w Wojskowym Instytucie Chemii i Radiometrii w Warszawie. Specjalność - chemia analityczna. Fig. 1. Melittin structure created using Sw[...]

Terpeny. Budowa, klasyfikacja oraz zastosowanie w przemyśle spożywczym, perfumeryjnym oraz farmaceutycznym DOI:10.15199/62.2019.4.25


  Terpeny są związkami powszechnie występującymi w przyrodzie. Przyjęta typologia związków naturalnych, zaproponowana w 1891 r. przez noblistę Albrechta Kössela1) obejmuje biomakromolekuły (DNA, RNA, białka strukturalne, enzymy), metabolity pierwotne (aminokwasy, cukry, lipidy, nukleotydy) oraz metabolity wtórne (fenole i polifenole, flawonoidy, terpeny i terpenoidy, alkaloidy, steroidy i ich pochodne). Terpeny i ich pochodne są zatem zaliczane do grupy metabolitów wtórnych, które wytwarzane są przez rośliny. Mimo że nie są bezpośrednio niezbędne do ich wzrostu i rozwoju, pełnią one ważną rolę, chociażby jako substancje obronne, umożliwiając roślinom m.in. obronę przez zwierzętami roślinożernymi, a jednocześnie przyczyniając się do wabienia owadów, lub działając jako substancje sygnałowe. Obecnie wyodrębniono kilkadziesiąt tysięcy tychże metabolitów wtórnych, a szacuje się, że w naturze liczba ta może wynosić nawet ponad 200 tys. Ważną cechą jest specyficzność ich występowania i niejednokrotnie charakterystyczny skład dla danego gatunku2). Klasyfikacja i budowa terpenoidów Historycznie określenie terpeny wywodzi się od terpentyny, czyli destylatu z żywicy roślin iglastych. Jednym z zasadniczych składników terpentyny okazały się związki węglowodorowe o ogólnym wzorze sumarycznym (C5H8)n, które zostały nazwane terpenami. Wszystkie pochodne terpenów, zawierające dowolne heteroatomy, określane są terpenoidami3). Cechą charakterystyczną terpenów, co wynika wprost z ich wzoru sumarycznego, jest ich specyficzna budowa, oparta na wielokrotności podstawowej jednostki budulcowej, jaką jest 2-metylobuta- -1,3-dien o wzorze sumarycznym C5H8, nazwany izoprenem. Jest on aWojskowy Instytut Chemii i Radiometrii, Warszawa; bUniwersytet Łódzki Jarosław Wojciechowskia,*, Michał Ceremugaa, Michał Bijakb, Monika Szyposzyńskaa Terpenes. Structure, classification and use in the food, perfumery and pharmaceutical industries Terpeny. Budowa, klasyfikacja[...]

 Strona 1