Wyniki 1-10 spośród 13 dla zapytania: authorDesc:"KATARZYNA BUDZIŃSKA"

Wpływ nadtlenku wodoru i odczynnika Fentona na eliminację bakterii Listeria monocytogenes z osadów ściekowych DOI:10.15199/62.2018.9.42


  W Polsce dla małych i średnich oczyszczalni ścieków rolnicze wykorzystanie osadów jest najbardziej korzystne1), zwłaszcza w tych rejonach, w których w użytkowaniu rolniczym dominują gleby lekkie i ubogie w warstwę próchnicy2). W osadach ściekowych występują jednak liczne mikroorganizmy potencjalnie chorobotwórcze oraz patogenne, przy czym do najczęściej identyfikowanych bakterii należą: Salmonella spp., Shigella spp., Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa, Clostridium perfringens, Proteus vulgaris oraz Listeria monocytogenes2, 3). Analizy zachowania L. monocytogenes w ściekach i osadach przeprowadzili Garrec i współpr.4). Największą liczbę tych bakterii w osadzie stwierdzono w ilości 5,3·101-2,8·104 jtk/g suchej masy (s.m.) w 93% pobranych próbek. Liczba bakterii Listeria spp. kształtowała się na tym samym poziomie zarówno w zmieszanych, jak i odwodnionych osadach (11-35 jtk/g s.m.). W przypadku L. monocytogenes stwierdzono liczebność nie większą niż 4,3 jtk/g i jej obecność w 70% osadów zmieszanych oraz 73% odwodnionych. W niesprzyjających warunkach środowiska liczne bakterie patogenne, dzięki wstrzymaniu wzrostu i syntezy ściany komórkowej oraz poprzez spowolnienie przemian metabolicznych, uzyskują możliwość przetrwania i uaktywnienia się w bardziej korzystnym środowisku5). Szczególną oporność L. monocytogenes na warunki środowiska w porównaniu z innymi bakteriami stwierdzili Pourcher i współpr.6). Według niektórych autorów7, 8) u bakterii L. monocytogenes w niesprzyjających warunkach środowiskowych (m.in. w stresie głodowym) może występować zjawisko VBNC (viable but nonculturable). Istnieje pogląd, że stan ten jest genetycznie zaprogramowaną odpowiedzią bakterii na stresy środowiskowe, umożliwiającą przetrwanie w bardzo trudnych warunkach. Mimo pewnych rozbieżności dotyczących traktowania zjawiska VBNC przez różnych badaczy, pewne jest, że bakterie znajdujące się w tym stanie są ewidentnym zagrożeniem, ponieważ [...]

Technological aspects of periodic biodiesel production Technologiczne aspekty produkcji biodiesla metodą okresową DOI:10.12916/przemchem.2014.547


  Rape seed oil was transesterified with MeOH in presence of KOH at 30-50°C. MeOH was added either in one portion or in 2 portions. Contents of Me oleate and linoleate in biodiesel were detd. by gas chromatog. No substantial differences between both processws were obsd. except at low temp. where the 2-step process was less efficient. Dokonano porównania jedno i dwustopniowej transestryfikacji oleju rzepakowego alkoholem metylowym metodą okresową. Reakcję prowadzono w obecności katalizatora alkalicznego (KOH). Zbadano wpływ temperatury oraz zastosowanego nadmiaru metanolu na wydajność produktów reakcji (biodiesla oraz warstwy glicerynowej). Zbadano również zawartości wybranych estrów metylowych kwasów tłuszczowych w biodieslu w zależności od metody i parametrów prowadzenia procesu. Historia produkcji biopaliw otrzymywanych z olejów roślinnych rozpoczęła się już w XIX w. Po raz pierwszy oleje roślinne jako paliwo zastosował Rudolf Diesel w konstruowanym silniku wysokoprężnym. Surowy olej roślinny ze względu na dużą lepkość nie znalazł szerszego zastosowania jako paliwo w silnikach spalinowych, jednak przetwarzanie oleju w procesie transestryfikacji metanolem prowadzi do otrzymania mieszaniny estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME). Ten rodzaj paliwa nazywany popularnie biodieslem jest dobrym zamiennikiem dla tradycyjnego oleju napędowego. Wiele badań potwierdziło stosunkowo dobre właściwości biodiesla jako suplementu lub zamiennika dla tradycyjnego oleju napędowego. Istnieją prace pokazujące, że biodiesel jest bardziej przyjazny dla środowiska niż tradycyjny olej napędowy1-3). Spaliny emitowane przez silniki zasilane estrami metylowymi kwasów tłuszczowych, w porównaniu z olejem napędowym, charakteryzuje niższa zawartość sadzy o 50-80%, niższa zawartość tlenku węgla(II) (ok. 40%), mała zawartość cząstek stałych w zakresie 10-60%, prawie całkowite ograniczenie emisji ditlenku siarki, spowodowane tym, że zawartość siarki w o[...]

Effect of a mineral-fatty additive on fatty acids content in cow milk and dairy products Wpływ preparatu mineralno-tłuszczowego na zawartość kwasów tłuszczowych w mleku krów i produktach mleczarskich DOI:10.12916/przemchem.2014.1467


  A fish oil-contg. mineral-fatty additive was prepd. and used to improve the functional properties of milk fat by increasing the concn. of cis-9, trans-11 linolic and triunsatd. fatty acids in butter. No changes in the content of fatty acids during storage of butter were obsd. Sensory properties of butter made of the milk of cows fed with high-dose of fish oil (3%) were deteriorated. Zastosowana w badaniach własnych receptura dodatku mineralno-tłuszczowego okazała się efektywnym narzędziem umożliwiającym poprawę cech funkcjonalnych tłuszczu mleka, poprzez wzrost zawartości cis-9, trans-11 CLA oraz kwasów n-3 (EPA i DHA). Otrzymane z mleka zmodyfikowanego masło również charakteryzowało się wyższą zawartością tych kwasów. Przechowywanie masła nie miało wyraźnego wpływu na profil kwasów tłuszczowych. Cechy sensoryczne masła uzyskanego z mleka krów żywionych wysoką dawką oleju rybnego (3%) uległy pogorszeniu. Mleko i uzyskane z niego wyroby są wysoko cenione i powszechnie spożywane przez człowieka. Istotnym składnikiem energetycznym mleka jest tłuszcz. Jego znaczna wartość odżywcza i wysoka strawność sprawiły, że odgrywa on dużą rolę w diecie człowieka1). Lipidy w organizmie człowieka stanowią materiał budulcowy dla substancji biochemicznie czynnych i hormonów (cholesterol, fosfolipidy, glikolipidy) oraz wpływają na właściwości dynamiczne błony komórkowej2). Tłuszcz umożliwia transport i absorpcję rozpuszczalnych w nim witamin i innych związków biologicznie czynnych, w tym karotenoidów. Zawartość tłuszczu w mleku krów wynosi ok. 4% i zależy od rasy, okresu laktacji, pewnych właściwości osobniczych (np. wiek), fazy doju, a przede wszystkim żywienia1, 3). Wśród 588 kwasów tłuszczowych oznaczonych w tłuszczu mleka ok. 94% związane jest z lipidami prostymi, jakimi są triacyloglicerole4). Dominującą grupą są kwasy nasycone SFA (ok. 68%), pozostałą grupę stanowią kwasy nienasycone5). Wśród tych ostatnich wyróżnia się kwasy jednoniena[...]

Methane fermentation as method for utilisation of the glycerol fraction from biodiesel production Fermentacja metanowa jako sposób zagospodarowania frakcji glicerynowej, będącej produktem ubocznym produkcji biopaliwa z olejów roślinnych DOI:10.15199/62.2015.12.10


  Glycerol fraction from transesterification of vegetable oils was added to sewage sludge and fermented to biogas under anaerobic conditions. The kinetics of decompn. of glycerol and fatty acid Me esters during the fermentation was studied. The addn. of glycerol resulted in an increase in pH of the fermentation medium but pH decreased during the process. Przedstawiono wyniki zastosowania frakcji glicerynowej pochodzącej z procesu transestryfikacji jako dodatku do procesu fermentacji metanowej osadów ściekowych. Zbadano kinetykę rozkładu glicerolu i estrów metylowych kwasów tłuszczowych podczas fermentacji. Zbadano wpływ dodatku gliceryny na pH mieszaniny reakcyjnej. Przeprowadzono analizę derywatograficzną końcowych produktów fermentacji. Produkcja estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME), zwanych popularnie biodieslem, jest jednym ze sposobów zwiększenia udziału paliw odnawialnych. Biodiesel jest otrzymywany z olejów roślinnych, tłuszczów zwierzęcych lub odpadów zawierających acyloglicerole. Proces produkcji polega na przeprowadzeniu reakcji transestryfikacji acylogliceroli alkoholem metylowym w obecności katalizatora, najczęściej alkalicznego (rys. 1). Teoretycznie produktami tej reakcji są FAME i glicerol, ale w rzeczywistości proces jest równowagowy i przebiega trójstopniowo. Zatem końcowymi produktami reakcji nie będą czyste produkty, ale dwie fazy ciekłe: faza górna zawierająca FAME oraz dolna będąca mieszaniną wolnego glicerolu, mydeł, alkoholu metylowego, niewielkiej ilości FAME oraz innych związków pochodzących z zastosowanego surowca i katalizatora. Tak otrzymana faza glicerynowa jest produktem stwarzającym potencjalne zagrożenie dla środowiska, przede wszystkim z powodu dużej wartości BZT oraz obecności toksycznego metanolu oraz alkaliów. Jest wiele koncepcji chemicznego i biotechnologicznego przerobu glicerolu. Przykładowe procesy zestawiono w tabeli. Produkcja estrów metylowych powoduje powstawanie znacznych[...]

Effect of sewage sludge liming on inactivation of Ascaris suum eggs. Wpływ wapnowania osadów ściekowych na inaktywację jaj Ascaris suum


  Eggs of intestinal parasites (Ascaris suum) were added to dehydrated municipal sewage sludge and treated with doses of CaO or Ca(OH)2 (20% or 26%). The treatment resulted in increasing the pH values up to above 12 and achieving the effective degree of the sludge sanitization (near 100%). CaO was not more efficient than Ca(OH)2. W celu uzyskania osadów ściekowych bezpiecznych z sanitarnego punktu widzenia przeprowadzono badania, których zadaniem było sprawdzenie skuteczności eliminacji żywych jaj pasożytów jelitowych w procesie wapnowania. Próby doświadczalne stanowiły odwodnione komunalne osady ściekowe, do których wprowadzano zawiesinę jaj Ascaris suum, a następnie aplikowano odpowiednie dawki wapna palonego (CaO) i hydratyzowanego (Ca(OH)2) w ilości 20 i 26%. Uzyskane wyniki wskazują, że zastosowane dawki wapna pozwalają na osiągnięcie wysokiej wartości pH, co z kolei przyczynia się do uzyskania efektywnego stopnia higienizacji i uzyskania produktu, który może zostać wykorzystany rolniczo. Powstające w procesach biologicznego oczyszczania ścieków osady ściekowe charakteryzują się znaczną zawartością materii organicznej, makro- i mikroskładników, co sprawia, że mogą być wykorzystywane w nawożeniu terenów rolniczych i leśnych oraz do rekultywacji terenów zielonych. Dla małych i średnich oczyszczalni ścieków przyrodnicze zagospodarowanie osadów okazuje się najbardziej korzystne. Pochodzące z takich obiektów osady cechują się małą zawartością metali ciężkich, dzięki czemu po procesie higienizacji mogą być wykorzystywane do celów nawozowych1). Oprócz wielu korzystnych aspektów charakteryzujących osady przemawiających za ich rolniczym zagospodarowaniem, istnieją również znaczne ograniczenia. Jednym z głównych zagrożeń dla środowiska wynikających ze stosowania osadów jest obecność w ich składzie chorobotwórczych drobnoustrojów i jaj pasożytów jelitowych. Jaja Ascaris, Trichuris i [...]

The disinfection efficiency of pulp industry wastewater with the use of chlorine dioxide and hydrogen peroxide Skuteczność dezynfekcji ścieków z przemysłu celulozowego z zastosowaniem ditlenku chloru i nadtlenku wodoru DOI:10.12916/przemchem.2014.2279


  A mixt. of industrial and municipal sludges (after mech. and biol. treatment) was treated with ClO2 or H2O2 to eliminate Salmonella enteritidis bacteria. Both use of ClO2 324 mg/L for 2 h and H2O2 2760 mg/L for 1 h resulted in a complete inactivation of Salmonella rods in the wastewater. The results were presented as regression equations. W związku z częstym występowaniem mikroorganizmów chorobotwórczych w ściekach po klasycznych mechaniczno-biologicznych etapach oczyszczania podjęto badania mające na celu określenie skuteczności dezynfekcji ścieków ditlenkiem chloru i nadtlenkiem wodoru. Jako drobnoustrój wskaźnikowy wybrano bakterie Salmonella enteritidis. Przeprowadzone doświadczenie pozwoliło na ustalenie optymalnych dawek zastosowanych dezynfektantów. Stężenie ClO2 na poziomie 320 mg/dm3 po 2 h oraz 2660 mg/dm3 H2O2 po 1 h oddziaływania przyczyniło się do całkowitej inaktywacji pałeczek Salmonella ze ścieków. Ścieki komunalne stanowią potencjalne źródło zagrożeń biologicznych, które sprzyja rozprzestrzenianiu się organizmów patogennych. Do najczęściej izolowanych ze ścieków bakterii należą Salmonella spp., Shigella spp., Shigella flexneri, Yersinia enterocolitica, Streptococcus faecalis, Leptospira spp., Mycobacterium tuberculosis, Vibrio cholerae, Pseudomonas aeruginosa, Bacillus cereus, Klebsiella spp., Serratia spp. oraz Proteus spp.1). Ścieki z przemysłu celulozowo-papierniczego uważane są za istotne źródło zanieczyszczenia odbiorników wodnych. Doniesienia literaturowe2, 3) podają, że pałeczki z rodzaju Salmonella często występują w ściekach surowych, do 70% analizowanych próbek. Koivunen i współpr.4) donoszą, że proces mechaniczno-biologicznego oczyszczania pozwala na zmniejszenie liczby mikroorganizmów o 2-3 rzędy wielkości. Pomimo znacznego zmniejszenia liczby bakterii w ściekach w procesie mechaniczno-biologicznego oczyszczania (99,99%), odpływy z oczyszczalni ścieków nadal zawierają znaczną liczbę drobnoustr[...]

Hygienization of sewage sludge with burned and hydrated lime Higienizacja osadów ściekowych z wykorzystaniem wapna palonego i hydratyzowanego DOI:10.15199/62.2015.4.23


  Sewage sludge was treated with CaO or Ca(OH)2 (doses up to 350 g/kg of dry mass) for 96 h to eliminate Salmonella enteritidis bacteria. Full hygienization of the sludge was achieved after 1 h when CaO doses 250 g/kg or Ca(OH)2 doses 350 g/kg were used. Zbadano wpływ zróżnicowanych dawek wapna palonego i hydratyzowanego na higienizację osadów ściekowych zawierających bakterie Salmonella enteritidis. Dawką CaO zapewniającą całkowitą eliminację tych bakterii było 220 g/kg s.m. po 24 h kontaktu, a w przypadku Ca(OH)2 300 g/kg s.m. po 48 h. Stosując Ca(OH)2, oczekiwane efekty higienizacyjne można uzyskać przy niższych dawkach po wydłużeniu czasu oddziaływania. Osady ściekowe pochodzące z mechaniczno-biologicznych oczyszczalni ścieków o małej równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) mają korzystne właściwości nawozowe, przy czym zawartość metali ciężkich nie przekracza w nich wymagań określonych w Rozporządzeniu1). Duża zawartość substancji organicznej, związków azotu i fosforu, a także makro- i mikroskładników sprawia, że odpady te coraz częściej są wykorzystywane w nawożeniu terenów rolniczych i leśnych oraz do rekultywacji terenów zielonych2-4). Oprócz wielu aspektów przemawiających za ich rolniczym zagospodarowaniem, istnieją również znaczące ograniczenia, m.in. wynikające z obecności w ich składzie chorobotwórczych drobnoustrojów. Do najczęściej identyfikowanych mikroorganizmów patogennych w osadach ściekowych należą bakterie Salmonella spp., Shigella spp., Escherichia coli O157, Vibrio cholerae, Mycobacterium tuberculosis, Pseudomonas aeruginosa, Clostridium perfringens, Bacillus anthracis, Streptococcus faecalis i Proteus vulgaris5-7). Zgodnie z obecnym stanem prawnym w osadach ściekowych przeznaczonych do nieprzemysłowego wykorzystywania niedopuszczalne jest występowanie pałeczek z rodzaju Salmonella. Jednak skażenie surowych osadów ściekowych tymi bakteriami stwierdziło wielu autorów2, 8-10). Liczba pałeczek Salmonella w [...]

Effect of ferrous sulfate and peracetic acid on the properties of activated sludge Wpływ siarczanu żelaza(III) i kwasu nadoctowego na właściwości osadu czynnego DOI:10.15199/62.2015.10.41


  An activated sludge was treated with Fe2(SO4)3 (5-7 g/kg dry mass) and AcOOH (0.15-0.75 mg/kg dry mass) to change the suspension content, sediment index and d. index of the sludge. The addn. resulted in decrease of the biotic sediment index but did not result in any substantial decrease in the filamentous bacteria no. Zbadano wpływ siarczanu żelaza(III) i kwasu nadoctowego na właściwości osadu czynnego, opierając się na wskaźnikach fizykochemicznych i mikrobiologicznych (indeks osadowy, indeks gęstości, zawiesiny ogólne, indeks biotyczny osadu, bakterie nitkowate). Zastosowane w doświadczeniu reagenty chemiczne wpływały na skład ilościowy i gatunkowy biocenozy osadu czynnego. Siarczan żelaza stanowił czynnik limitujący proliferację bakterii nitkowatych, jednak ograniczał w znacznym stopniu rozwój pozostałych elementów mikrofauny. Dozując siarczan żelaza(III) w dawce powyżej 6 g/kg s.m. zawiesin ogólnych (ZO), stwierdzono tendencję zmniejszenia ilości bakterii nitkowatych oraz obniżenie wartości indeksu biotycznego osadu. Kwas nadoctowy jako reagent nieselektywnie utleniający niekorzystnie wpływał na właściwości osadu czynnego, gdyż powodował znaczny wzrost proliferacji morfotypów bakterii nitkowatych już przy najniższej dawce. Jednocześnie kwas ten negatywnie wpływał na biocenozę osadu czynnego, co powodowało obniżenie indeksu biotycznego osadu o 8 jednostek w 10-stopniowej skali.Oczyszczanie ścieków komunalnych metodą osadu czynnego należy do najbardziej popularnych i wydajnych technologii. Podstawowy proces oczyszczania składa się z 2 głównych etapów obejmujących rozkład zanieczyszczeń zawartych w ściekach przez mikroorganizmy w wyniku przemian biochemicznych oraz oddzielenie ścieków oczyszczonych od biomasy osadowej przez sedymentację i dekantację. Efektywność poszczególnych składowych w znacznym stopniu zależy od składu biocenozy osadu czynnego oraz parametrów ścieków surowych dostarczanych do układu1-3). Dla odpowi[...]

Content of nitrogen and phosphorous forms in reclaimed waters of the Mogileńskie Lake Zawartość azotu i fosforu w wodach rekultywowanego Jeziora Mogileńskiego DOI:10.15199/62.2015.11.9


  Water from Mogileńskie Lake was studied for content of PO4 3- ions, total P as well as nitrate(V), nitrate(III) and N-NH4. The total P content was 0.029-0.798 mg/dm3, PO4 3- 0.07-0.34 mg/dm3, total N 10.4-11.9 mg/dm3, NO- 3 8.1-11.9 mg/dm3, NO- 2 0.16-0.35 mg/dm3 and NH4 + 0.09-0.21 mg/dm3. Zawartości pierwiastków biogennych i ich związków w wodzie Jeziora Mogileńskiego były wyższe od wyników uzyskanych w 2001 r. (zaraz po rekultywacji), co mogło świadczyć o niewłaściwej gospodarce ściekowej i rolnej w zlewni jeziora. Ponadnormatywna zawartość substancji biogennych wskazywała na ponowny wzrost trofii jeziora. Położenie jezior w zagłębieniu terenu sprawia, że są one z natury rzeczy osadnikiem, w którym sedymentują zawiesiny i do którego dopływają związki rozpuszczone ze zlewni (materia allochtoniczna), jak również powstające w jeziorze z "produkcji własnej" (materia autochtoniczna). Proces ten zachodzi we wszystkich jeziorach w tempie uzależnionym od wieku i indywidualnych cech (typu morfometrycznego, charakteru otoczenia-zlewni, tempa wymiany wody) i doprowadza w efekcie do zaniku zbiornika na skutek wypełnienia misy osadami okruchowymi i organogenicznymi1). Eutrofizacja w warunkach naturalnych następuje na przestrzeni tysięcy lat. Wywołuje masowy rozwój glonów i sinic, co w konsekwencji prowadzi do zmętnienia wody i zaniku życia biologicznego2). Najszybciej ulegają jej małe jeziora wytopiskowe, największy opór stawiają duże jeziora rynnowe. Ten naturalny proces uległ znacznemu przyspieszeniu (od połowy XVIII w.) w wyniku zmian zagospodarowania zlewni, wycinania i wypalania lasów oraz zwiększenia terenów uprawnych. Kolejne przyspieszenie (XX w.) znajduje swoje źródła w stosowaniu nawozów sztucznych, przejściu z hodowli na chów wielkotowarowy oraz w melioracji terenów rolnych. Intensyfikację spowodowała również urbanizacja, w wyniku której do jezior zaczęły spływać ścieki. Wszystko to wiąże się z przemieszczaniem biogenó[...]

Effect of chlorine dioxide and hydrogen peroxide on elimination of Salmonella Enteritidis in wastewater from fruit and vegetable-processing industry Wpływ ditlenku chloru i nadtlenku wodoru na eliminację Salmonella Enteritidis w ściekach z przemysłu owocowo-warzywnego DOI:10.15199/62.2016.7.18


  Survival times of the title bacteria at 4°C and 20°C as well as effectiveness of their removal by treatment of the wastewater with ClO2 or H2O2were detd. Total disinfection of wastewater was reached after application ClO2or H2O2 doses of 3.0 g/dm3 or 1.67 g/dm3 of wastewater, resp. W ściekach po mechaniczno-biologicznych etapach oczyszczania często występują bakterie patogenne, które mogą w środowisku wodnym przeżywać przez długi czas, stwarzając zagrożenie dla zdrowia ludzi. Podjęte badania miały na celu oznaczenie czasu przeżywalności bakterii Salmonella Enteritidis w ściekach z przemysłu owocowo-warzywnego oraz określenie skuteczności dezynfekcji ścieków ditlenkiem chloru i nadtlenkiem wodoru. Ustalono optymalne dawki zastosowanych dezynfektantów. Pełną eliminację szczepów wzorcowych bakterii uzyskano przy stężeniu ditlenku chloru 3,0 g/dm3. W przypadku stosowania nadtlenku wodoru całkowitą inaktywację badanych drobnoustrojów uzyskano przy stężeniu 1,67 g/dm3. W zależności od rodzaju produkcji i przerabianego surowca zakłady przetwórstwa owoców i warzyw zużywają duże ilości wody, produkując przy tym sezonowo znaczną ilość ścieków, które charakteryzują się dużą zawartością węglowodanów, związków mineralnych, zmiennym pH, dużą wartością parametrów BZT5 (biochemiczne zapotrzebowanie na tlen), ChZT (chemiczne zapotrzebowanie na tlen) oraz wysokim stężeniem zawiesin. Wskaźnik BZT5 tych ścieków waha się najczęściej w przedziale 500-5000 mg/dm3, a w małych przetwórniach owoców osiąga średnio wartość ok. 10-krotnie większą niż dla typowych ścieków komunalnych1). Ścieki pochodzące z zakładów przerobu owoców i warzyw mogą być również skażone mikrobiologicznie. Wśród tych zanieczyszczeń znajdują się bakterie, wirusy, pasożyty oraz grzyby. Za najczęściej występujące w żywności bakterie, które mogą przedostawać się do ścieków uważa się: Salmonella spp., Brucella spp., Aeromonas hydrophila, Escherichia coli, Vibrio spp., Yersinia sp[...]

 Strona 1  Następna strona »