Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Lidia Tokarz"

Kwas trifluorometanosulfonowy - efektywny inicjator kopolimeryzacji trioksanu z dioksolanem

Czytaj za darmo! »

Porównano właściwości fizykochemiczne polimerów otrzymanych wobec kwasu trifluorometanosulfonowego oraz wobec trifluorku boru w reakcji kopolimeryzacji bezrozpuszczalnikowej trioksanu z dioksolanem. Uzyskane wyniki świadczą o bardzo wysokiej reaktywności superkwasu. Najlepszy produkt, o właściwościach porównywalnych do standardowych, otrzymano przy stężeniu 0,5 ppm kwasu trifluorometanosul[...]

Parabens in sewage sludges in selected wastewater treatment plants in Poland Parabeny w osadach ściekowych w wybranych oczyszczalniach ścieków w Polsce DOI:10.15199/62.2016.3.23


  Five sewage sludges collected from Polish municipal wastewater treatment plants were studied for presence of parabens p-HOC6H4COOR (I) (R = Me, Et, Pr, CH2Ph) after extn. with a Me2CO/MeOH. The total content of I reached 10.43 ng/g dry mass. The I (R = Me) showed the highest content in all sludges studied (2.31-2.83 ng/g dry mass). The I (R = CH2Ph) showed the lowest content in the sludges. A sludge from a dairy wastewater treatment plant was studied for comparison. The total content of I was 9.81 ng/g dry mass. Parabeny od dziesięcioleci są stosowane jako substancje konserwujące w produktach kosmetycznych, lekach oraz produktach żywnościowych. W ostatnich latach zwrócono uwagę na ich działanie estrogenne, co może być przyczyną rozwoju guzów piersi. Innym efektem działania substancji imitujących estrogeny jest ich wpływ na obniżenie płodności mężczyzn. W publikacjach dotyczących parabenów badacze koncentrują się na zagadnieniach związanych z bezpośrednim oddziaływaniem parabenów na organizm człowieka oraz bilansach związanych z wchłanianiem parabenów do organizmu ze źródeł pierwotnych, jakimi są kosmetyki, leki oraz żywność konserwowana tymi substancjami. Niewiele jest danych dotyczących rozprzestrzeniania parabenów w środowisku i wtórnych źródłach narażenia, tak ludzi, jak i zwierząt. W Polsce badań dotyczących zawartości pochodnych kwasów benzoesowego w osadach ściekowych i ściekach dotychczas nie prowadzono. Przeprowadzono badania za-wartości parabenu metylu, etylu, propylu i benzylu w osadach ściekowych pochodzących z 6 oczyszczalni ścieków w Polsce. Po raz pierwszy parabeny zastosowano do konserwacji leków w połowie lat dwudziestych XX w. Obecnie pochodne kwasu benzoesowego są najpopularniejszymi konserwantami, wykorzystywanymi zarówno w przemyśle spożywczym (głównie benzoesan sodu), jak i kosmetycznym (parabeny) i jako konserwanty z założenia posiadają skuteczną aktywność biologiczną. Oznaczone są numerami E209-E[...]

Possibility for decreasing the risks related to the use of plant protection agents Możliwość ograniczania zagrożeń związanych ze stosowaniem środków ochrony roślin DOI:10.15199/62.2016.3.42


  A review, with 27 refs., of methods for hazard identification and characterization and exposure assessment as well as for decreasing the potential hazards by good agricultural practice, use of special equipment and buffer zones. Ocena ryzyka środowiskowego jest procesem skomplikowanym i wieloetapowym. Szacowanie narażenia organizmów odgrywa tu bardzo ważną rolę i jest nieodłączną częścią tej procedury. Proces oceny ryzyka składa się z etapów: identyfikacji zagrożenia, charakterystyki zagrożenia i oceny narażenia. Końcowa faza oceny ryzyka opiera się na porównaniu informacji dotyczących narażenia i zagrożenia. Ponadto następuje ilościowa ocena prawdopodobieństwa wystąpienia szkodliwych efektów, a w razie konieczności także ustalenie zakresu zarządzania ryzykiem. Przedstawiono możliwości ograniczenia potencjalnych zagrożeń wynikających ze stosowania środków ochrony roślin poprzez podjęcie działań prewencyjnych, wykorzystanie możliwości związanych z praktyką rolniczą i wykorzystaniem specjalistycznego sprzętu, wreszcie zastosowanie tzw. stref buforowych. Ocena ryzyka środowiskowego jest procesem skomplikowanym i wieloetapowym. Szacowanie narażenia organizmów odgrywa tu bardzo ważną rolę i jest nieodłączną częścią tej procedury. W celu lepszego zrozumienia zależności pomiędzy tymi dwoma pojęciami przedstawiono pokrótce istotę oceny ryzyka. Zgodnie z najprostszą, a zarazem jedną z najstarszych definicji, ocena ryzyka środowiskowego jest procesem określającym prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków ekologicznych mogących się wydarzyć lub wydarzających się w rezultacie narażenia na jeden lub więcej czynników stresu1). Proces ten polega na systematycznym gromadzeniu i ocenie stosownych danych, co w konsekwencji prowadzi do przewidywania relacji ekologicznych zachodzących pomiędzy czynnikami stresu a powodowanymi przez nie skutkami w środowisku, w warunkach określonego narażenia. Proces oceny ryzyka składa się z (i) [...]

Modele obliczeniowe do wyznaczania przewidywanych stężeń substancji w wodach powierzchniowych DOI:10.15199/62.2016.3.50


  Środki ochrony roślin muszą spełnić wiele kryteriów oraz przejść skomplikowaną procedurę ewaluacji, aby mogły zostać dopuszczone do obrotu. Ocenie podlega wiele aspektów oddziaływania środków ochrony roślin na zdrowie ludzi i zwierząt oraz na środowisko. Jednym z nich jest los i zachowanie środka ochrony roślin w środowisku. Ten bardzo ważny aspekt oceny ma na celu ustalenie przewidywanych stężeń substancji aktywnej będącej składnikiem danego środka ochrony roślin oraz produktów jej rozpadu, zwanych metabolitami, w poszczególnych elementach środowiska. Za pomocą danych pochodzących z badań laboratoryjnych oraz terenowych i modeli matematycznych obliczane są przewidywane stężenia substancji aktywnej i jej metabolitów w glebie1), wodach podziemnych, wodach powierzchniowych oraz w powietrzu. Omówiono modele zalecane do oceny losu i zachowania środków ochrony roślin w wodach powierzchniowych. Przy ocenie losu i zachowania środków ochrony roślin w środowisku zazwyczaj bierze się pod uwagę tylko wchodzące w ich skład substancje aktywne, a składniki pomocnicze formulacji nie są uwzględniane, jeżeli ich oddziaływanie jest ograniczone do skutków krótkoterminowych (np. tworzenie stabilnej zawiesiny opryskowej), a ich wpływ na procesy długotrwałe (degradacja, przemieszczanie się w środowisku) jest znikomy. Wytyczne do wykonania oceny przewidywanych stężeń w wodach powierzchniowych i osadach zawarte są w rozporządzeniu2) oraz w wytycznych FOCUS3). Istnieje wiele matematycznych modeli obliczeniowych wykorzystywanych do szacowania przewidywanych stężeń środowiskowych substancji aktywnych i metabolitów PEC (predicted environmental concentration) w wodach powierzchniowych PECSW (surface water) i w osadach PECSED (sediment). Grupa FOCUS dostosowała wiele modeli obliczeniowych do wyznaczenia wartości PEC wynikających ze stosowania środków ochrony roślin. Rozporządzenie2) nakazuje szacowanie wartości PECSW i PECSED, ale nie wska[...]

Ograniczanie emisji gazów w produkcji nawozów azotowych na przykładzie Grupy Azoty Zakłady Azotowe Puławy SA DOI:10.15199/62.2017.10.10


  Problem wpływu przemysłowej działalności człowieka na środowisko pojawił się stosunkowo niedawno. Około połowy XX w. zaczęto dostrzegać negatywne zmiany, jakie rozwój gospodarczy poczynił w środowisku naturalnym. Momentem przełomowym było ogłoszenie w 1969 r. raportu Sekretarza Generalnego ONZ pod tytułem "Człowiek i jego środowisko", w wyniku którego zaczęto zdawać sobie sprawę z zagrożenia wynikającego z braku zrównoważonej gospodarki1). Ostatecznym celem Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatycznych, zatwierdzonej Decyzją Rady z dnia 15 grudnia 1993 r. nr 94/69/WE dotyczącą zawarcia Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatycznych, jest stabilizacja stężeń gazów cieplarnianych w atmosferze na poziomie uniemożliwiającym wszelkie niebezpieczne zakłócenia antropogeniczne systemu klimatycznego. Protokół z Kioto, a następnie Dyrektywa ETS2) zobowiązuje przemysł chemiczny, w tym nawozowy, do monitorowania i raportowania emisji gazów cieplarnianych do powietrza, aby dodatkowo przez system opłat promować zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych. Przeciwdziałanie nadmiernej emisji jest od co najmniej 30 lat jedną z podstawowych determinant rozwoju gospodarki światowej. Regulacje środowiskowe oraz sugestie ze strony konsumentów, które dotyczą bezpośrednio sektora przemysłowego stanowią pewne ograniczenia tego rozwoju. Stosowne rozporządzenia określają dopuszczalne poziomy ogólnie rozumianej emisji, a także nakładają na przedsiębiorstwa opłaty eksploatacyjne oraz za korzystanie ze środowiska. Limity emisji stanowią barierę natury technicznej i ekonomicznej (opłaty). Problem emisji gazowych i ich konsekwencji jest niezwykle istotny. Coraz więcej przedsiębiorstw chemicznych i energetycznych poczuwa się do odpowiedzialności za jego występowanie i podejmuje działania zapobiegawcze2-5). Zgodnie z normą3) rozróżnia się (i) emisje bezpośrednie, czyli emisje gazów należących do przedsiębiorstw lub o[...]

 Strona 1