Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Mariusz Kucharski"

Effect of herbicide formulation compositions on the residue level in soil and plant Wpływ zmian w składzie formulacji środków ochrony roślin na poziom pozostałości w glebie i roślinie DOI:10.12916/przemchem.2014.1919


  Com. pesticide formulations and weed control programs were evaluated for environmental effects. Herbicidal residues in soil and sugar beet root were detd. by liq. chromatog. The residual concns. did not exceed max. residue limits. The changes in herbicide formulations and herbicide application systems allowed reducing the herbicide dose with no loss of the weed control efficacy. Przedstawiono wyniki badań, których celem była ocena skutków środowiskowych wynikających ze zmian w formulacjach środków ochrony roślin. Wprowadzane nowe formulacje oraz zmiany w sposobie ich aplikacji umożliwiają zmniejszenie ilości wprowadzanych do środowiska substancji czynnych z zachowaniem dużej skuteczności zabiegów. Przedstawione wyniki badań świadczą również o tym, że dokonane zmiany mają korzystny wpływ na zdrowie ludzi i na środowisko (znacząco mniejsze zanieczyszczenia pozostałościami herbicydów gleb i materiału roślinnego). Dla żadnego ze stosowanych systemów aplikacji nie stwierdzono pozostałości badanych substancji w stężeniu przekraczającym najwyższe dopuszczalne wartości. Rewolucja w ochronie roślin dokonała się w latach czterdziestych XX w., kiedy to po raz pierwszy na szeroką skalę zastosowano syntetyczne pestycydy, które dzięki swoim właściwościom wpłynęły na znaczący wzrost produkcji żywności1). Równolegle z wprowadzaniem chemicznych metod ochrony roślin następował rozwój badań umożliwiających ocenę wpływu tych metod na środowisko (gleba, woda, roślina). Pierwsze doniesienia publikujące wyniki takich badań, pochodzące z początku lat sześćdziesiątych XX w., okazały się niekorzystne, a poinformowanie o tym szerokiej opinii publicznej spowodowało zmianę w podejściu do chemicznej ochrony roślin2). Jednak dopiero na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX w. zaczęto wprowadzanie nowych uregulowań prawnych, które miały znacząco wpłynąć na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko. Po przeprowadzeniu przeglądu ok. [...]

New adjuvants in chemical plant protection Nowe środki wspomagające chemiczną ochronę roślin DOI:10.15199/62.2015.3.28


  A mixt. of mineral oil and surfactants was used (0.5 L/ha) as a new adjuvant of 2-chloro-N-(2-methoxyethylo)-2’,6’- dimethyl acetamide (dimethachlor) herbicide in the watersprinkled soil (pH 5.5, org. matter 1.10%) at 20°C (day) and 10°C (night) under light exposure 14000 lux for 64 days. Use of the new adjuvant resulted in retardation of the herbicide decompn. and its displacement into the deep soil layers. Przedstawiono wyniki badań wpływu adiuwantów na rozkład i przemieszczanie herbicydu w glebie. Badania prowadzono w warunkach kontrolowanych. Uzyskane wyniki wskazują, że łączne stosowanie dimetachloru z adiuwantem doglebowym spowalnia rozkład i znacząco ogranicza przemieszczanie herbicydu w profilu glebowym, co wpływa na ograniczenie ryzyka dla środowiska i zdrowia konsumentów, które są nadrzędnym celem polityki wspólnotowej w zakresie zrównoważonego stosowania środków ochrony roślin. Substancje aktywne (s.a.) zawarte w środkach ochrony roślin (ś.o.r.), podobnie jak inne związki chemiczne wprowadzane do środowiska, podlegają procesom rozkładu, transformacji lub kumulacji1). Nieracjonalne stosowanie agrochemikaliów może powodować wzrost pozostałości s.a. w płodach rolnych i glebie, co stwarza ryzyko dla zdrowia konsumentów, jak też utrudnia dobór roślin następczych w płodozmianie. Środki o dużej persystencji w połączeniu ze znaczną mobilnością w glebie mogą stanowić zagrożenie dla wód powierzchniowych i gruntowych (potencjalnego źródła wody pitnej)2, 3), jak również negatywnie oddziaływać na florę i faunę w pobliżu pól uprawnych4).Jednym z elementów limitujących przydatność ś.o.r. do stosowania w praktyce jest jego wpływ na środowisko rolnicze. Prawo europejskie dokładnie określa zakres badań związanych z wprowadzeniem do obrotu nowych agrochemikaliów. Jednym z głównych aspektów jest określenie ich trwałości i mobilności w środowisku5). Rolnictwo zrównoważone i wynikające z niego nowe strategie w ochronie rośl[...]

Effect of formulation on degradation rate and mobility of a herbicide in soil Wpływ formy użytkowej na rozkład i mobilność herbicydu w glebie DOI:10.15199/62.2016.9.10


  4-Amino-6-tert-butyl-3-methylsulfonyl-1,2,4-triazin-5-one (metribuzin) herbicide was used as water-dispersible granules and as a suspension conc. to study the degrdn. rate and mobility into the soil in aq. solns. under lab. conditions. The suspension conc. was more stable than the dispersible granules but was decomd. faster and was less mobile in the soil. Przedstawiono wyniki badań wpływu formy użytkowej herbicydu (granule do sporządzania zawiesiny wodnej i koncentrat zawiesinowy do rozcieńczania wodą) na stabilność roztworów wodnych oraz szybkość rozkładu i mobilność metrybuzyny w glebie. Badania prowadzono w warunkach kontrolowanych. Herbicyd w koncentracie był bardziej stabilny w rozworze wodnym, natomiast metrybuzyna w nim zawarta wolniej się rozkładała, a zarazem była bardziej mobilna w glebie. Podstawowym składnikiem środka ochrony roślin (ś.o.r) jest substancja aktywna (s.a.), która sama, jako związek chemiczny, na ogół nie ma zastosowania praktycznego. W większości przypadków s.a. to związki organiczne nierozpuszczalne w wodzie, charakteryzujące się ograniczoną trwałością w środowisku. Ważnym etapem w procesie produkcji ś.o.r jest nadawanie im odpowiedniej formy użytkowej (formulacji). Proces ten polega na tworzeniu rozpuszczalnych w wodzie pochodnych w postaci soli lub estrów, łączeniu s.a. z nośnikami, stabilizatorami i emulgatorami, które umożliwiają tworzenie jednorodnej i stabilnej cieczy, nadającej się do zastosowania w praktyce rolniczej. Składniki zastosowanej mieszaniny decydują o formie użytkowej preparatu, który najczęściej występuje w postaci proszku, granul, płynnego koncentratu, zawiesiny lub emulsji. Wszystkie te formy muszą zapewniać możliwość tworzenia cieczy opryskowej, która jest aplikowana za pomocą opryskiwaczy na polu (zabiegi doglebowe i nalistne). Obecnie bardzo powszechną praktyką stosowaną przez producentów ś.o.r jest tworzenie formulacji zawierających w swym składzie adiuwanty. Rolą tych[...]

Changes in the rate of linuron herbicide degradation in copper and zinc-containing soils Zmiany szybkości degradacji herbicydu linuron w glebach zawierających jony miedzi i cynku DOI:10.15199/62.2017.2.8


  3-(3,4-Dichlorophenyl)-1-methoxy-1-methylurea herbicide (linuron) was applied to soils with significantly diversified Cu and Zn ion contents to study the microbial activity and herbicide decay in soil. Half-degrdn. time was 29-43 days. The linuron degrdn. increased with the increasing concns. of Cu and Zn ions. Przedstawiono wyniki badań wpływu miedzi i cynku na rozkład linuronu w glebie. Doświadczenia prowadzono w warunkach kontrolowanych. Linuron aplikowano na gleby o zbliżonych parametrach fizykochemicznych, ale znacząco zróżnicowanej zawartości Cu i Zn. Próbki gleb do analiz pobierano 1 h po opryskiwaniu (stężenie początkowe), a następne po 4, 8, 16, 32, 64 i 96 dniach po aplikacji herbicydu. Pozostałości linuronu oznaczano metodą chromatografii cieczowej HPLC/UV. Aktywność mikrobiologiczną gleb oceniano poprzez analizę stężenia dehydrogenaz. Czas połowicznego rozkładu DT50 linuronu wyniósł 29-43 dni. Obecność Cu i Zn, niezależnie od źródła skażenia modyfikowała rozkład linuronu w glebie. W początkowym okresie powodowała przyspieszenie jego rozkładu. Aplikacja herbicydu zmniejszała aktywność mikroorganizmów glebowych. Efekt ten był bardziej widoczny w glebach skażonych metalami.Miedź (Cu) i cynk (Zn) to pierwiastki, które naturalnie (zwykle w niewielkich ilościach) występują w glebach, a ich obecność jest niezbędna do prawidłowego rozwoju roślin i tym samym do uzyskania odpowiedniej wysokości i jakości plonów. W przypadku niedoboru tych pierwiastków w glebie należy je dostarczyć roślinom w postaci nawozów mikroelementowych. Z drugiej strony Cu i Zn zaliczane są do metali ciężkich i w nadmiarze mogą powodować skażenia gleb. Za główne antropogeniczne źródła metali ciężkich w glebie uważa się przemysł wydobywczy, przetwórstwo metali, produkcję energii, procesy spalania oraz wprowadzanie do gleby niewłaściwie przygotowanych osadów ściekowych i nawozów. Tereny rolnicze w pobliżu zakładów metalurgicznych i hut cechuje z r[...]

Ocena potencjału rekultywacyjnego hybrydy Paulownia elongata × fortunei (Oxytree) na glebach zanieczyszczonych miedzią DOI:10.15199/62.2018.7.27


  Zanieczyszczenie gleb metalami ciężkimi, w tym także miedzią, jest zazwyczaj problemem lokalnym1). W przeciwieństwie do zanieczyszczeń organicznych, związki metali ciężkich w niewielkim stopniu ulegają rozkładowi, co powoduje, że raz wprowadzone do środowiska zostają w nim na długie lata. Dodatkowo pierwiastki te wykazują skłonność do migracji we wszystkich komponentach biosfery2, 3). Pod względem zasobności złóż miedzi Polska zajmuje 5. miejsce na świecie. Szczególnie bogatym w złoża rudy miedzi rejonem jest Dolny Śląsk, a zwłaszcza zajmujący powierzchnię 2,2 tys. km2 Legnicko-Głogowski Okręg Miedziowy (LGOM). Obecnie KGHM Polska Miedź SA produkuje 700 tys. t miedzi rocznie. Pomimo znaczącego zmniejszenia w ostatnich latach emisji zanieczyszczeń związanych z wydobyciem i przetwórstwem rud miedzi, nadal pozostaje problem tzw. zanieczyszczeń historycznych4, 5). W praktyce, przy ocenie zanieczyszczenia oraz przeznaczenia gleb zawierających metale ciężkie duże znaczenie ma zbiór wytycznych opracowanych przez IUNG6). Według danych GUS z 2015 r. wynika, że w Polsce rekultywacji wymaga ponad 63 tys. ha gruntów zdegradowanych i zdewastowanych. Szczególny udział w obszarach wymagających działań rekultywacyjnych mają grunty zanieczyszczone metalami ciężkimi. Postępowanie z gruntami zanieczyszczonymi metalami ciężkimi opiera się na dwóch głównych strategiach działania. Pierwsza z nich zakłada uruchomienie zanieczyszczeń i usunięcie ich z gleby, co często wiąże się z wysokimi kosztami, skomplikowaną logistyką i zagro97/ 7(2018) 1169 Zakład Herbologii i Technik Uprawy Roli, Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa - Państwowy Instytut Badawczy, ul. Orzechowa 61, 50-540 Wrocław, tel./fax: (71) 363-87-07, e-mail: m.kucharski@iung.wroclaw.pl Prof. dr hab. [...]

Wpływ adiuwantów zawierających lateks na retencję fungicydu kaptan na liściach jabłoni DOI:10.15199/62.2019.1.10


  Obecne uregulowania prawne w zakresie ochrony roślin stawiają na rozwój metod integrowanych, umożliwiających ograniczenie stosowania środków chemicznych1). Firmy agrochemiczne we współpracy z ośrodkami naukowymi poszukują rozwiązań pozwalających na zmniejszenie dawek preparatów chemicznych przy zachowaniu wysokiej ich skuteczności w walce z agrofagami. Jednym z kierunków takich działań jest wprowadzenie do zabiegów pestycydowych środków wspomagających, tzw. adiuwantów2, 3). Substancje te mają za zadanie modyfikację właściwości biologicznych substancji aktywnej pestycydu lub zmianę parametrów fizykochemicznych cieczy użytkowej. W ostatnich latach prowadzono wiele badań nad nowymi wyspecjalizowanymi adiuwantami dedykowanymi do odpowiednich zabiegów. Przykładem może być grupa wspomagaczy stosowana z herbicydami w zabiegach przedwschodowych3) lub też środki o właściwościach sklejających, często zawierające w swym składzie dodatek syntetycznego lateksu4). Środki sklejające stosowane są np. w uprawie rzepaku przed zbiorem. Sklejanie łuszczyn zapobiega osypywaniu się nasion, co wpływa na wielkość plonu i następcze zachwaszczenie uprawy samosiewami rzepaku. Dodatek lateksu ma również zastosowanie w produkcji substancji wspomagających (adiuwantów) przeznaczonych do pestycydowych zabiegów nalistnych, w celu ograniczenia zmywania substancji aktywnej z liści roślin, szczególnie w okresie wystąpienia intensywnych opadów atmosferycznych niedługo po wykonaniu zabiegu5, 6). W takich sytuacjach czas przebywania środka na powierzchni rośliny znacząco wpływa na jego skuteczność. Przebieg pogody, a szczególnie zmiany obserwowane w ostatnich latach, narażają rolników na trud[...]

 Strona 1