Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Grzegorz Malata"

Otrzymywanie kryształów gipsowych i anhydrytowych o pokroju iglastym


  Znana metoda celowego pozyskiwania włókien gipsowych, opierająca się na zasadzie krystalizacji w roztworze schładzanego kwasu solnego, może zostać zastąpiona metodami lepiej uzasadnionymi technologicznie. Kwasu solny może zostać zastąpiony kwasem siarkowym, tworzącym typowe środowisko przy pozyskiwaniu gipsów chemicznych. Alternatywnie metodę krystalizacji można wymagającymi mniejszych nakładów energetycznych metodami rekrystalizacyjnymi, z udziałem domieszek modyfikujących. Dodatkową zaletą metody rekrystalizacji w roztworze kwasu siarkowego jest możliwość pozyskiwania również iglastych kryształów anhydrytowych. Słowa kluczowe: anhydryt, kwas siarkowy, kystalizacja anhydrytu, kryształy iglaste.Obserwowane ostatnimi laty upowszechnianie się wyrobów gipsowych spowodowane było m. In. przez wprowadzenie na rynek tanich gipsów pochodzenia chemicznego; pewna grupa tych materiałów (desulfogips) jest obecnie pełnowartościowym substytutem gipsu naturalnego. Inne gipsy chemiczne, w tym wytwarzany na znaczną skalę fosfogips, pozostają nieutylizowanym odpadem [1]. Głównym powodem wykluczenia z rynku części gipsów chemicznych jest obecność w ich składzie substancji niepożądanych; najskuteczniejsze technologie usuwania tych czynników zakładają rekrystalizację gipsu, co jest dodatkowym kosztem przy wytwarzaniu spoiw. Warto zauważyć, że połączenie wpływu czynników fizycznych i chemicznych oddziałujących na proces rekrystalizacji może pozwolić na kształtowanie cech mikrostrukturalnych gipsu dwuwodnego, a także umożliwić pozyskiwanie włóknistego anhydrytu, znacznie stabilniejszego termicznie i prawdopodobnie wytrzymalszego mechanicznie. Zaproponowana przez profesora Ostrowskiego [2,3] metoda pozyskiwania włókien gipsowych w roztworach kwasu solnego gdzie przesycenie roztworu i krystalizacja zachodzą dzięki różnicy rozpuszczalności dla różnych temperatur wiąże się z niedogodnościami technologicznymi - wykorzystaniem "obcego" dla gipsu [...]

Badania przydatności produktów prażenia odpadów wiertniczych do zastosowań w materiałach wiążących DOI:10.15199/62.2019.5.18


  Działalność związana z poszukiwaniem, wydobywaniem, magazynowaniem i transportem ropy naftowej i gazu ziemnego wiąże się z wytwarzaniem odpadów. Głównym źródłem powstawania znacznych ilości odpadów w przemyśle naftowym jest działalność poszukiwawczo- wydobywcza (E&P) ropy naftowej i gazu ziemnego. Powstające odpady wg nomenklatury UE określane są jako odpady wydobywcze. Ich skład chemiczny jest związany z warunkami geologiczno-technologicznymi prowadzonych prac wiertniczych oraz składem i rodzajem płuczki wiertniczej: na bazie wodnej WBM (water-based mud) lub na bazie olejowej OBM (oil-base mud)1). W działalności związanej z poszukiwaniem i eksploatacją ropy naftowej i gazu ziemnego nie da się uniknąć wytwarzania odpadów, które najczęściej są klasyfikowane jako odpady niebezpieczne oraz inne niż niebezpieczne, jak również jako obojętne. Jedynie dzięki wprowadzeniu nowych technik i technologii unieszkodliwiania i zagospodarowania odpadów, a także zastosowania ekologicznych materiałów i wyrobów niezbędnych do procesów technologicznych ilość generowanych odpadów można zminimalizować oraz dążyć do ciągłego doskonalenia i poszukiwania najlepszej technologii utylizacji tych odpadów. Przedstawiono wyniki laboratoryjnych badań wykorzystania poddanych obróbce termicznej zaolejonych odpadów wiertniczych zawierających znaczne ilości m.in. barytu. Przyjęto założenie, że odpady te po obróbce termicznej mogą stać się efektywnym składnikiem, np. ciężkich betonów, zapraw cementowych, elementów drobnowymiarowych, stosowanych jako osłony przed promieniowaniem jonizującym. Za koncepcją taką przemawiają następujące przesłanki: (i) baryt, będący głównym mineralnym składnikiem olejowych płuczek wiertniczych, jest uznanym dodatkiem do betonów ciężkich, (ii) pozostałe składniki mineralne, głównie minerały ilaste, po aktywacji termicznej mogą stać się aktywnymi składnikami spoiwa, oraz (iii) substancje organiczne utrudniające bezpośrednie zastosowanie [...]

Applicability of organic-mineral drilling waste as a component of construction resin composites Możliwości zastosowania organiczno-mineralnych odpadów wiertniczych jako składnika budowlanych kompozytów żywicznych DOI:10.15199/62.2016.8.16


  Two Zn or Ba-contg. drilling wastes were used for replacing dolomite and quart fillers in epoxy resin-based construction mortars. No substantial deterioration of the mortar properties was obsd. Zaprezentowano wyniki badań laboratoryjnych zastosowania organiczno-mineralnych odpadów wiertniczych jako substytutu mikrowypełniacza w budowlanych kompozytach żywicznych. Badania prowadzono na najczęściej stosowanej zaprawie żywicznej, w skład której wchodziło spoiwo żywiczne (polimer), wypełniacz drobnoziarnisty (mikrowypełniacz) i piasek. Jako spoiwo żywiczne zastosowano żywicę epoksydową. Pozyskiwanie węglowodorów (ropy naftowej i gazu ziemnego) zarówno ze złóż konwencjonalnych, jak i niekonwencjonalnych generuje znaczne ilości odpadów organiczno-mineralnych. Odpady te to uwodnione układy o właściwościach tiksotropowych, których skład zależy od przewiercanych warstw skalnych oraz od składu płuczki wiertniczej. W składzie tych odpadów zawarte są różne grupy związków mineralnych i organicznych. W grupie związków mineralnych dominują głównie minerały ilaste z grupy smektytu lub kaolinitu lub też chloryty, kwarc, różnorodne węglany, baryt i sole (najczęściej NaCl i KCl)1). Część tych składników ma charakter amorficzny. Są to mechanicznie zdegradowane w procesie wiercenia struktury minerałów ilastych, organiczne substancje polimeryczne, lub też kompleksy polimerowo- -ilaste2). Substancje te mogą bezpośrednio wpływać na stabilność skoncentrowanych dyspersji, a tym samym stwarzać trudności w zagospodarowaniu ich w środowisku przyrodniczym3). Z drugiej jednak strony tego typu organiczno-mineralne odpady wiertnicze można wykorzystać jako składniki budowlanych kompozytów żywicznych. Zaprawy takie, w których spoiwem jest dwuskładnikowa żywica organiczna (np. epoksydowa) a wypełniaczem kruszywo mineralne są znane na rynku materiałów budowlanych. W zależności od przeznaczenia kwalifikuje się je jako klej4), zaprawy do spoinowania5), podkład[...]

 Strona 1