Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Sabina Lachowicz"

Prozdrowotne właściwości jagody kamczackiej DOI:10.15199/64.2016.2.4

Czytaj za darmo! »

Wysoka odporność na mróz, choroby i szkodniki, wczesna wegetacja, krótki okres dojrzewania owoców, niskie koszty produkcji i małe wymagania glebowe sprawiają, że owoce jagody kamczackiej cieszą się coraz większym zainteresowaniem wśród plantatorów. Owoce te posiadają właściwości przeciwzapalne i bakteriostatyczne, dodatkowo przyczyniają się do usuwania z organizmu metali ciężkich i obniżają skutki zatrucia lekami. Wstęp Jagoda kamczacka to odmiana wiciokrzewu sinego (Lonicera caerulea), należącego do rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae Juss.). Naturalnie występuje w północnowschodniej Rosji, w Chinach, Japonii i Kanadzie. W Rosji wśród obecnie uprawianych odmian spotykane są wyłącznie krzyżówki Lonicera caerulea var. Kamtschatica Sevast. z innymi odmianami wiciokrzewu sinego, szczególnie L. kamtschatica var. edulis. W Japonii (Hokkaido) krzyżowano tę odmianę z L. kamtschatica var. emphyllocalyx, w Kanadzie z występującą tam odmianą L. kamtschatica var. villosa oraz z pochodzącą z Japonii L. kamtschatica var. emphyllocalyx. W naturze jagoda kamczacka rośnie na wilgotnych obszarach wzdłuż rzek, bagien, na leśnych polanach [12]. W Polsce jagoda kamczacka posiada wiele synonimów, a mianowicie: wiciokrzew siny, suchodrzew siny, suchodrzew jadalny, lonicera, suchodrzew błękitny, borówka kamczacka [14]. Jagoda kamczacka to krzew rosnący do ok. 1,5-2,5 m wysokości, o sezonowych liściach. Jest rośliną długowieczną, okres produkcyjny wynosi od 20 do 40 lat. Roślina ta jest łatwa w uprawie i cechuje się małymi wymaganiami glebowymi i klimatycznymi. Krzewy z rodzaju Lonicera można uprawiać na terenie całej Polski. Dobrze znoszą ujemną temperaturę, nawet do - 45°C, a kwiaty do - 8°C i jest wyjątkowo odporna na wiosenne przymrozki. Najlepszy wzrost i owocowanie uzyskują, gdy rosną na żyznym, lekko kwaśnym podłożu, a ich stanowisko jest słoneczne lub lekko zacienione. Okres kwitnienia rośliny przypada na pierwszą połowę kwietnia. Wówcza[...]

Świdośliwa - cenny surowiec dla przetwórstwa DOI:10.15199/64.2016.6.4


  Świdośliwa (Amelanchier Medik.) należy do rodziny różowatych (Rosaceae), podrodziny jabłkowatych (Pomoideae). Jest mrozoodporna, posiada niewielkie wymagania glebowe i klimatyczne, charakteryzuje się niskimi kosztami produkcji oraz dużą odpornością na choroby i szkodniki, co sprawia, że roślina ta cieszy się zainteresowaniem wśród plantatorów na terenach Polski. Owoce świdośliwy ze względu na dużą zawartość polifenoli w składzie chemicznym, w tym głównie antocyjanów, wykazują właściwości przeciwutleniające, przeciwnowotworowe, przeciwmiażdżycowe, bakteriobójcze. Dodatkowo korzystnie wpływają na układ sercowo-naczyniowy, na wzrok i obniżają ciśnienie.badając wpływ rodzaju medium płynnego i czasu działania ultradźwięków na zmiany ilościowe i jakościowe składu polifenoli w kostce z jabłek, potwierdzili, że możliwe jest uzyskanie korzystnego efektu zwiększenia wymiany masy bez strat składników polifenolowych, o ile proces będzie prowadzony w roztworze sacharozy i nie będzie nadmiernie wydłużany. Niekorzystny wpływ wydłużania czasu traktowania ultradźwiękami na składniki bioaktywne wykazywany jest również przez innych autorów [19]. Jeśli dla danego przypadku straty na etapie wstępnym traktowania ultradźwiękami nie są zbyt intensywne, to ten negatywny efekt może być niwelowany poprzez skrócenie czasu suszenia bądź obniżenie temperatury procesu [16]. Składniki bioaktywne o charakterze hydrofobowym i/lub mocno związane ze ścianami komórkowymi, takie jak np. karotenoidy, są znacznie mniej wrażliwe na stosowanie obróbki ultradźwiękowej. Doświadczenia prowadzone przez Rawson i in. [14] wykazały, że umiejętnie prowadzona obróbka ultradźwiękowa plastrów marchwi (25°C, 3-10 min, 20 kHz, 0,39-0,95 W/ml) może z powodzeniem zastąpić tradycyjne blanszowanie (85°C, 3 min). Stosując wymienione warunki uzyskano susz o wyższej retencji karotenoidów, w tym falkarinolu (składnik marchwi o działaniu przeciwrakowym) w porównaniu z suszem blanszowanym. Ponadt[...]

Mniszek lekarski - źródło substancji prozdrowotnych DOI:10.15199/64.2017.9.5


  Wole oczy, brodownik mleczowaty, gołębi groch, mlecz świni, mlecznik, mnisza główka, plesz, podróżnik mleczowaty, psi mlecz, zmuchawnik, wilczy ząb, żabi kwiat, mlyc, pępawa, mlecz, męska stałość, mlecz zajęczy, mlecz króliczy, mnich, popia głowa, żabi kwiat, dandelion, dmuchacz czy dmuchawiec - pod tymi przeróżnymi regionalnymi nazwami kryje się mniszek lekarski. Wzrost zainteresowania tą rośliną w Polsce szacuje się na XIII w., był on wówczas nazywany lwim zębem (dens leoni) [1, 4, 20]. Mniszek lekarski (Taraxacum officinale) to gatunek należący do bylin z rodziny astrowatych (Asteraceae), który nieodłącznie związany jest z polskim krajobrazem. Zasięg tej wieloletniej rośliny obejmuje strefę klimatu umiarkowanego Europy, a także rozprzestrzenił się w Ameryce Północnej, Azji, i niektórych krajach Ameryki Południowej. W Polsce jest gatunkiem bardzo pospolitym i zwiastunem lata, w uprawach rolniczych i ogrodniczych jest uciążliwym chwastem. Głęboki i silny system korzeniowy sprawia, że wycięcie rośliny przy ziemi jest niewystarczające, ponieważ rozeta liściowa na nowo odrasta. Można go spotkać na łąkach, pastwiskach, nieużytkach, miedzach, trawnikach oraz obydwu reglach w górach. Ta miododajna roślina kwitnie w okresie od kwietnia do lipca, pokrywając duże obszary żółtym dywanem, wabiąc owady, głównie dzikie pszczoły. Mniszek lekarski wyróżnia się bezpłciowym tworzeniem owoców, czego wynikiem jest występowanie słabo zróżnicowanych form i jednostek taksonomicznych. Jedna roślina w ciągu roku wydaje ok. 3000 nasion. Rozmnaża się również wegetatywnie, odrastając z korzeni. Ze względu na wegetację w naturalnym środowisku, często w sąsiedztwie dużych źródeł emisji, jest biomonitorem zanieczyszczeń środowiska metalami ciężkimi, takimi jak: cynk, żelazo, mangan, nikiel, miedź, kadm. Odkłada je w sobie bez żadnych konsekwencji dla swojego rozwoju i wzrostu. Poszczególne części mniszka kumulują różne ilości tego samego pierwiastka. Mangan gł[...]

Jagoda kamczacka - "eliksir życia" DOI:10.15199/64.2019.4.2


  Jagoda kamczacka (Lonicera caerulea L. var. Kamtschatica Sevast.) uznawana przez Japończyków za "eliksir życia" jest odmianą wiciokrzewu sinego (Lonicera caerulea), który należy do rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae Juss.). Krzew ten pochodzi z północno-wschodniej Azji, natomiast uprawiany jest w wielu krajach świata, również i w Polsce. Polska nazwa tego gatunku posiada wiele synonimów jak: wiciokrzew siny, suchodrzew siny, suchodrzew jadalny, suchodrzew błękitny, borówka kamczacka, czy lonicera. Owoce jagody kamczackiej są soczyste o słodko- kwaśnym smaku. Popularność tych owoców cały czas rośnie jako prozdrowotnego składnika odpowiednio zbilansowanej diety. Jej korzystny wpływ na zdrowie człowieka potwierdzają liczne badania naukowe. Właściwości jagody doceniane i wykorzystywane są od wieków w medycynie ludowej Chin, Japonii, czy północnej Rosji. Wykorzystywane są jako surowiec wzmacniający organizm, obniżający ryzyko zawałów serca, ciśnienia tętniczego, spowalniający rozwój jaskry, zapobiegający anemii, malarii, osteoporozie [2, 30]. Jagody te znalazły zastosowanie jako lek przeciwmalaryczny, przeciwbakteryjny, przeciwwirusowy oraz w chorobach układu pokarmowego. Przyczyniają się również do zmniejszenia ryzyko występowania miażdżycy, otyłości oraz cukrzycy. Napary przygotowane z jagód i innych części roślin były również stosowane w krajach ich pochodzenia jako leki moczopędne, antyseptyczne, do leczenia gardła i oczu [15]. Dodatkowo owoce jagody kamczackiej posiadają nie tylko wyjątkowe walory smakowo-zapachowe, ale również skład chemiczny. Cechują się one zawartością witamin, w tym: taniny, karotenów (prowitaminy A), ryboflawiny, kwasu foliowego, pirydoksyny oraz naturalnych makroelemenów niezbędnych dla organizmu człowieka, jak: wapń, sód, potas, fosfor oraz mikroelementów, jak: miedź, krzem, magnez, bor, bar, jod. W 100 g owoców znajduje się 2,6-5,3% dziennego zapotrzebowania na potas, od 6,5 do 10,3% na magne[...]

 Strona 1