Wyniki 1-10 spośród 10 dla zapytania: authorDesc:"Filip Ciesielczyk"

Obróbka termiczna nieorganicznych układów tlenkowych i jej wpływ na ich właściwości fizykochemiczne i potencjalne kierunki zastosowań


  Jedną z metod otrzymywania syntetycznych wysoko zdyspergowanych układów tlenkowych jest strącanie osadów z roztworu krzemianu sodu i nieorganicznej soli metalu. Proces ten może przebiegać w układzie wodnym lub emulsyjnym. Obie metody prowadzą do uzyskania produktu, który jest poddawany kolejnym operacjom jednostkowym mającym na celu jego przygotowanie dla konkretnego zastosowania. Do tych operacji należy obróbka termiczna (suszenie statyczne, rozpyłowe albo proces kalcynacji). Celem badań jest określenie wpływu metody obróbki termicznej uzyskanych produktów na ich właściwości fizykochemiczne. Określono charakter dyspersyjny oraz morfologię powierzchni wytworzonych układów tlenkowych, ich skład chemiczny, strukturę krystaliczną, właściwości adsorpcyjne oraz charakter hydrofilowo-hydrofobowy. Highly dispersed MgO·SiO2 system was pptd. from aq. soln. of MgSO4 and Na2SiO3 (water glass) at room temp. for 5 h, dried under static conditions, spray-dried at 220°C, and optionally heat-treated (calcined) at 1000°C for 2 h, and studied for chem. compn., crystal structure, porosity, sp. surface and wettability. The calcined product consisted of grains with av. size 27.4 μm, showed lowest absorption activity and H2O content, crystobalite structure and highest SiO2/MgO ratio. Rozwój nowych technologii i ulepszanie już istniejących wymaga nie tylko nowoczesnego sprzętu, ale również nowych materiałów o specyficznych właściwościach fizykochemicznych. Taka sytuacja jest obserwowana zwłaszcza w przypadku nowych substancji stosowanych jako aktywne adsorbenty, napełniacze polimerów, nośniki środków ochrony roślin lub jako substytuty powszechnie stosowanych ich naturalnych odpowiedników. Właściwości fizykochemiczne układów tlenkowych zależą głównie od metody otrzymywania i obróbki końcowej (obróbka termiczna), a fakt, że są one podobne do właściwości fizykochemicznych układów występujących naturalnie w przyrodzie dowodzi możliwości[...]

Otrzymywanie specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. Cz. I. Aspekty technologiczne


  Zbadano proces rozpuszczania krzemionek amorficznych Syloid® 244 (WR Grace Davison) i Arsil® (Zakłady Chemiczne Rudniki) w roztworach wodorotlenków potasu, sodu i litu oraz w roztworach krzemianów potasu i sodu z dodatkiem wodorotlenku litu. Proces rozpuszczania prowadzono w temp. 65 i 85°C. Celem pracy było opracowanie technologii otrzymywania specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. W wyniku badań określono wartości graniczne modułu molowego, gęstości i zawartości tlenków (SiO2+K2O+Na2O+Li2O)% mas. dla wymaganego przedziału lepkości 200-350 cP. Two com. amorphous SiO2 were dissolved in aq. soln. of KOH, NaOH and LiOH at 65°C and 85°C. D., viscosity, modulus and contents of SiO2, K2O, Na2O and Li2O in the final products were detd. Wodne roztwory krzemianów są układami zawierającymi różne proporcje metali alkalicznych, czwartorzędowych jonów amoniowych oraz krzemionki1). Najbardziej popularnymi i szeroko stosowanymi wodnymi roztworami krzemianów są krzemiany sodu lub potasu, zwyczajowo nazywane szkłem wodnym sodowym lub potasowym. Roztwory te produkowane są komercyjnie od XIX w. zarówno w Europie, jak i w innych rejonach świata2). Technologię otrzymywania roztworów szkła wodnego sodowego i szkła wodnego potasowego przedstawiono na rys. 1. Rzadziej Politechnika Poznańska Wojciech Malewski, Filip Ciesielczyk, Teofil Jesionowski* Otrzymywanie specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. Cz. I. Aspekty technologiczne Preparation of special potassium-sodium water glass modified with lithium oxide. Part 1. Technological aspects Dr inż. Filip CIESIELCZYK w roku 2003 ukończył studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Jest adiunktem w Instytucie Technologii i Inżynierii Chemicznej tej uczelni. Specjalność - technologia chemiczna nieorganiczna, ochrona środowiska. Dr inż. Wojciech MALEWSKI w roku 1988 ukończył studia na Wydziale[...]

Otrzymywanie specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. Cz. II. Aspekty kinetyczne


  Zbadano kinetykę procesu rozpuszczania krzemionki amorficznej (Syloid® 244 WR Grace Davison) w mieszaninie wodnych roztworów krzemianów potasu i sodu z dodatkiem wodorotlenku litu dla temp. 55°C i 65°C. Przedstawiono krzywe kinetyczne α = α(t) i r = r(t) dotyczące omawianego procesu. Określono stopnie przemiany dla procesów realizowanych w obu temperaturach oraz szybkość reakcji. Uzyskane wyniki badań odniesiono do teoretycznego równania kinetycznego O’Connora i Greenberga. Com. amorphous SiO2 was dissolved in an aq. soln. of K and Na water glasses (with addn. of LiOH) at 55°C and 65°C to study the dissolution kinetics. The dissolution rate increased with the increasing temp. The results were compared with theor. O’Connor-Greenberg equation. Wodne roztwory krzemianów sodu i potasu znalazły szerokie zastosowanie przemysłowe. Do produkcji detergentów zużywa się ok. 2/3 ich światowej produkcji. Ponadto są one stosowane do form odlewniczych, w przemyśle papierniczym w procesie klejenia tektury falistej, a także do wybielania i stabilizacji papieru oraz pulpy jako składnik stabilizujący nadtlenek wodoru, do produkcji elektrod spawalniczych, w branży budowlanej jako składnik przyspieszający wiązanie i utwardzający cement, do produkcji farb krzemianowych oraz w przemyśle chemicznym do produkcji sit molekularnych, żeli i zoli krzemionkowych, krzemionek strącanych oraz różnych krzemianów. Mniejsze ilości zużywa się w przemyśle włókienniczym, farbiarskim i drukarskim, jako zaprawa Politechnika Poznańska Wojciech Malewski, Filip Ciesielczyk, Teofil Jesionowski* Otrzymywanie specjalnego szkła wodnego potasowo-sodowego modyfikowanego tlenkiem litu. Cz. II. Aspekty kinetyczne** Preparation of special potassium-sodium water glass modified with lithium oxide. Part 2. Kinetic aspects Mgr inż[...]

Magnesium silicate modified with silanes as filler of polypropylene. Preparation and characterization of composites. Krzemian magnezu modyfikowany silanowymi środkami proadhezyjnymi jako napełniacz polipropylenu. Wytwarzanie i charakterystyka kompozytów


  MgO*SiO2 was pptd. and surface-modified with alkoxysilanes, studied for particle size distribution, N2 adsorption and dispersive properties and then used as filler of polypropylene-matrix composites. The modified MgO􀃂SiO2 particles improved slightly the tensile strength of polypropylene but significantly raised its Young modulus.Przedstawiono wyniki badań procesu strącania i modyfikacji krzemianu magnezu z wykorzystaniem silanowych środków proadhezyjnych. Określono charakter dyspersyjny modyfikowanych krzemianów magnezu, wyznaczając polidyspersyjność i średnicę cząstek, oznaczono powierzchnię właściwą oraz wykonano zdjęcia mikroskopowe w celu określenia morfologii ziaren. Wykonano kompozyty zmodyfikowanych napełniaczy z polipropylenem z wykorzystaniem mieszalnika dynamicznego oraz poddano je próbie jednoosiowego rozciągania i udarności z karbem. Badania pozwoliły na określenie najbardziej korzystnego układu silan- krzemian magnezu w aspekcie właściwości kompozytów o osnowie z polipropylenu. Znanym i wykorzystywanym sposobem zmiany selektywnych cech materiałowych tworzyw polimerowych jest wprowadzenie do osnowy niewielkiej ilości drobnodyspersyjnych cząstek nieorganicznych napełniaczy. Do takich napełniaczy należy syntezowany krzemian magnezu. Cząstki MgO·SiO2 charakteryzują się dużym rozwinięciem powierzchni właściwej (ok. 515 m2/g)1, 2). Poza rozwinięciem powierzchni istotnym czynnikiem determinującym właściwości kompozytów jest także wielkość i kształt ziaren napełniaczy, występujących najczęściej w postaci zaglomerowanych cząstek3-5). Aglomeraty i duże skupiska fazy nieorganicznej mogą stanowić defekty w jednorodnym materiale osnowy termoplastycznej. Istnienie defektów obniża energię aktywacji potrzebną do zniszczenia próbki i może być przyczyną powstawania i rozwoju mikropęknięć. Dlatego warunkiem koniecznym do uzyskania poprawy [...]

Porównanie fizykochemicznych i użytkowych właściwości talku oraz syntetycznych kompozytów tlenkowych MgO·SiO2

Czytaj za darmo! »

Badano otrzymywanie wysoko zdyspergowanego, syntetycznego kompozytu MgO·SiO2, mogącego w przyszłości posłużyć jako substytut naturalnych odpowiedników, powszechnie stosowanych w wielu gałęziach przemysłu. Porównano wyniki uzyskane w badaniach z wykorzystaniem syntetycznego kompozytu i talku jako przedstawiciela naturalnych krzemianów magnezu. Przeprowadzono serie prób doświadczalnych, w których otrzymano syntetyczny układ MgO·SiO2, dokonano jego analizy fizykochemicznej oraz przetestowano zastosowanie jako selektywnego adsorbentu fenolu. MgO·SiO2 composite was pptd. from 5% soln. of MgSO4 and Na2SiO3 at room temp. under stirring in a large lab. reactor (10 L). The oxide composite was studied for bulk d., H2O, paraffinic oil and Bu2 phthalate adsorption,[...]

Nieorganiczny układ tlenkowy MgO-SiO2 jako adsorbent metali ciężkich


  Specyficzne właściwości fizykochemiczne i użytkowe strącanych układów tlenkowych są na szeroką skalę wykorzystywane w wielu gałęziach przemysłu. Parametry procesu otrzymywania, jak też modyfikacja powierzchni układów tlenkowych przyczyniają się do zwiększenia ich spektrum aplikacyjnego, a w aspekcie usuwania zanieczyszczeń nieorganicznych z roztworów wodnych (np. metali ciężkich) powodują wzrost wydajności adsorpcji. W procesie usuwania wybranych metali ciężkich z ich modelowych roztworów wykorzystano nowej generacji selektywny adsorbent - układ tlenkowy MgO∙SiO2. W toku badań określono wydajność adsorpcji wybranych metali ciężkich, biorąc pod uwagę m.in. wpływ rodzaju i stężenia roztworu adsorbatu. Celem określenia skuteczności przeprowadzonego procesu, wykorzystane adsorbenty poddane zostały wnikliwej charakterystyce fizykochemicznej. Określone zostały: morfologia i skład powierzchni adsorbentów (zdjęcia SEM i widma EDS), właściwości adsorpcyjne (izoterma BET) i kolorymetryczne (system barw CIE L*a*b*). MgO·SiO2 system was prepd. by copptn. from MgSO4 and Na2SiO3 solns. and used for removing Cu2+, Ni2+ and Zn2+ ions from their aq. solns. by adsorption. The adsorption efficiency increased in the Zn > Cu > Ni series up to 70.3% at the lowest initial concn. (0.5 g/L). Politechnika Poznańska Filip Ciesielczyk*, Damian Ambrożewicz, Anna Krenc, Teofil Jesionowski Nieorganiczny układ tlenkowy MgO-SiO2 jako adsorbent metali ciężkich MgO-SiO2 inorganic oxide system as an adsorbent of heavy metals Mgr inż. Damian AMBROŻEWICZ w roku 2009 ukończył studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej na kierunku Technologie Ochrony Środowiska, specjalność - ekotechnologia. Obecnie jest słuchaczem studium doktoranckiego "Technologia chemiczna" realizowanego również na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. Instytut Technologii i Inżynierii Chemicznej, Politechnika Poznańska, Pl. M.[...]

Syntetyczne kompozyty tlenkowe typu ZnO-SiO2 o dużym stopniu zdyspergowania


  Zoptymalizowano proces strącania kompozytów tlenkowych typu ZnO-SiO2. Uzyskane produkty poddano podstawowej analizie fizykochemicznej i określono czynniki wpływające na właściwości kompozytów tlenkowych. Dokonano charakterystyk wielkości cząstek oraz morfologii powierzchni wybranych układów tlenkowych. Prowadzono także badania nad oceną intensywności barwy i profilami sedymentacji w wodzie wytrąconych tlenków. Otrzymane produkty poddano mikroanalizie energodyspersyjnej, określając tym samym procentową zawartość tlenków ZnO i SiO2 w poszczególnych próbkach. Określono także powierzchnię właściwą BET oraz objętość i rozmiar porów kompozytów tlenkowych. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono, że najistotniejszy wpływ na parametry fizykochemiczne końcowych produktów ma sposób dozowania i stosunek objętościowy reagentów oraz temperatura prowadzenia procesu wytrącania. Najlepszymi właściwościami fizykochemicznymi wykazała się próbka otrzymana przez jednoczesne dozowanie 5-proc. roztworów ZnCl2 i krzemianu sodu do wody w temp. 20°C. Ponadto charakteryzuje się ona najwyższą wartością powierzchni właściwej BET, dość szybko sedymentuje w wodzie i wykazuje wysoki parametr jasności. ZnO-SiO2 composite was pptd. by addn. of (i) 5% soln. of Na2SiO3 to 5% soln. of ZnCl2 (1:1), (ii) 5% soln. of ZnCl2 to 5% Na2SiO3 (1:1), or (iii) 5% soln. of ZnCl2 and Na2SiO3 to H2O (1:1:0.25) at 20—80°C, sepd. by filtration, dried at 105°C for 24 h, and analyzed for grain size distribution, polydispersity, surface morphology, sp. surface area, color, sedimentation profiles and chem. compn. The pptd. method under (iii) yielded at 20°C the products of with the highest brightness. Przedmiotem szczególnego zainteresowania w ostatnim czasie jest wykorzystanie w różnych dziedzinach związków o nano- i mikrometrycznym rozdrobnieniu. Rozwój technologii stwarza szerokie możliwości otrzymywania nowych materiałów o lepszych właściwościach i dużo [...]

Tlenkowe materiały hybrydowe. Projektowanie, charakterystyka i wybrane kierunki użytkowe DOI:10.15199/62.2018.12.1


  Zaawansowane układy międzytlenkowe to materiały o zdefiniowanym składzie chemicznym, zawierające w swojej strukturze co najmniej dwa komponenty, tlenki nieorganiczne. W ostatnich latach obserwuje się dynamiczny wzrost zainteresowania syntezą różnego typu połączeń nieorganiczno-nieorganicznych lub nieorganiczno- -organicznych, wynikający z możliwości otrzymania materiałów hybrydowych, łączących właściwości obu składników. W zależności od potrzeb, układy hybrydowe można syntezować na wiele sposobów, a dobór odpowiedniej metody otrzymywania determinuje ich właściwości fizykochemiczne, takie jak morfologia i charakter dyspersyjny, stabilność elektrokinetyczna oraz termiczna, parametry struktury porowatej i charakter hydrofilowo-hydrofobowy1, 2). Szerokie spektrum możliwości syntezy umożliwia projektowanie hybryd o zróżnicowanych parametrach fizykochemicznych i strukturalnych i jest kluczowym z punktu widzenia nieustającego zapotrzebowania na tego typu połączenia. Zaletą jest również fakt, że te właściwości mogą być w dowolny sposób projektowane, zarówno poprzez dobór komponentów wchodzących w skład materiałów hybrydowych, a także przez ich dalszą obróbkę, stosując różnego typu modyfikacje powierzchni z wykorzystaniem wielofunkcyjnych substancji organicznych lub bioorganicznych3, 4). Taki zabieg technologiczny przyczynia się do zwiększania aktywności syntezowanych materiałów hybrydowych, co nie jest bez znaczenia, analizując potencjalne kierunki ich zastosowania. Weryfikacją zaproponowanej metodyki otrzymywania tego typu materiałów jest ich wykorzystanie w różnych dziedzinach technologii, w tym także w aspektach związanych z ochroną środowiska. 97/12(2018) 1987 Prof. dr hab. inż. Teofil JESIONOWSKI w roku 1995 ukończył studia na Wydziale Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej. W 1999 r. uzyskał stopień doktora, a w 2008 r. stopień doktora habilitowanego na tym samym wydziale. W 2013 r. odebrał nominację profesorską. Obe[...]

 Strona 1