Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Małgorzata Wrona"

Badanie procesu spalania wybranych rodzajów biomasy z wykorzystaniem spektrofotometrii FTIR DOI:10.15199/9.2015.12.1


  Przedstawiono wyniki badań spalania różnych rodzajów biomasy (słoma, liście i ziarna kukurydzy, zrębki drzewne) w piecu reakcyjnym w zakresie temperatury od 50ºC do 600ºC. Produkty gazowe wydzielone w trakcie procesu spalania poddano analizie metodą spektrofotometryczną w podczerwieni (FTIR). Na podstawie zarejestrowanych pomiarów ustalono zakresy temperatury, w jakich przebiegają reakcje chemiczne powodujące powstawanie gazów.1. Wprowadzenie Malejące zasoby paliw i stały wzrost zanieczyszczenia środowiska powodują rosnące zainteresowanie odnawialnymi źródłami energii [1]. Do ważnych odnawialnych źródeł energii zaliczana jest biomasa roślinna, gdyż jej zasoby odtwarzają się w naturalnych procesach, co pozwala uważać je za niewyczerpalne. Pozyskuje się ją w różnych gałęziach gospodarki takich jak: leśnictwo, rolnictwo, przemysł rolno-spożywczy. Biomasę można wykorzystać do celów energetycznych poprzez bezpośrednie spalenie w postaci stałej lub przetworzyć na biopaliwo ciekłe lub gazowe. Głównymi składnikami energetycznymi biomasy roślinnej są: celuloza, hemiceluloza i lignina [1-4]. Ponadto w jej skład wchodzą białka, cukry proste, skrobia i inne. Celuloza jest nierozgałęzionym biopolimerem zbudowanym z reszt glukozy, połączonych wiązaniami glikozydowymi, które tworzą liniowe łańcuchy. Hemiceluloza ma budowę zbliżoną do celulozy. Składa się z połączonych wiązaniami glikozydowymi reszt glukozowych, tworzących rozgałęzione łańcuchy. Natomiast lignina jest biopolimerem, w którego skład wchodzą nienasycone alkohole i fenole. Najbardziej stabilnym termicznie składnikiem biomasy jest lignina, a najmniej stabilnym - hemiceluloza. Zawartość poszczególnych polimerów kompleksu lignocelulozowego jest zróżnicowana w zależności od gatunku, wieku, stadium wzrostu rośliny i innych czynników [2, 3]. Podstawą oceny jakości biomasy jako surowca energetycznego są badania je[...]

Ocena efektywności wybranych metod dehydratacji oleju transformatorowego


  Zastosowanie suszenia olejów transformatorowych ma szczególne znaczenie dla transformatorów długo eksploatowanych oraz pełniących ważne funkcje w systemie energetycznym. W artykule omówiono wyniki badań procesu odwadniania oleju transformatorowego metodami przedmuchu powietrza i próżniową. Opisano stanowiska badawcze stosowane do osuszania oleju. Przeprowadzone badania pozwoliły na ustalenie odpowiednich warunków suszenia z uwzględnieniem właściwości oleju. Wyniki zostały wykorzystane do opracowania nowego urządzenia do odwadniania olejów transformatorowych, które można podłączyć bezpośrednio do transformatora. Transformatory podczas eksploatacji narażone są na zawilgocenie izolacji w wyniku kontaktu z powietrzem przenikającym z zewnątrz przez nieszczelności oraz chemicznego rozpadu celulozy [1, 2]. Woda stanowi produkt rozpadu celulozy i jednocześnie przyspiesza ten proces. Zawilgocenie izolacji powoduje obniżenie rezystywności elektrycznej izolacji, wzrost współczynnika strat dielektrycznych i pojawienie się wyładowań niezupełnych. Najgroźniejszym skutkiem zawilgocenia jest zjawisko gwałtownego uwalniania wody po przekroczeniu krytycznej temperatury (tzw. efekt bąblowania) [1]. Dzięki suszeniu oleju możliwe jest spowolnienie procesu degradacji izolacji, co zwiększa bezpieczeństwo użytkowania, stabilizuje ogólny stan techniczny transformatora oraz wydłuża czas jego eksploatacji [3-6]. Osuszenia oleju można dokonać w warunkach eksploatacyjnych za pomocą urządzeń do usuwania wody. Główną zale[...]

Zastosowanie techniki DWS i spektroskopii Ramana do oceny emulsji parafinowych formowanych metodą homogenizacji DOI:10.15199/62.2017.12.31


  Nową generację opracowywanych preparatów wykorzystywanych do powierzchniowego powlekania opakowań do żywności stanowią odpowiednio skomponowane emulsje wodno-parafinowe1). Skład kompozycji, a także sposób formowania emulsji, efektem którego jest stopień zdyspergowania fazy rozproszonej, pozwala na kształtowanie odpowiednich właściwości reologicznych, które decydują o oporach przepływu w aparaturze natryskowej, efektywności rozpylania, a także zdolności do wytwarzania na podłożu tekturowym jednorodnej cienkiej warstwy impregnatu2). O jakości emulsji decyduje jej struktura wewnętrzna i powiązane z nią właściwości reologiczne, które mają kluczowe znaczenie aplikacyjne, gdyż umożliwiają oszacowanie stabilności emulsji podczas przechowywania i użytkowania. Emulsje wodno-parafinowe są układami koloidalnymi o strukturze mono- lub polidyspersyjnej, uzyskiwanymi w procesie emulgowania 96/12(2017) 2545 Dr hab. inż. Jolanta IŁOWSKA, prof. ICSO, w roku 1989 ukończyła studia ma Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej. Pracuje na stanowisku profesora i jest kierownikiem Zakładu Środków Specjalistycznych w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej “Blachownia" w Kędzierzynie-Koźlu. Specjalność - inżynieria chemiczna, technologia chemiczna. Mgr inż. Małgorzata WRONA w roku 1983 ukończyła studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej. Jest asystentem w Zakładzie Technologii Proekologicznych Instytutu Technologii Eksploatacji - Państwowego Instytutu Badawczego w Radomiu. Specjalność - chemia analityczna i technologia chemiczna. co najmniej dwóch niemieszających się faz ciekłych stabilizowanych emulgatorami. Układy emulsyjne typu O/W lub W/O, mimo że składają się z dwóch podstawowych faz: fazy zdyspergowanej i dyspergującej, to różnią się budową wewnętrzną w zależności od ilościowego i jakościowego doboru komponentów, w tym emulgatorów. Średni rozmiar kropel oraz polidyspersyjność fazy zdyspergowanej, jak również jej udział[...]

Proekologiczne bazy olejowe wysokospecjalistycznych środków smarowych DOI:10.15199/62.2018.9.30


  W ostatnich latach nastąpił wzrost zainteresowania olejami roślinnymi w aspekcie ich szerokiego stosowania jako proekologicznych środków smarowych. Pomimo realizacji wielu prac badawczych nadal nie wzrasta liczba nowych zastosowań przemysłowych dla tych środków i od wielu lat utrzymuje się ona na stałym poziomie nieprzekraczającym kilku procent produkowanych substancji smarowych. Głównymi zaletami olejów roślinnych są przede wszystkim korzystne właściwości smarne, jak również ich nietoksyczność oraz biodegradowalność w środowisku naturalnym1, 2). Wadą jest mała odporność na proces utleniania i hydrolizy ze względu na ich strukturę, a w szczególności występowanie wiązań podwójnych i wiązania estrowego w cząsteczce triglicerydów3-5). W warunkach tarcia oleje roślinne narażone są na zmienne temperatury wymuszeń mechanicznych i czynników atmosferycznych, co przyczynia się do intensyfikacji degradacji olejów i zmian jakości ograniczających zakres ich zastosowań6, 7). Jednym ze sposobów zwiększania trwałości eksploatacyjnej olejów roślinnych jest stosowanie dodatków poprawiających ich odporność oksydacyjną oraz właściwości funkcjonalne8-10). Szczególne wymagania w stosunku do użytkowanych środków smarowych występują w branżach przemysłu produkującego żywność11- 14). System zarządzania bezpieczeństwem żywności wg normy15) wprowadza konieczność stosowania bezpiecznych środków smarowych. W normie dotyczącej maszyn dla przemysłu spożywczego sprecyzowano zagrożenia, jakie dla wytwarzanej żywności mogą stanowić maszyny stosowane w tym przemyśle oraz warunki, jakie powinny spełnić środki smarowe, żeby były dopuszczone do kontaktu z żywnością, a także niezbędne przedsięwzięcia dla uniknięcia zanieczyszczenia żywności. Z analizy wymagań dotyczących produkcji i higieny żywności wynika, że smarowanie maszyn w przemyśle spożywczym wymusza stosowanie tylko i wyłącznie certyfikowanych środków smarowych, a wszystkie stosowane składniki do wytwarz[...]

Badanie właściwości użytkowych ekologicznych smarów wytworzonych na olejowych bazach roślinnych DOI:10.15199/62.2018.12.38


  Warunki występujące w węźle tribologicznym oraz zmiany jakości środków smarowych mają istotny wpływ na zużycie tribologiczne i decydują o trwałości eksploatacyjnej węzła tarcia. W związku z tym, ważnym zagadnieniem jest ocena przydatności eksploatacyjnej środków smarowych, ich trwałości użytkowej oraz odporności na degradację pod wpływem wymuszeń mechanicznych i cieplnych. Zmiany zachodzące w smarach podczas eksploatacji związane są przede wszystkim z warunkami pracy węzłów tarcia. Działanie obciążeń, prędkości obrotowych, wstrząsów i wibracji jak również obecność metali katalizujących utlenianie i innych zanieczyszczeń stanowi główną przyczynę pogorszenia jakości eksploatowanych smarów i w konsekwencji może prowadzić do uszkodzenia współpracujących elementów trących1-3). Z tego względu istotna jest ocena zdolności środków smarowych do zabezpieczenia właściwego smarowania w dłuższym okresie czasu, w warunkach środowiska pracy podczas eksploatacji. Zagadnienia oceny trwałości eksploatacyjnej zostały przedstawione m.in. w pracy4), w której do oceny trwałości smarów polimocznikowych stosowano metodykę z wykorzystaniem stanowiska badawczego FAG FE9. W pracach5, 6) zostały przedstawione wyniki badań trwałości użytkowej smarów plastycznych wyznaczonej wg znormalizowanych metodyk, przy zadanym obciążeniu wzdłużnym, wysokich obrotach oraz w warunkach izotermicznych, w zadanej temperaturze. Eksploatowany w węźle tarcia środek smarowy narażony jest na działanie wymuszeń cieplnych oraz mechanicznych, stąd poszukiwane są sposoby jego zabezpieczania. Dobór odpowiednich dodatków uszlachetniających gwarantuje uzyskanie wymaganej trwałości użytkowej 6-9). Szczególne wymagania w stosunku do użytkowanych środków smarowych występują w branżach przemysłu produkującego żywność. Wszelkie środki smarowe przeznaczone dla tej branży powinny spełniać unijne dyrektywy bezpieczeństwa i higieny produkcji żywności10), a więc uwzględnić wymogi dotyczące od[...]

 Strona 1