Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Konrad DUDZIŃSKI"

Optoelektroniczne i elektroniczne czujniki zintegrowane z ubraniem


  Obecnie w wielu dziedzinach działalności człowieka, np. ratownictwa medycznego, sportu, kryminalistyki, działań militarnych i biznesowo-marketinowych, są wprowadzane metody sparametryzowanej, pozawerbalnej oceny predyspozycji i stanu psychofizycznego osób mających podjąć pewne zadania lub będące w trakcie ich wykonywania. Najczęściej wykorzystywaną w takiej ocenie jest reakcja skórno-galwaniczna GSR (ang. Galvanic Skin Response), nazywana także: reakcją elektrodermalną, reakcją elektryczną skóry, reakcją psychogalwaniczną, przewodnictwem skórnym, odruchem skórno-galwanicznym, która jest miarą zmian oporu elektrycznego skóry zależnego od stopnia jej nawilżenia wywołanego przez zmiany aktywności gruczołów potowych, które kontrolowane są przez układ współczulny [1]. Zmiany te są niekiedy traktowane jako skutek wywołany emocją lub spontaniczną reakcją na bodźce wewnętrzne i zewnętrzne. Są one wykorzystywane m.in. w technikach wykrywania kłamstwa. Innym ważną wielkością, która może posłużyć do oceny stanu psychofizycznego jest utlenowanie krwi. Jest to pomiar stosowany również w warunkach klinicznych, umożliwiający monitorowanie pacjenta w oddziałach intensywnej terapii i salach pooperacyjnych. Istotnym wymaganiem dot. pomiarów mających na celu ocenę psychofizyczną osób jest ich nieinwazyjność, a w szczególnych przypadkach również nieutrudnianie wykonywania zadań i zapewnienie komfortu podczas wykonywania określonych czynności. Zastosowanie pomiarów reakcji skórnogalwanicznej Pomiary reakcji skórno-galwanicznej był stosowany od początku XX w. w badaniach psychologicznych, np. przez C.G. Junga czy Wilhelma Reicha. Jest to metoda tania i efektywna, w której podstawowym przyrządem pomiarowym był galwanometr. O zastosowaniach tej metody aż do ostatniego okresu świadczą liczne publikacje, np. w czasopiśmie Psychophysiology. Reakcja skórno-galwaniczna jest jednym ze wskaźników (obok pulsu, częstotliwości oddechu i ciśnienia krwi) wykor[...]

Pomiary fotopulsoksymetryczne przy występowaniu zakłóceń wywołanych czynnościami ruchowymi - rozwiązania układowe DOI:10.15199/ELE-2014-199


  Ocena stanu zdrowia czy zmęczenia organizmu osób, w tym żołnierzy czy sportowców, w czasie wykonywania przez nich złożonych czynności w warunkach wykonywania zajęć typowych dla ich zawodu, często wymagających ruchu, jest ważnym zadaniem diagnostycznym z obszaru pomiarów dynamicznych. Urządzenia przeznaczone do realizacji takich zadań muszą zapewniać jednoczesne monitorowanie kilku sygnałów fizjologicznych, określających stan organizmu danej osoby oraz warunki pomiarowe (np. ruchy organizmu czy warunki atmosferyczne). Są to urządzenia noszone podczas realizacji zadań wymagających aktywności fizycznej, a czujniki pomiarowe są najczęściej umieszczane na powierzchni ciała lub w jego pobliżu. Ruch ciała oraz zmiana warunków zewnętrznych są źródłem zakłóceń, które mogą być na tyle duże, że istnieje potrzeba zastosowania odpowiednich procedur filtracji sygnałów - układowych i/lub informatycznych (tj. analogowych i/lub cyfrowych) - zapewniających prawidłową analizę mierzonych sygnałów fizjologicznych w celu wyznaczenia parametrów diagnostycznych opisujących stan organizmu. Najważniejszymi sygnałami biofizycznymi wykorzystywanymi do określenia stanu organizmu w warunkach dynamicznych wpływających na zmęczenie są: sygnały elektrofizjologiczne EKG, w tym rytm serca (ang. heart rate HR), EEG; ciśnienie krwi (skurczowe rozkurczowe); częstość oddechu (ang. respiration rate RR); utlenowanie krwi, fotopletyzmogram (ang. photoplethysmogram, PPG); temperatura ciała lub skóry; wilgotność (potliwość) skóry. Jest także określana aktywność ruchowa danej osoby za pomocą umocowanych na ciele akcelerometrów. Problematyka dotycząca ciągłego monitorowania wymienionych wyżej sygnałów fizjologicznych jest omówiona np. w przeglądowych artykułach [1-6]. Niniejszy artykuł jest poświęcony przeglądowi metod służących do zmniejszenia wpływu zakłóceń, głównie ruchowych, na dokładność pomiarów utlenowania krwi za pomocą pulsoksymetrów. Mimo zaproponowania metod[...]

Model czujnika poziomu glukozy we krwi opartego na metodzie spektroskopii impedancyjnej DOI:10.15199/13.2017.1.6


  Dokładność i szybkość określania poziomu glukozy we krwi jest szczególnie istotna w przypadku osób chorych na cukrzyce. Ze względu na dyskomfort pacjenta związany z pobieraniem próbki przy zastosowaniu dostępnych handlowo urządzeń istnieje duże zapotrzebowanie na skonstruowanie bardziej przyjaznego i równie dokładnego czujnika poziomu glukozy we krwi. Jedną z obiecujących metod stanowi spektroskopia impedancyjna. Artykuł prezentuje projekt i konstrukcję modelu czteroelektrodowego czujnika glukozy. W toku doświadczeń wykazano zmiany modułu impedancji wodnych roztworów z glukozą w funkcji stężeń glukozy występujących w ludzkiej krwi. Słowa kluczowe: czujnik glukozy, spektroskopia impedancyjna, komora czteroelektrodowa.W ostatnich latach cukrzyca zyskała wysoką pozycję w hierarchii najważniejszych problemów zdrowotnych świata i jako jedyna choroba niezakaźna została uznana przez Organizację Narodów Zjednoczonych za epidemię XXI wieku. Dane opublikowane w 2015 roku przez Międzynarodową Federację Diabetologiczną pokazują, że już 415 milionów osób na świecie choruje na cukrzycę. Statystyki zachorowania na tę chorobę stale rosną [1]. Cukrzyca należy do grupy chorób metabolicznych i charakteryzuje się wysokim poziomem cukru we krwi. Zjawisko to jest spowodowane zaburzeniami wydzielania i/lub działania insuliny. Hiperglikemia jest głównym sprawcą ostrych i przewlekłych powikłań cukrzycy. Można do nich zaliczyć uszkodzenie, zaburzenie działania oraz niewydolność narządów. Szczególnie narażone są nerki, serce, naczynia krwionośne i narząd wzroku. Cukrzyca jako choroba społeczna, dotyka ludzi niezależnie od wieku, rasy czy miejsca zamieszkania [2]. Dzieli się na cztery typy, uwzględniając etiologię, patogenezę i przebieg choroby. Najwięcej osób cierpi jednak na cukrzycę typu I i typu II [3]. Leczenie cukrzycy jako choroby przewlekłej jest długotrwałe i objawowe. W celu osiągnięcia pomyślnych wyników wymaga się ścisłej i świadomej współ[...]

Oznaczenie fibrynogenu metodą immunoenzymatyczną w czujniku mikroprzepływowym

Czytaj za darmo! »

W artykule zostały zaprezentowane wyniki badań dotyczące oznaczania fibrynogenu za pomocą mikroprzepływowego immunoczujnika amperometrycznego, wykonanego ze szkła, elastomeru PDMS oraz platyny. W czujniku wykorzystano trzy reakcje: immunologiczną, enzymatyczną oraz reakcję redoks. W próbkach oznaczano stężenie ludzkiego fibrynogenu (340 kDa), otrzymując liniową odpowiedź czujnika w zakresie 1÷4 g/L. Abstract. In this paper, a microfluidic immunosensor with amperometric detection is presented. Electrochemical measurements of fibrinogen (340kDa) in range of medical diagnostics important concentration were performed (1÷4g/L). (Fibrinogen measurement by immunoenzymatic method in microfluidic chip). Słowa kluczowe: fibrynogen, czujnik immunologiczny, czujnik mikroprzepływowy, detekcja amperometryczna. Keywords: fibrinogen, immunosensor, microfluidic sensor, amperometric detection. Wstęp Fibrynogen jest glikoproteiną osocza krwi o 100- godzinnym czasie półtrwania, prekursorem włóknika, który uczestniczy w procesie krzepnięcia krwi [1]. Jest syntezowany w wątrobie przez hepatocyty oraz w megakariocytach i uwalniany do krwi, gdzie stanowi 2% białek. Cząsteczka fibrynogenu jest dimerem o cechach fibrylarnych i globularnych. Jednostka składa się z łańcuchów polipeptydowych α, β i γ połączonych wiązaniami dwusiarczkowymi. Przy niskim stężeniu fibrynogenu we krwi (poniżej 1 g/L) występują problemy z krzepliwością krwi, natomiast pacjenci, u których stwierdzono prawidłowe, bliskie górnej normy stężenia fibrynogenu (3÷4 g/L), powinni być zakwalifikowani do grupy podwyższonego ryzyka udaru niedokrwiennego [2]. Badania wykazały podwyższone stężenie fibrynogenu u chorych w ostrym okresie udaru niedokrwiennego mózgu spowodowanego chorobą dużych naczyń (ChDN) [3]. Wysokie stężenie fibrynogenu we krwi stanowi również ryzyko wystąpienia choroby niedokrwiennej serca oraz zakrzepicy. Fibrynogen w szybki sposób może być oznaczany z [...]

 Strona 1