Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"EDWARD KOTULA"

Modele równowag fazowych w układzie N H -C O -H O-CO (NH ) 2 ' 2 DOI:

Czytaj za darmo! »

Na podstawie teorii termodynamicznych funkcji nadmiarowych wyprowadzono matematyczne równanie na współczynniki aktywności składników fazy ciekłej. Równanie to, a także prawo Raoulta i równania krzywych izobarycznego krzepnięcia, wykorzystano podczas aproksymacji danych eksperymentalnych i sformułowania wzorów potrzebnych do obliczeń wartości ciśnień cząstkowych wody i amoniaku nad roztworami zawierającymi mocznik oraz do obliczeń temperatury krystalizacji mocznika z roztworu o znanym składzie. Projektowanie, modernizacja i optymalizacja technologii - obejmujące takie procesy jednostkowe, jak: destylacja, kondensacja, absorpcja, desorpcja i krystalizacja - wymagają m.in. znajomości parametrów stanów równowagi w wielofazowych układach złożonych ze składników biorących udział w rozpatrywanym procesie. Przebieg tych procesów zależy od różnicy stężeń aktualnych i równowagowych poszczególnych składników we współistniejących fazach i jest tym korzystniejszy im większe są te różnice. Równowaga fazowa określa stan graniczny, który można osiągnąć w danych warunkach, a tym samym decyduje o doborze technologicznych parametrów procesu.1* Znajomość parametrów stanu równowagi umożliwia ocenę sprawności poszczególnych etapów bardziej złożonych technologii, co jest konieczne w pracach nad ich doskonaleniem. Wielkości dotyczące stanu równowagi w układzie wieloskładnikowym stawiają określone wymagania odnośnie do zakresu technologicznych parametrów, dokładności pomiarów, możliwości interpolacji. Dokładność danych opisujących stan równowagi ma zasadniczy wpływ na wielkość rezerw w gabarytach aparatury, które należy uwzględnić podczas projektowania. W niniejszej pracy rozpatruje się modele równowag w układzie NH3—C 0 2—H20 —mocznik (w skrócie A-C-W-U), stosowanym do opisu różnych przemian fazowych w instalacjach do produkcji mocznika z amoniaku i dwutlenku węgla - przemian w węzłach syntezy mocznika, desorpcji i destylacji stopu[...]

Wieloskładnikowe nawozy płynne z mikroelementami przeznaczone do stosowania dolistnego DOI:

Czytaj za darmo! »

Omówiono wymagania dotyczące składu nawozów płynnych przeznaczonych do stosowania dolistnego oraz podano przykłady tych nawozów produkowanych w kraju i za granicą. Przedstawiono fizykochemiczne podstawy otrzymywania wieloskładnikowych nawozów płynnych zawierających mikroelementy i metody ich wytwarzania. Omówiono także efekty dolistnego stosowania tych środków w uprawach niektórych zbóż. Nawozy płynne są stosowane dolistnie w uprawach zbóż, roślin okopowych, owoców, warzyw i kwiatów. W ich skład wchodzą makroelementy: azot, fosfor, potas i magnez, oraz mikroelementy, takie jak: żelazo, miedź, cynk, bor, mangan, kobalt i molibden. Ponadto nawozy te mogą zawierać następujące dodatki specjalne: regulatory wzrostu, zwilżacze obniżające napięcie powierzchniowe, związki zwiększające przyczepność do liści, środki zwiększające szybkość penetracji składników przez tkankę liściową, bufory oraz dyspergatory ułatwiające mieszanie nawozów z pestycydami. Skład nawozów jest dostosowany do wymagań pokarmowych poszczególnych gatunków roślin, ich fazy rojzwojowej oraz zasobności gleby1 _3). Środki te nie mogą być toksyczne ani niebezpieczne dla ludzi i zwierząt. Na świecie nawozy płynne są stosowane dolistnie od wielu lat. W tab. 1 przedstawiono skład nawozów płynnych produkowanych w Polsce i w niektórych krajach Europy4). Z zestawienia tego wynika, że wytwarza się zarówno środki zawierające tylko makroelementy, np. Tomasol, jak i składające się z makroelementów i mikroelementów, np. Harmavit, Wuxal, Fiksal. Nawozy otrzymywane w Polsce zawierają makroskładniki i mikroelementy5,6). Obecnie krajowa produkcja wieloskładnikowych nawozów płynnych dolistnych wynosi ok. 2260 Mg/r. Według oceny Instytutu Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach (IUNG) zapotrzebowanie na te środki sięga ok. 50 tys. Mg/r. tylko do upraw zbożowych, jest więc wielokrotnie większe niż produkcja. Fizykochemiczne podstawy wytwarzania nawozów płynnych Nawozy płynne są klar[...]

Przegląd badań dotyczących statyki i kinetyki procesu syntezy mocznika DOI:

Czytaj za darmo! »

Omówiono doświadczalne i teoretyczne prace wykonane w Instytucie Nawozów Sztucznych i na Politechnice Śląskiej, dotyczące fizykochemicznych podstaw procesu syntezy mocznika, takich jak: równowaga chemiczna i fazowa, kinetyka procesu syntezy i hydrolizy mocznika oraz równowaga ciecz-para w warunkach niestacjonarnych układu mocznikowego. Mocznik jest jednym z podstawowych nawozów azotowych. W ostatnich latach wprowadzono do przemysłu wiele nowych technologii, a istniejące procesy poddano istotnym modernizacjom1*. Stosowane obecnie w Polsce technologie produkcji mocznika są oparte na procesie В Toyo Koatsu (Kędzierzyn, Puławy) oraz na procesie Stamicarbon (Police). W Instytucie Nawozów Sztucznych w Puławach na początku lat siedemdziesiątych zorganizowano zaplecze naukowe i projektowe w celu prowadzenia wszechstronnych prac nad unowocześnianiem wymienionych technologii, które znacznie odbiegają od światowego poziomu. Wstępna analiza danych zawartych w literaturze, dotyczących statyki i kinetyki procesu syntezy mocznika, wykazała ich małą przydatność do prac projektowych, a także do oceny funkcjonowania instalacji prze- Prof. dr hab. inż. Józef SZARAWARA w roku 1950 ukończył Wydział Chemiczny Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Jest kierownikiem Zakładu Technologii Nieorganicznej w Instytucie Chemii i Technologii Nieorganicznej Politechniki Śląskiej. Specjalność chemiczna, kinetyka procesów chemicznych, inżynieria reaktorowa. termodynamika Doc. dr hab. inż. Jerzy PIOTROWSKI w roku 1970 ukończył W[...]

 Strona 1