Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Patrycja Wagner"

Zastosowanie metody spektroskopii impedancyjnej do szacowania bardzo małych zawartości wody w oleju mineralnym typu 20-70 DOI:10.15199/48.2018.12.14

Czytaj za darmo! »

Olej mineralny charakteryzuje się dużą stabilnością chemiczną, umiarkowaną stabilnością termiczną i oksydacyjną, a także przystępną ceną. Stosuje się go najczęściej jako środek smarny np. dla implantów kostnych [1]. Otrzymywany jest w procesie destylacji frakcji ropy naftowej, po jej uprzednim bardzo dokładnym oczyszczeniu. Olej mineralny jest bezbarwną cieczą, nieposiadającą smaku ani zapachu. Bardzo dobre właściwości natłuszczające powodują, że olej mineralny jest szeroko wykorzystywany w kosmetyce (balsamy, kremy, kosmetyki dla niemowląt). Emulsje są termodynamicznie niestabilnymi układami składającymi się z dwóch niemieszających się faz - polarnej (woda) i niepolarnej (olej). W celu zapewnienia trwałości emulsji stosuje się różnego rodzaju emulgatory, które zapewniają powstanie mocnej warstwy międzyfazowej na granicy wody i oleju. Emulgatorami są głównie środki powierzchniowo czynne, polimery i cząstki stałe. Do najpopularniejszych należą Spany i Tweeny [2-4]. Istnieją różne sposoby wytwarzania emulsji. Do najpopularniejszych należą: mieszanie mechaniczne w mieszalniku, wytrząsanie, wytwarzanie emulsji w rozpylaczach, otrzymywanie emulsji z wykorzystaniem młynów koloidalnych, homogenizacja, otrzymywanie emulsji za pomocą ultradźwięków, naładowanie elektryczne do wysokiego potencjału, metody wykorzystujące membrany czy metody kombinowane [3]. Ze względu na charakter wyróżnia się emulsje pojedyncze, podwójne i wielokrotne. Wśród emulsji pojedynczych dominują emulsje typu olej w wodzie (O/W) oraz emulsje typu woda w oleju (W/O). Emulsje typu W/O, czyli układy, w których dominującą fazą jest olej, są mniej popularne niż emulsje typu O/W. Odgrywają jednak ważną rolę w przemyśle, głównie w kosmetyce, medycynie, syntezowaniu proszków nieorganicznych, przemyśle spożywczym i petrochemicznym. Do emulsji typu W/O zalicza się m.in. płyny wiertnicze na bazie oleju [2]. Zawartość wody w układzie emulsyjnym typu W/O ma znaczący w[...]

Przepływ płynów jedno- i wielofazowych przez siatki i złoża cząstek kulistych DOI:10.15199/62.2018.12.10


  Przepływ płynów newtonowskich przez ośrodki porowate jest dobrze poznany, a projektanci dysponują odpowiednimi narzędziami do przeprowadzenia obliczeń procesowych. Odmienna sytuacja występuje w przypadku płynów nienewtonowskich. Badania tego typu substancji są prowadzone przy użyciu płynów modelowych, którymi są najczęściej roztwory polimerów. Okazało się, że tradycyjne modele reologiczne pozwalają na uzyskanie zależności opisujących straty ciśnienia jedynie dla polimerów o łańcuchu charakteryzującym się znaczną sztywnością. W przypadku roztworów wielkocząsteczkowych polimerów o łańcuchu giętkim obserwuje się gwałtowne zmiany ciśnienia, których nie można wyjaśnić jedynie z zależności zmian lepkości w funkcji szybkości ścinania. Dla tego typu płynów do dziś nie poznano mechanizmu przepływu, ani nie zaproponowano modelu umożliwiającego przeprowadzenie obliczeń projektowych. Drugą grupą płynów, których przepływ przez złoże porowate nie został do tej pory w pełni poznany są emulsje. W tym przypadku niezwykle istotną rolę odgrywa wzajemna relacja między średnicą kropel i średnicą kanalików. Jeżeli ich rozmiary są porównywalne, to dochodzi do zmniejszenia przepuszczalności złoża1) oraz zmniejszenia średnicy kropel emulsji z niego wypływającej2). Tym samym przetłaczanie emulsji przez złoża porowate może być wykorzystane do ich homogenizacji. Tego typu cienkie warstwy cząstek są nazywane membranami dynamicznymi3). Do homogenizacji emulsji zamiast złoża porowatego można również wykorzystać siatki lub specjalnej konstrukcji sita4). W tego typu metodach poprzez dobór odpowiedniego rozmiaru cząstek złoża lub oczek siatki można wpływać na rozmiar powstałych kropel emulsji. Jacek Różański*, Sylwia Różańska, Piotr T. Mitkowski, Waldemar Szaferski, Patrycja Wagner, Agata Marecka-Migacz, Adrianna Kuczora 97/12(2018) 2041 Dr inż. Waldemar SZAFERSKI w roku 2001 ukończył studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej w Pozna[...]

 Strona 1