Wyniki 1-10 spośród 17 dla zapytania: authorDesc:"Marcin A. Sulkowski"

Środki ochrony przeciwporażeniowej bez przewodu ochronnego PE

Czytaj za darmo! »

Stosowanie środków ochrony przeciwporażeniowej dodatkowej, w których nie ma konieczności stosowania przewodów ochronnych PE, z wyjątkiem środka ochrony polegającego na zastosowaniu urządzeń II klasy ochronności lub o izolacji równoważnej, nie jest tak powszechne jak stosowanie samoczynnego wyłączenia zasilania. Jednak w wielu przypadkach, zwłaszcza w trudnych warunkach środowiskowych, środki te mogą zapewnić bezpieczeństwo eksploatacji instalacji elektrycznych na poziomie znacznie wyższym niż środki ochrony wymagające stosowania w instalacji elektrycznej przewodu ochronnego PE. Można to osiągnąć tylko wtedy, gdy ściśle przestrzega się wymagań w zakresie ich budowy i eksploatacji, zawartych w aktach prawnych. Wymagania te, wraz z rozwojem technicznym oraz coraz większą wiedzą o skutkach przepływu prądu przez organizmy żywe, ciągle się zmieniają. Powoduje to, że rozwiązania techniczne oraz kryteria oceny tego samego środka ochrony, zastosowanego w instalacjach elektrycznych wybudowanych w różnych latach, mogą się znacznie różnić. W artykule scharakteryzowano zmiany w zakresie wymagań technicznych oraz kryteriów oceny środków ochrony poprzez zastosowanie separacji elektrycznej oraz nieuziemionych połączeń wyrównawczych. Ochrona poprzez separację elektryczną Separacja elektryczna jest jednym ze środków ochrony dodatkowej (ochrona przed dotykiem pośrednim), który jest dostępny od czasu wprowadzenia zarządzenia z 1968 roku, i jako jedyny przez cały ten okres nie zmienił nazwy. Ochrona podstawowa w tym środku ochrony jest zapewniona przez izolację podstawową części czynnych lub poprzez ogrodzenia lub obudowy, natomiast ochrona dodatkowa jest zapewniona przez zwykłą separację obwodu separowanego od innych[...]

Wymagania prawne dotyczące instalacji elektrycznych w obiektach rolniczych i ogrodniczych


  Konieczność dostosowania warunków fitosanitarnych produkcji rolnej do wymagań stawianych przez prawodawstwo unijne wymusza u rodzimych rolników prowadzenie modernizacji gospodarstw rolnych. Przebudowy te nie ograniczają się tylko do wymiany urządzeń służących do produkcji rolnej, ale także wymagają modernizacji oraz budowy nowych obiektów. Dlatego też istotne jest, aby instalacje elektryczne w owych budynkach spełniały najnowsze wymagania prawne, zapewniające wysokie standardy bezpieczeństwa nie tylko dla osób je eksploatujących, ale także inwentarza żywego trzymanego w tych obiektach. Zgodnie z najnowszą nowelizacją (z 10 grudnia 2010 r.) rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązującą normą w zakresie instalacji elektrycznych w obiektach rolniczych i ogrodniczych jest PN-IEC 60364-7-705:1999. Jednak w KT 55 ds. Instalacji Elektrycznych i Ochrony Odgromowej, działającym w Polskim Komitecie Normalizacyjnym, prowadzone są prace normalizacyjne mające na celu wprowadzenie do prawodawstwa polskiego normy europejskiej HD 60364-7-705:2007. Norma ta wprowadza wiele nowych wymagań. Dotyczą one zarówno kwestii zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania instalacji elektrycznych (arkusze grupy 4 normy PN-HD 60364), jak i zagadnień związanych z doborem i montażem wyposażenia elektrycznego (arkusze grupy 5 normy PN-HD 60364). W nowej normie - znacznie dokładniej niż w obowiązującej obecnie wersji - określono zakres jej stosowania poprzez zdefiniowanie rodzaju pomieszczeń, do których odnoszą się jej wymagania. Ochrona przeciwporażeniowa w obiektach rolniczych Nowa norma wprowadza wiele zmian w zakresie wymagań dotyczących ochrony przeciwporażeniowej. Podstawowa zmi[...]

Układy pomiarowe a efektywność energetyczna eksploatacji stacji SN/nN


  Obniżenie strat handlowych oraz technicznych w dystrybucyjnych sieciach elektroenergetycznych średniego i niskiego napięcia jest jednym z priorytetów dla spółek dystrybucyjnych zarządzających tymi sieciami. Realizacja tych priorytetów wymaga pełnego monitoringu stanu sieci, umożliwiającego w czasie rzeczywistym dokonywania odczytów liczników energii elektrycznej, informujących o bieżącym zużyciu energii elektrycznej.Monitoring ten w pierwszej kolejności powinien obejmować transformatorowe stacje elektroenergetyczne, w których w zależności od zasilanych typów obwodów (obwody abonenckie, czy też obwody zasilające sieć rozdzielczą niskiego napięcia) wymagane jest zastosowanie układu pomiarowego-bilansującego lub też rozliczeniowego. Realizacja takich układów pomiarowych wymaga zamontowania w stacji transformatorowej SN/nN oprócz samych urządzeń umożliwiających pomiar energii elektrycznej (liczników energii elektrycznej oraz przekładników prądowych i napięciowych - gdy pomiar realizowany jest po stronie SN), także dodatkowego osprzętu. Podstawowymi i dodatkowymi urządzeniami umożliwiającymi zdalny odczyt wskazań układu pomiarowego są współpracujące z licznikami moduły komunikacyjne. W zależności od wymagań spółki dystrybucyjnej pozwalają one na prowadzenie komunikacji m.in. w następujących systemach transmisji danych: - protokół PLC, - protokół M-BUS, - protokół GSM/GPRS, - protokół radiowy, - protokół RS 232 lub/i 485. Moduły te mogą być integralną częścią licznika energii elektrycznej lub urządzeniem zewnętrznym. Jednak w przypadku układów pomiarowych stosowanych w stacjach elektroenergetycznych SN/nN moduły te, ze względu na wymagania techniczne, wynikające m.in. z niezawodności połączeń, odległości od urządzeń odbiorczych są z reguły urządzeniami zewnętrznymi niebędącymi elementami wbudowanymi z licznikiem. Kolejnymi urządzeniami niezbędnymi do zapewnienia niezawodnej transmisji danych z układu pomiarowego są urządzenia [...]

Samoczynne wyłączenie zasilania w sieci TN - procesy normalizacyjne


  Przepisy normalizujące zasady ochrony przeciwporażeniowej pojawiały się wraz z rozpowszechnianiem się elektryczności i zmieniały się zgodnie z wiedzą, wynikającą z badań naukowych oraz doświadczeń z eksploatacji sieci i instalacji elektrycznych. W Polsce rozwój tej wiedzy, a zarazem przepisów (wytycznych) z zakresu ochrony przeciwporażeniowej, datuje się na początek lat 50, kiedy szybko postępowała elektryfikacja kraju. W artykule ograniczono się do analizy przepisów normalizujących zasady ochrony przeciwporażeniowej przez samoczynne wyłączenie zasilania w instalacjach elektrycznych i urządzeniach elektroenergetycznych w ciągu ostatnich 40 lat, począwszy od przepisów wprowadzonych w 1969 r. [1]. Od tego czasu obowiązywały w Polsce następujące akty prawne, regulujące zasady ochrony przeciwporażeniowej w instalacjach elektrycznych niskiego napięcia: - zarządzenie Ministra Górnictwa i Energetyki oraz Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 grudnia 1968 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinna odpowiadać ochrona przeciwporażeniowa w urządzeniach elektroenergetycznych o napięciu do 1 kV [1], - rozporządzenie Ministra Przemysłu z 8 października 1990 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać urządzenia elektroenergetyczne w zakresie ochrony przeciwporażeniowej [2], - PN -92/E-05009/41 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych. Ochrona zapewniająca bezpieczeństwo. Ochrona przeciwporażeniowa [3], - PN -IEC 60364-4-41:2000 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych. Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa. Ochrona przeciwporażeniowa [4], - PN -HD 60364-4-41:2009 Instalacje elektryczne niskiego napięcia. Część 4-41: Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa. Ochrona przed porażeniem elektrycznym [5]. Ważnym zagadnieniem wynikającym z procesów normalizacyjnych jest nazewnictwo. Prawie każda nowelizacja obowiązujących przepisów wprowadzała nowe określenia do terminologii związanej z[...]

Procesy normalizacyjne w zakresie samoczynnego wyłączenia zasilania w sieci TT

Czytaj za darmo! »

Zastosowanie sieci TT w instalacjach elektrycznych jest znacznie rzadsze niż sieci TN. Jednak ze względu na miejsca ich użytkowania zagadnienia związane z problematyką skutecznej ochrony przeciwporażeniowej są bardzo istotne - sieci TT eksploatowane są często w układach przemysłowych, w których warunki środowiskowe powodują, że ewentualne rażenie prądem elektrycznym może wiązać się z bardzo groźnymi dla życia skutkami patofizjologicznymi. Ocena skuteczności ochrony przeciwporażeniowej w instalacjach elektrycznych powinna się odbywać zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie powstawania lub modernizacji instalacji. W artykule przedstawiono wymagania przepisów dotyczące środka ochrony przez samoczynne wyłączenie zasilania w sieci TT, obowiązujące w ciągu ostatnich 45 lat. W okresie tym obowiązywały następujące akty prawne, regulujące zasady ochrony przeciwporażeniowej w instalacjach elektrycznych niskiego napięcia: - Z arządzenie Ministra Górnictwa i Energetyki oraz Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 31 grudnia 1968 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinna odpowiadać ochrona przeciwporażeniowa w urządzeniach elektroenergetycznych o napięciu do 1 kV [1]. - R ozporządzenie Ministra Przemysłu z 8 października 1990 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać urządzenia elektroenergetyczne w zakresie ochrony przeciwporażeniowej [2]. - PN -92/E-05009/41 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych. Ochrona zapewniająca bezpieczeństwo. Ochrona przeciwporażeniowa [3]. - PN -IEC 60364-4-41:2000 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych. Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa. Ochrona przeciwporażeniowa [4]. - PN -HD 60364-4-41 Instalacje elektryczne niskiego napięcia. Część 4-41: Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa - Ochrona przed porażeniem elektrycznym [5]. Idea ochrony przez samoczynne wyłączenie zasilania w sieci TT Idea działania ochrony przeciwporażeniowej przez s[...]

Dobór wyłączników różnicowoprądowych w instalacjach elektroenergetycznych - wybrane zagadnienia DOI:10.15199/74.2016.5.5


  Wyłączniki różnicowoprądowe powszechnie stosowane są w Polsce od ponad dwudziestu lat. Pomimo to, prawidłowy dobór tych urządzeń ochronnych nadal stwarza problemy. Wynika to ze stale zmieniających się typów odbiorników zasilanych z instalacji elektrycznych. O ile na początkach eksploatacji wyłączników różnicowoprądowych w Polsce podstawowymi odbiornikami użytkowanymi w instalacjach elektrycznych były odbiorniki linowe, dla których prąd miał charakter sinusoidalny, to obecnie takie odbiorniki są spotykane coraz rzadziej. Za tymi zmianami starają się nadążyć prace normalizacyjne. W tej chwili trwają ostatnie prace związane z wprowadzeniem nowego arkusza normy PN-HD 60364-5-53:2016-02 Instalacje elektryczne niskiego napięcia - Część 5-53: Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego - Aparatura rozdzielcza i sterownicza [3]. Podstawowa klasyfikacja wyłączników różnicowoprądowych Wyłączniki różnicowoprądowe są urządzeniami ochronnymi, powszechnie spotykanymi w instalacjach elektrycznych, ze względu na obowiązek ich stosowania - Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 z 2002 r. z późn. zm.) [5]. Ten warunek wynika z konieczności poprawy bezpieczeństwa eksploatacji instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych. Jednak aby osiągnąć zamierzony cel przy doborze i montażu wyłączników - powinno uwzględniać się podstawowe parametry zasilanych odbiorników oraz koordynację z innymi zastosowanymi urządzeniami ochronnymi. Na rynku w zakresie konstrukcji wyłączników różnicowoprądowych spotyka się następujące urządzenia: - wyłącznik różnicowoprądowy bez wbudowanego zabezpieczenia nadprądowego - RCCB, - wyłącznik różnicowoprądowy z wbudowanym zabezpieczeniem nadprądowym - RCBO, - wyłącznik z zabezpieczeniem różnicowoprądowym - CBR, - modułowy wyłącznik różnicowoprądowy - MRCD. Ponadto w zakresie urządzeń różnicow[...]

Efektywność energetyczna instalacji elektrycznych w świetle nowych regulacji prawnych DOI:10.15199/74.2017.5.1


  Tematyka związana z poprawą efektywności energetycznej użytkowania energii jest bardzo istotna. Wynika to z troski o środowisko naturalne, jak i możliwość wyczerpania dotychczasowych pierwotnych źródeł energii. Dlatego też, w ciągu ostatnich kilku lat, opublikowano kilka aktów prawnych o zasięgu międzynarodowym i krajowym - narzucającym użytkownikom energii elektrycznej obowiązek podjęcia działań racjonalizujących użytkowanie energii elektrycznej. Wśród tych najważniejszych należy wymienić Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej z 25 października 2012 r. Unijna dyrektywa zobowiązała państwa członkowskie do opracowania krajowych, długoterminowych strategii dotyczących wsparcia inwestycji w renowację krajowych zasobów budynków mieszkaniowych i użytkowych - publicznych i prywatnych. Z tego też powodu w polskim prawie nastąpiła konieczność nowelizacji Ustawy o efektywności energetycznej z 15 kwietnia 2011 r., co zostało zrealizowane dzięki Ustawie z 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz.U. 2016 poz. 831). Ustawa ta - pośród wielu wymagań dotyczących sektora publicznego - wymaga, aby w każdym dużym przedsiębiorstwie funkcjonującym na terenie kraju przeprowadzić audyt energetyczny. Ma on pozyskać szczegółowe i udokumentowane obliczenia, które dostarczą informacji o bieżącym wyniku energetycznym przedsiębiorstwa i jego potencjalnych oszczędnościach. Wśród instalacji technicznych znajdujących się w obiektach, które podlegają audytowi energetycznemu znajdują się także instalacje elektryczne oraz urządzenia odpowiedzialne za wykorzystanie energii elektrycznej w procesach produkcyjnych. Wymagania normy PN-EN 16247 Audity energetyczne [2] Przeprowadzony audyt energetyczny w obiekcie w zakresie instalacji elektrycznych, zgodnie z wymaganiami ustawy, powinien być przeprowadzony na podstawie aktualnych zmierzonych wartości zużycia energii oraz wartości zapotrzebowania na moc. Pr[...]

Współpraca prosumenckich układów OZE z lokalnymi instalacjami elektrycznymi w świetle procesów normalizacyjnych i rozwoju technologii smart DOI:10.15199/74.2018.5.1


  Zagadnienia związane z poprawą efektywności energetycznej użytkowania energii są bardzo istotne. Wynika to z troski o środowisko naturalne, jak i możliwości wyczerpania dotychczasowych pierwotnych źródeł energii. Dlatego też, w ciągu ostatnich kilku lat, duży nacisk kładzie się na rozwój energetyki prosumenckiej, opartej na niewielkich instalacjach OZE. Przy czym w początkowym okresie rozwoju energetyki prosumenckiej brakowało aktów prawnych regulujących zasady współpracy owych instalacji z lokalnymi systemami energetycznymi, jak i dokładnych wytycznych w zakresie bezpieczeństwa użytkowania mikroinstalacji OZE w obiektach budowlanych. Problem ten nie dotyczył jednak tylko naszego kraju, ale także był widoczny w wielu państwach europejskich, w których rozwój instalacji prosumenckich w ostatnich latach odbywał się bardzo dynamicznie. Uregulowanie prawne oraz wytyczne dotyczące kwestii bezpieczeństwa są bardzo istotne, gdyż mikroinstalacje OZE są eksploatowane często w obiektach, w których brakuje stałego nadzoru osób wykwalifikowanych lub poinstruowanych. A punktem ich przyłączenia do systemu dystrybucyjnego są elektroenergetyczne sieci niskiego napięcia, w których aktualnie nie ma możliwości sterowania parametrami sieci w czasie rzeczywistym. Powoduje to powstawanie dodatkowych zagrożeń zarówno w aspekcie użytkowania instalacji OZE w obiektach, jak i w sieciach elektroenergetycznych nn. Sposoby współpracy mikroinstalacji prosumenckich z sieciami dystrybucyjnymi Problem braku regulacji prawnych w zakresie instalacji OZE przyłączanych do sieci elektroenergetycznych niskich napięć został zauważony także na poziomie międzynarodowym. Skutkiem tego są prace normalizacyjne nad projektem normy IEC 60364-8-2 Instalacje elektryczne niskiego napięcia. Część 8-2 Prosumenckie instalacje niskiego napięcia (Prosuming low -voltage electrical installations) [1]. Aktualnie znajdują się one na ostatnim etapie prac legislacyjnym, a planowany te[...]

Badania odbiorcze i okresowe instalacji elektrycznych w świetle wymagań nowej normy PN-HD 60364-6:2016-07 Instalacje elektryczne niskiego napięcia. Część 6 - Sprawdzanie DOI:10.15199/74.2019.5.9


  Zgodnie z ustawą Prawo budowlane każdy obiekt budowlany należy projektować, budować oraz użytkować zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Spełnione powinny być m.in. wymagania w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa użytkowania. Do przepisów techniczno-budowlanych zalicza się Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 z 2002 r., poz. 690) [2] oraz Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. nr 74 z 1999 r., poz. 836) [3]. Ponadto do przepisów techniczno-budowlanych oraz zasad wiedzy technicznej zaliczyć możemy Polskie Normy, zwłaszcza te które zostały przywołane bezpośrednio w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury (Dz.U. nr 75 z 2002 r., poz. 690) [2]. Podstawy prawne badań odbiorczych oraz okresowych Aby obiekt techniczny charakteryzował się wysoką niezawodnością i skutecznością działania, powinny być wykonywane określone badania i pomiary, które mają na celu wykrycie ewentualnych nieprawidłowości w czasie wykonywania obiektu oraz w procesie jego eksploatacji. W zakresie obiektów budowalnych wymóg ten wynika bezpośrednio z Prawa budowlanego (art. 62) [4] oraz Warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych [3]. Ponadto w załączniku do Warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, powołana jest norma PN-HD 60364-6:2008 Instalacje elektryczne niskiego napięcia. Część 6 - Sprawdzanie. W normie tej podano wymagania dotyczące sprawdzania (za pomocą oględzin i prób) instalacji elektrycznych w obiektach budowlanych. Przedstawiono metody probiercze dotyczące pomiaru rezystancji podłóg i ścian, sprawdzania urządzeń ochronnych różnicowoprądowych, pomiaru rezystancji uziemienia i pomiaru impedancji pętli zwarciowej. Obecnie w Polskim Ko[...]

 Strona 1  Następna strona »