Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Zofia Buczko"

Wytwarzanie i badanie anodowych warstw tlenkowych na aluminium do zastosowań w nanotechnologii


  Nanomateriały i nanotechnologie wyznaczają obecnie niezwykle dynamicznie rozwijający się kierunek badań, którego celem jest uzyskiwanie różnych struktur i obiektów o rozmiarach nanometrycznych. Zwykle podaje się przedział 1,5÷100 nm, poczynając od rozmiarów pojedynczych atomów i cząsteczek. Jednakże przedział ten nie wyznacza jednoznacznie wymiarów materiałów "nano". Zalicza się do nich również materiały makroskopowe, ale o rozdrobnionej strukturze ziaren. Z jednej strony wytwarza się nanorurki, nanokropki kwantowe, nanodruty, a z drugiej metale drobnokrystaliczne o wielkości ziaren poniżej 100 nm, Nanomateriałami są również objętościowe materiały nanoporowate. Kryterium podziału to nie tylko wymiary, ale właściwości i zjawiska, które są inne niż w materiałach dających się opisywać w typowych układach [1]. Materiały nanometryczne wytwarza się różnymi technikami. Zwykle są to techniki, za pomocą których na podłożu odpowiednio przygotowanym, często z zastosowaniem katalizatorów, powoduje się wzrost struktur nanowymiarowych. Są to techniki wyrafinowane, wymagające precyzyjnej zaawansowanej technicznie aparatury. Innym podejściem jest wykorzystywanie w tym celu materiałów - matryc z nanostrukturą, do wnętrza której można wprowadzać inne substancje i syntetyzować w ten sposób nanomateriały [1÷2]. Istotną cechą materiału - szablonu jest jego uporządkowana struktura, tak by otrzymywany materiał docelowy miał określone powtarzalne parametry. Jednym z tego typu materiałów jest tlenek glinu otrzymywany w procesie anodowego utleniania aluminium (AAO - Anodic Aluminium Oxide). Charakteryzuje się uporządkowaną strukturą cylindrycznych prostopadłych do podłoża porów, które tworzą heksagonalną siatkę gęsto upakowaną. Struktura ta jest zależna od parametrów prowadzenia procesu, rodzaju stopu, przygotowania podłoża, składu roztworów i parametrów prądowych procesu. Można zatem wytwarzać różnego rodzaju szablony o określonych kontrolowanych [...]

Wpływ ukształtowania powierzchni na zwilżalność powłok Zn-Cr DOI:10.15199/62.2019.4.23


  Badając powłoki o właściwościach hydrofobowych lub hydrofilowych ocenia się przede wszystkim ich zwilżalność. Jest to bardzo ważna cecha zarówno w przyrodzie, jak i w życiu codziennym. Ostatnio środowiska naukowe i przemysł zaczęły szeroko interesować się materiałami hydrofobowymi, a w szczególności superhydrofobowymi ze względu na ich znaczenie dla badań podstawowych i potencjalnych zastosowań (np. przemysł gospodarstwa domowego, budowlany, elektroniczny). Podstawowym ich działaniem jest ochrona przed zwilżaniem wodą, a w konsekwencji również przed korozją, ale nie tylko. Są to często powierzchnie o charakterze samoczyszczącym, czyli takie, do których nie przylegają brud, kurz czy błoto, i w konsekwencji chronią pokryty element przed zabrudzeniem i zamoczeniem1-12). Wielkością określającą zwilżalność jest kąt zwilżania, czyli kąt utworzony przez powierzchnię próbki i płaszczyznę styczną do powierzchni kropelki cieczy na granicy styku obu faz1). Im większy jest kąt zwilżania, tym dana powierzchnia słabiej oddziałuje z cząsteczkami wody, gdyż cechuje się ona coraz mniejszą energią swobodną. W związku z tym powierzchnie o kącie zwilżania 90-150° określane są jako powierzchnie hydrofobowe, a powyżej 150° jako superhydrofobowe. Na takiej powierzchni nie tworzy się warstewka hydratacyjna. Właściwości hydrofobowe wykazują substancje niepolarne. Jeśli kąt zwilżania jest mniejszy niż 90°, to powierzchnie materiałów są hydrofilowe, czyli adsorbują cząsteczki wody. Zwilżalność powierzchni zależy przede wszystkim od jej właściwości chemicznych i struktury. Wykazano, że odpowiedni wzrost powierzchni o małej energii, w wyniku ukształtowania powierzchni, np. wytworzenia odpowiedniej chropowatości, będzie prowadzić do uzyskania lepszych właściwości Fig. 1. Scheme of the Wenzel model (A), the Cassie-Baxter model (B) and the surface with superhydrophobic properties (C)4) Rys. 1. Schemat modelu Wenzela (A), modelu Cassiego i Baxtera (B) i powier[...]

Copper/nanodiamond composite coatings obtained by electrochemical deposition DOI:10.15199/28.2016.6.5


  Copper composite coatings with nanodiamond particles were electrochemically deposited. Depositions were made on copper sheet basis in acid sulphate solutions with and without organic additives. The studies indicate the possibility of electrochemical deposition of composite Cu/diamond coatings and the coating properties depend on solutions composition. The concentration of the diamond preparation in process electrolyte solutions was about 0.5 g/dm3. The composites surface morphology was investigated by SEM microscopy and chemical composition with EDS microanalysis. Concentrations of diamond particles in samples surfaces were evaluated by ImageJ computer analysis. Hardness of coatings were measured by Vicker’s method. Key words: composite coatings, copper/nanodiamond composites, electron microscopy, EDS analysis, hardness measurements.1. INTRODUCTION Metal matrix composites with incorporated disperse phases are intensively investigated. The research is aimed at the production of materials having improved mechanical, tribological, electrical, thermal, and other properties. An important area of application are power electronics devices. The evolution of devices in a miniaturization direction causes problem of heat dissipation of integrated circuits based on semiconductors commonly used, such as Si, SiC and GaAs, and new one like GaN [1]. New electronic devices would be implemented in telecommunications, aerospace, military equipment and other industries [2÷7]. Copper is attractive as a matrix material because of good electrical conductivity, but also very good mechanical properties, like plasticity. There are attempts to incorporate into Cu matrix additional phase of carbon particles, also like micro- and nanodimensional diamonds [8]. Advantageous properties for this kind of material is its large thermal conductivity and low thermal expansion coefficient. Diamond is also hardest known material. Obtaining a composite material with di[...]

 Strona 1