Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"JERZY PERKA"

Synteza oleinianu polioksyetylenowanego D-sorbitu DOI:

Czytaj za darmo! »

Opracowano dwuetapową metodę oksyetylenowania D-sorbitu za pomocą węglanu etylenu i tlenku etylenu, dzięki której w procesie syntezy polskiego zamiennika emulgatora Ar la tone T można otrzymać addukt o żądanych właściwościach. W przemyśle D-sorbit otrzymuje się, w postaci ok. 70-proc. roztworu wodnego, przez redukcję D-glikozy. Podczas odwadniania tego produktu pod zmniejszonym ciśnieniem powstaje D-sorbit związany z jedną częsteczką wody krystalizacyjnej (temp. topnienia 55°C), który z roztworów małocząsteczkowych alkoholi krystalizuje w postaci D-Sorbit, jako polialkohol zawierający labilne atomy wodoru, reaguje z cząsteczkami tlenku etylenu z wytworzeniem pochodnych polioksyetylenowych o różnej długości łańcucha1,2). CH20H H -C -O H I Н 0 -С -Н + n CH-j-CHo ■ 1 \ / H -C -O H o Н-С-0Н IC H20H n = + П2 + + Пд + + ri£ 'M(0CH2CH2)n3- 0 - ę -H CH2-0-(CH2CH20)n1H H-C-0-(CH2CH2)n2H Н-С-0-(СН2СН20)пдН H— C -0 -( CH^h^O )г\^И CH2-0-(CH2CH20)n6H Reakcję polioksyetylenowania prowadzi się przeważnie pod ciśnieniem kilku atmosfer w obecności katalizatorów zasadowych, takich jak: NaOH, KOH, CH3ONa i C2H5ONa. W obecności zasad nieorganicznych reakcja oksyetylenowania zachodzi z dostateczną szybkością w temp. 160h- 180°C. Dzięki zastosowaniu alkoholanów jako katalizatorów temperaturę reakcji można obniżyć do 110-h 130°C, co korzystnie wpływa na barwę produktu3,4*. *’ Fotografię Autora zamieściliśmy w numerze 6/89 na s. 267 {red.). niony, jak i krystalizowany, ogrzane do temperatury wyższej od 100°C, łatwo ulegają karmelizacji, zwłaszcza w zetknięciu z gorącą powierzchnią reaktora. Z tego powodu w praktycznych warunkach oksyetylenowania otrzymuje się produkt o zabarwieniu ciemnobrązowym, nie nadający się do stosowania, szczególnie w przemyśle kosmetycznym. Celem badań przedstawionych w nini[...]

Ekstrahenły jonów uranu czterowartoscsowego DOI:

Czytaj za darmo! »

Przeprowadzono w warunkach laboratoryjnych syntezy wielu ekstrahentów, zarówno alkilofosforowych, jak i alkilofenylofosforowych, przewidzianych do ekstrakcji uranu z kwasu fosforowego. Przebadano ekstrahenty pod kątem możliwości zastosowania ich do odzyskiwania uranu z ekstrakcyjnego kwasu fosforowego. Stwierdzono, że kwasy monoalkilofosforowe, dialkilofosforowe oraz mieszaniny (mono- i di-) tych kwasów tylko w niewielkim stopniu ekstrahują jony uranu(IY) z roztworów kwasu fosforowego, natomiast kwasy alkilofenylofosforowe dobrze ekstrahują uran w środowisku redukującym. Duża zdolność produkcyjna krajowego przemysłu kwasu fosforowego, opierającego się głównie na surowcach pochodzenia osadowego (zawierających uran), stwarza korzystne warunki do uruchomienia urządzeń służących do odzyskiwania uranu w skali przemysłowej. Zgodnie z planowanym rozwojem przemysłu kwasu fosforowego, jak również dzięki skoncentrowaniu zdolności produkcyjnych głównie w jednym kombinacie (ZCh "Police") możliwe będzie otrzymywanie ok. 200 t U3Og rocznie. W procesie wytwarzania ekstrakcyjnego kwasu fosforowego metodą rozkładu fosforytów kwasem siarkowym u ran zawarty w surowcach przechodzi głównie do kwasu fosforowego, a częściowo do fosfogipsu. Rozdział uranu między fosfogips i kwas fosforowy uzależniony jest od składu surowców fosforytowych i składu roztworu kwasu siarkowego, rodzaju substancji pomocniczych wprowadzanych do procesu (np. środków przeciw pienieniu) oraz od parametrów technologicznych i stru k tu ry układu technologicznego 14"3>. Czynniki te nie tylko wpływają na rozdział uranu, ale taikże decydują o stopniu utlenienia u ran u przechodzącego do kwasu fosforowego. W ZCh "Police" rozkład fosforytów przebiega w warunkach redukujących, ze względu na stosowanie do tego celu oprócz kwasu siarkowego otrzymywanego metodą kontaktową również pohydrolitycznego odpadowego kwasu siarkowego, który pochodzi z procesu wytwarzania bieli tytanowej i [...]

 Strona 1