Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Małgorzata Formela"

Nowy środek polimerowy do regulacji parametrów technologicznych świeżych zaczynów cementowych DOI:10.15199/62.2018.6.15


  Cementowanie kolumn rur okładzinowych w otworach wiertniczych, a zwłaszcza otworach kierunkowych i horyzontalnych, stanowi jedno z poważniejszych wyzwań dla serwisów cementacyjnych. Problemy wynikają przede wszystkim z bardzo restrykcyjnych wymogów techniczno-technologicznych stawianych cieczom wiertniczym używanych w procesie cementowania kolumn rur okładzinowych w otworach o różnym kącie nachylenia osi otworu wiertniczego. Dlatego też już na etapie projektowania receptury zaczynu cementowego oraz jej parametrów technologicznych należy zwrócić szczególną uwagę na rodzaj modelu reologicznego oraz jego parametry, stabilność zaczynu, o której decydują głównie dwa parametry: woda wolna oraz sedymentacja, wielkość filtracji dla warunków otworowych, czas przetłaczalności, parametry mechaniczne stwardniałego zaczynu (wytrzymałość na zginanie oraz ściskanie, przyczepność, porowatość i przepuszczalność)1-3). Na rynku wiertniczym dostępne są obecnie zarówno krajowe, jak i zagraniczne spoiwa hydrauliczne nieorganiczne i organiczne służące do sporządzania zaczynów uszczelniających stosowanych podczas cementowania kolumn rur okładzinowych. Spoiwa te charakteryzują się bardzo szerokim zakresem właściwości fizykochemicznych i bardzo zróżnicowanymi cenami. Tym niemniej brak dziś uniwersalnego zaczynu, który można by stosować do cementowania kolumn rur okładzinowych dla wszystkich rodzajów wierceń oraz warunków geologicznych. Skuteczne cementowanie kolumn rur okładzinowych przy jednoczesnym uwzględnieniu czynnika ekonomicznego oraz zachowania bezpieczeństwa prowadzenia prac i respektowania przepisów ochrony środowiska, może być osiągnięte jedynie w wyniku stosowania innowacyjnych technologii oraz zaczynów uszczelniających odpowiednio dobranych do istniejących warunków geologiczno-technicznych. W związku z tym, w ostatnich latach, zarówno w kraju, jak i za granicą prowadzane są intensywne badania nad dalszym rozwojem nowej generacji spoiw ora[...]

Strukturotwórczy środek polimerowy do płuczek wodnodyspersyjnych DOI:10.15199/62.2018.6.18


  Do niedawna podstawowym środkiem strukturotwórczym w płuczkach wiertniczych był bentonit. Płuczki bentonitowe są stosowane jeszcze w wierceniach typu horizontal directional drilling oraz w płytkich wierceniach hydrogeologicznych (podczas wiercenia studni), głównie ze względu na niską cenę. W wierceniach głębokich, gdzie należy uwzględnić podwyższoną temperaturę i możliwość zasolenia płuczki, płuczki bentonitowe nie są skutecznym rozwiązaniem. Pomimo stosowania koloidów ochronnych, pojawienie się w płuczce jonów soli, zwłaszcza jonów wielowartościowych pochodzących z przewiercanych skał lub z solanek dopływających do otworu, może spowodować koagulację suspensji bentonitowej oraz utratę parametrów reologicznych i znaczący wzrost filtracji. Ciągły rozwój technologii produkcji polimerów i obniżenie ich cen powoduje, że polimery stają się dobrą alternatywą dla bentonitu jako środka strukturotwórczego w płuczkach wiertniczych. W związku z tym, coraz większa liczba firm produkujących surowce do płuczek wiertniczych prowadzi badania nad opracowaniem coraz skuteczniejszych środków polimerowych lub całych systemów płuc[...]

Zastosowanie nowego terpolimeru akrylowego do regulacji filtracji zaczynu uszczelniającego DOI:10.15199/62.2019.5.5


  Podczas prowadzenia zabiegu cementacji kolumn rur okładzinowych w otworach wiertniczych, zaczyn uszczelniający, który jest przetłaczany przestrzenią pozarurową, kontaktuje się ze skałami.W tym czasie może dochodzić do oddzielenia się fazy ciekłej od zaczynu uszczelniającego (filtracji), jeśli zaistnieją sprzyjające ku temu warunki. Faza ciekła z zaczynu uszczelniającego może oddzielać się w dwóch przypadkach. Pierwszy zachodzi wtedy, gdy po zakończeniu zatłaczania zaczynu cementowego nie dochodzi do jego związania oraz pod wpływem siły ciężkości dochodzi do sedymentacji fazy stałej. Drugi ma miejsce, gdy ciśnienie hydrostatyczne zaczynu cementowego w otworze wiertniczym znacznie przewyższa ciśnienie złożowe (porowe). Znaczna różnica ciśnień powoduje, że pewna część niezwiązanej chemicznie wody z rozpuszczonymi w niej składnikami odfiltrowuje w przepuszczalne warstwy (filtracja), tym samym powodując uszkodzenie strefy przyotworowej1-3). W obu przedstawionych przypadkach oddzielenie się fazy ciekłej, jak i filtracja z zaczynu cementowego nie są pożądane. Przykłady przemysłowe dowodzą, że z zaczynu cementowego może odfiltrować nawet 70% wody zarobowej. Czynniki wpływające na wielkość filtracji przedstawiono w tabeli 1. Filtracja zaczynu uszczelniającego prowadzi do jego gęstnienia wskutek obniżenia się zadanego współczynnika w/c, zmniejszenia się objętości i powstawania komór (kieszeni) wodnych. Przedostanie się wody zarobowej w pokłady porowate złóż ropno-gazowych prowadzi do szkodliwego oddziaływania, czego następstwem jest zmniejszenie pro- Table 1. Factors affecting the filtration of the sealing slurry Tabela 1. Czynniki wpływające na wielkość filtracji Związane z zaczynem uszczelniającym skład mineralogiczny i miałkość cementu stopień mineralizacji cieczy zarobowej stosunek wodno-cementowy upłynnienie zaczynu uszczelniającego dyspersja cząstek stałych w zaczynie domieszki regulujące szczelność stwardniałego zaczynu uszcz[...]

Modyfikacje płuczek do wierceń HDD pod kątem przewiercania iłów. Porównanie jonowych inhibitorów hydratacji DOI:10.15199/62.2019.5.28


  Jedną z podstawowych cech skał ilastych jest ich zdolność do pęcznienia pod wpływem wody. Cecha ta zależy od ilości i rodzaju minerałów ilastych, które są głównym składnikiem tych skał. Minerały ilaste to bardzo drobnokrystaliczne, uwodnione krzemiany glinu lub magnezu. Charakteryzują się one budową pakietową. Każdy z pakietów składa się z warstw oktaedrycznych metalohydroksylowych (Al2(OH)8 lub Mg3(OH)8) oraz tetraedrycznych krzemotlenowych (Si4O10). Liczba i jakość tych warstw jest różna w różnych minerałach. W wielu minerałach ilastych obserwuje się zjawisko diadochii, czyli częściowego izomorficznego podstawienia jonów. W warstwach krzemotlenowych jony Si4+ są zastępowane przez jony Al3+, a w warstwach metalohydroksylowych jony glinu Al3+ mogą być podstawiane przez jony żelaza Fe2+, magnezu Mg2+ i wapnia Ca2+. Zmiany te powodują wystąpienie nadwyżki ładunków ujemnych w obrębie pakietów. Nadmiar ten jest równoważony przez wprowadzenie do przestrzeni międzypakietowych takich jonów dodatnich, jak Ca2+, K+, Mg2+, Na+ i H3O+. Jony te (poza K+) można stosunkowo łatwo usunąć i zastąpić innymi, dlatego też nazywane są jonami wymiennymi. Zjawisko wymiany jonowej jest wykorzystywane w celu ograniczenia hydratacji i pęcznienia przewiercanych skał ilastych. Stosuje się w tym celu inhibitory jonowe, czyli małocząsteczkowe związki nieorganiczne lub organiczne, które są donorami kationów. Hydratacja i pęcznienie skał ilastych stanowi duży problem podczas wierceń pionowych, dlatego też wydzielono osobny rodzaj płuczek wiertniczych przeznaczonych do przewiercania tych skał. Obecnie najczęściej stosowane są płuczki o potrójnym systemie inhibicji. Zawierają one inhibitory jonow[...]

 Strona 1