Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Aleksandra Jamrozik"

Badania przydatności produktów prażenia odpadów wiertniczych do zastosowań w materiałach wiążących DOI:10.15199/62.2019.5.18


  Działalność związana z poszukiwaniem, wydobywaniem, magazynowaniem i transportem ropy naftowej i gazu ziemnego wiąże się z wytwarzaniem odpadów. Głównym źródłem powstawania znacznych ilości odpadów w przemyśle naftowym jest działalność poszukiwawczo- wydobywcza (E&P) ropy naftowej i gazu ziemnego. Powstające odpady wg nomenklatury UE określane są jako odpady wydobywcze. Ich skład chemiczny jest związany z warunkami geologiczno-technologicznymi prowadzonych prac wiertniczych oraz składem i rodzajem płuczki wiertniczej: na bazie wodnej WBM (water-based mud) lub na bazie olejowej OBM (oil-base mud)1). W działalności związanej z poszukiwaniem i eksploatacją ropy naftowej i gazu ziemnego nie da się uniknąć wytwarzania odpadów, które najczęściej są klasyfikowane jako odpady niebezpieczne oraz inne niż niebezpieczne, jak również jako obojętne. Jedynie dzięki wprowadzeniu nowych technik i technologii unieszkodliwiania i zagospodarowania odpadów, a także zastosowania ekologicznych materiałów i wyrobów niezbędnych do procesów technologicznych ilość generowanych odpadów można zminimalizować oraz dążyć do ciągłego doskonalenia i poszukiwania najlepszej technologii utylizacji tych odpadów. Przedstawiono wyniki laboratoryjnych badań wykorzystania poddanych obróbce termicznej zaolejonych odpadów wiertniczych zawierających znaczne ilości m.in. barytu. Przyjęto założenie, że odpady te po obróbce termicznej mogą stać się efektywnym składnikiem, np. ciężkich betonów, zapraw cementowych, elementów drobnowymiarowych, stosowanych jako osłony przed promieniowaniem jonizującym. Za koncepcją taką przemawiają następujące przesłanki: (i) baryt, będący głównym mineralnym składnikiem olejowych płuczek wiertniczych, jest uznanym dodatkiem do betonów ciężkich, (ii) pozostałe składniki mineralne, głównie minerały ilaste, po aktywacji termicznej mogą stać się aktywnymi składnikami spoiwa, oraz (iii) substancje organiczne utrudniające bezpośrednie zastosowanie [...]

Applicability of organic-mineral drilling waste as a component of construction resin composites Możliwości zastosowania organiczno-mineralnych odpadów wiertniczych jako składnika budowlanych kompozytów żywicznych DOI:10.15199/62.2016.8.16


  Two Zn or Ba-contg. drilling wastes were used for replacing dolomite and quart fillers in epoxy resin-based construction mortars. No substantial deterioration of the mortar properties was obsd. Zaprezentowano wyniki badań laboratoryjnych zastosowania organiczno-mineralnych odpadów wiertniczych jako substytutu mikrowypełniacza w budowlanych kompozytach żywicznych. Badania prowadzono na najczęściej stosowanej zaprawie żywicznej, w skład której wchodziło spoiwo żywiczne (polimer), wypełniacz drobnoziarnisty (mikrowypełniacz) i piasek. Jako spoiwo żywiczne zastosowano żywicę epoksydową. Pozyskiwanie węglowodorów (ropy naftowej i gazu ziemnego) zarówno ze złóż konwencjonalnych, jak i niekonwencjonalnych generuje znaczne ilości odpadów organiczno-mineralnych. Odpady te to uwodnione układy o właściwościach tiksotropowych, których skład zależy od przewiercanych warstw skalnych oraz od składu płuczki wiertniczej. W składzie tych odpadów zawarte są różne grupy związków mineralnych i organicznych. W grupie związków mineralnych dominują głównie minerały ilaste z grupy smektytu lub kaolinitu lub też chloryty, kwarc, różnorodne węglany, baryt i sole (najczęściej NaCl i KCl)1). Część tych składników ma charakter amorficzny. Są to mechanicznie zdegradowane w procesie wiercenia struktury minerałów ilastych, organiczne substancje polimeryczne, lub też kompleksy polimerowo- -ilaste2). Substancje te mogą bezpośrednio wpływać na stabilność skoncentrowanych dyspersji, a tym samym stwarzać trudności w zagospodarowaniu ich w środowisku przyrodniczym3). Z drugiej jednak strony tego typu organiczno-mineralne odpady wiertnicze można wykorzystać jako składniki budowlanych kompozytów żywicznych. Zaprawy takie, w których spoiwem jest dwuskładnikowa żywica organiczna (np. epoksydowa) a wypełniaczem kruszywo mineralne są znane na rynku materiałów budowlanych. W zależności od przeznaczenia kwalifikuje się je jako klej4), zaprawy do spoinowania5), podkład[...]

Charakterystyka płuczek wiertniczych oraz powierzchniowych właściwości osadów filtracyjnych DOI:10.15199/62.2018.6.7


  Złóż surowców płynnych (ropa naftowa, gaz ziemny, wody termalne, wody pitne) poszukuje się oraz dowierca się otworami wiertniczymi, wykonywanymi metodą obrotową z zastosowaniem płuczek wiertniczych. Są one złożonymi mikrokompozytami polimerowo-mineralnymi o zróżnicowanym składzie chemicznym i mineralogiczno-fazowym, a także zmiennym udziale koloidalnej fazy stałej zdyspergowanej w środowisku wodnym WBM (water-based mud) lub olejowym OBM (oil-based mud)1, 2). Płuczka wiertnicza wywiera istotny wpływ na wszystkie operacje technologiczne podczas procesu wiercenia i dowiercania złoża. Głównym zadaniem płuczki wiertniczej jest zapewnienie prawidłowego wiercenia i oczyszczanie dna otworu ze zwiercin, a także równoważenie ciśnienia górotworu oraz chłodzenie świdra. Ponadto płuczka wiertnicza powinna minimalizować uszkodzenia przepuszczalności złóż produktywnych w strefie przyotworowej, zapewniać prawidłową ochronę złoża oraz utrzymywać w stabilności ściany otworu3, 4). Zmniejszenie przepuszczalności skały zbiornikowej w strefie przyotworowej warstwy ropo-, gazo- i wodonośnej może być spowodowane najczęściej przenikaniem nadmiernej ilości filtratu z płuczki w skały strefy produktywnej oraz blokowaniem porów, mikroszczelin i szczelin skały zbiornikowej cząstkami stałymi pochodzącymi z płuczki wiertniczej (cząstki ilaste, materiały obciążające, koloidy ochronne o budowie łańcuchowej), jak również zdyspergowanymi zwiercinami (często o rozmiarach nanocząstek), a także następować w wyniku wytrącania się emulsji, żeli polimerowych i osadów solnych5). Do zachowania pierwotnych właściwości fizycznych skał zbiornikowych oraz zmniejszenia objętości filtratu z płuczki i cząstek stałych wnikających w skałę zbiornikową dochodzi poprzez utworzenie na ścianach strefy przyotworowej stabilnego, nieprzepuszczalnego, zwięzłego oraz łatwo usuwalnego osadu filtracyjnego. Część doświadczalna Materiały Materiał badawczy stanowiły 4 wodne płuczki wiertnicze [...]

Salinity of drilling wastes as a factor determining their management Zasolenie odpadów wiertniczych jako czynnik determinujący możliwość ich zagospodarowania DOI:10.15199/62.2017.5.6


  Some elements contained in aq. and non-aq. drilling liqs. were detd. by std. elution test. Chem. compns. of eluates as well as their electrolytic cond. were detd. by at. absorption spectrometry and conductometry, resp. The eluates derived from aq. waste contained much more Na, K, Ca, Cl ions and revealed better electrolytic cond. than the non-aq. eluates. A preliminary desalination of the wastes was recommended. Zasolenie odpadów wiertniczych jest czynnikiem determinującym wybór opcji ich zagospodarowania. Wpływa również na koszty ich utylizacji. Większość soli obecnych w odpadach wiertniczych wykazuje dużą dynamikę i łatwość ługowania. Określenie poziomu zasolenia tych odpadów powinno stanowić istotne kryterium możliwości ich zagospodarowania nie tylko w środowisku gruntowo-wodnym, w geotechnice, ale także w inżynierii materiałowej. Zwrócono uwagę na szczególnie dużą zawartość łatwo ługowalnych soli w odpadach wiertniczych, których odsalanie jest koniecznym etapem utylizacji. Prowadzenie prac wiertniczych w poszukiwaniu surowców mineralnych powoduje powstawanie odpadów wiertniczych. Odpady te to najczęściej mieszanina okruchów skalnych z przewiercanych pokładów, a także zużyte płuczki wiertnicze, solanki, produkty powstałe po przeprowadzonych zabiegach cementowania czy intensyfikacji wydobycia. Skład, właściwości chemiczne i fizyczne, potencjalna szkodliwość dla środowiska oraz ilości powstałych odpadów zależą głównie od rodzaju i składu stosowanej płuczki wiertniczej, ale także od warunków geologiczno- technicznych panujących w otworze, od technologii wiercenia oraz od stosowanych systemów oczyszczania płuczki. Płuczki wiertnicze są złożonymi dyspersjami polimerowo-mineralnymi o zróżnicowanym składzie chemicznym i mineralogiczno-fazowym, a także o zmiennym udziale koloidalnej fazy stałej zdyspergowa-nej w środowisku wodnym WBM (water-based-mud) lub niewodnym NADF (nonaqueous drilling fluids). Składnikami płuczek wiertnicz[...]

Sealing slurries limiting natural gas exhalations from the annular space of a wellbore Zaczyny uszczelniające ograniczające ekshalacje gazu ziemnego z przestrzeni pierścieniowej otworu wiertniczego DOI:10.15199/62.2017.5.9


  Cement slurries were modified by addn. of a dispersing agent (Ca silicate) 6-8% and a butadiene-styrene-amide latex (15-20%) to decrease the permeability of the sealing. The optimum contents of the agent and latex were 6% and 20% by mass, resp. Opracowano oryginalne receptury cementowych zaczynów uszczelniających pozwalające na minimalizację pozarurowych ekshalacji gazu. Zastosowano materiał zwiększający objętość kamienia cementowego DR 100 oraz lateks w celu zmniejszenia jego przepuszczalności dla gazu. Badania wykonano w laboratoriach AGH i na Ukrainie. Na podstawie wyników badań doświadczalnych sformułowano warunki stosowania przebadanych dodatków i zalecane ich zawartości. Większość przypadków ekshalacji wiąże się z młodymi utworami geologicznymi charakteryzującymi się niezakończoną kompakcją i diagenezą oraz obniżonym ciśnieniem nadkładu. Ma to miejsce np. na przedgórzu Karpat ze względu na niewielką głębokość zalegania warstw gazonośnych oraz w rejonie Zatoki Meksykańskiej i szelfie Indochińskim ze względu na to, że część nadkładu stanowi woda morska. Celem ustalenia przyczyn migracji gazu w otworach wiertniczych i odwiertach wiodące firmy światowe (Dowell-Schlumberger, Halliburton) wykonały analizę cementowań, która wykazała, że ok. 15% wykonywanych zabiegów cementowania należałoby uznać za nieudane. Znacznie gorzej przedstawia się statystyka dotycząca migracji gazu. W rejonie Zatoki Meksykańskiej wykonano 15 773 odwierty i w 7514 przypadkach stwierdzono występowanie gazu w przestrzeniach pozarurowych1-3).Ośrodki badawcze wielkich firm naftowych poniosły bardzo duże nakłady finansowe i zaangażowały znaczne zespoły badawcze, ale w dalszym ciągu borykają się z problemem migracji i ekshalacji gazu z przestrzeni międzyrurowych i pozarurowych w odwiertach. Istnieje potrzeba opracowania nowych sposobów przygotowywania otworów wiertniczych do zabiegów cementowania oraz progresywnych zaczynów uszczelniających, poprawiający[...]

 Strona 1