Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Andrzej Sobkowiak"

Przemysł lotniczy w Polsce wobec wprowadzenia Rozporządzenia REACH*** DOI:10.15199/62.2016.6.3


  Rozporządzenie REACH1) ( registration, evaluation, authorisation and restriction of chemicals) dotyczące rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie dwóch pierwszych elementów odnosi się do wszystkich substancji chemicznych produkowanych lub importowanych spoza Wspólnoty w ilości co najmniej 1 t/r, a w zakresie dwóch ostatnich elementów - do stosowania substancji chemicznych charakteryzujących się zagrożeniem lub podwyższonym ryzykiem negatywnego oddziaływania na organizmy żywe oraz środowisko naturalne. Wprowadzenie w życie tego złożonego aktu prawnego stanowi poważne wyzwanie dla bardzo wielu gałęzi przemysłu, w tym także dla przemysłu lotniczego. Bardzo ogólnie można stwierdzić, że wyżej wymieniony akt prawny nakłada obowiązki dotyczące rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i wprowadzania ograniczeń w zakresie produkcji, importu spoza Wspólnoty oraz stosowania substancji chemicznych niezależnie od tego, czy dana substancja stwarza zagrożenia, czy też nie. Dyskusja panelowa, która odbyła w czasie 8. Kongresu Technologii Chemicznej, nie dotyczyła szczegółowych rozważań na temat wszystkich treści postanowień rozporządzenia REACH, obejmujących zarówno rejestrację, jak i ocenę substancji. Skoncentrowała się ona na dwóch elementach ograniczeń i restrykcji, a mianowicie na systemie ograniczeń w produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowaniu niektórych, niebezpiecznych substancji, mieszanin i wyrobów, i przede wszystkim, na systemie udzielania zezwoleń w odniesieniu do wybranych substancji, które są szeroko używane i zapewne dalej będą używane w branży lotniczej. Pierwszy system polega na tym, że pewne substancje są przedmiotem ograniczeń (restrictions) w produkcji, obrocie lub stosowaniu. Substancje takie są wymienione w Załączniku XVII - "Ograniczenia dotyczące produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania niektórych niebezpiecznych substancji, mieszanin i wyrobów" do rozporządzeni[...]

The effect of sodium hexafluoroantimonate on the properties of the conversion coatings formed by plasma electrolytic oxidation of a magnesium alloy Wpływ heksafluoroantymonianu sodu na właściwości powłok konwersyjnych wytworzonych podczas elektrolitycznego utleniania plazmowego stopu magnezu DOI:10.15199/62.2016.7.28


  NaSbF6 was added into Na3SiO3-based electrolyte to produce a conversion layer on a Mg alloy. The surface morphol. and anticorrosion properties of the layer were studied by potentiodynamic polarization and impedance methods. The Taber method was used to det. the abrasion resistance of the layer. The addn. of NaSbF6 resulted in an increase in corrosion resistance and a decrease in abrasion resistance of the produced protective layer. Przedstawiono wyniki badań wpływu dodatku heksafluoroantymonianu sodu do krzemianowej kąpieli podstawowej na właściwości powłok konwersyjnych wytworzonych na stopie magnezu AZ91D. Przeprowadzono badania morfologii powierzchni oraz składu pierwiastkowego (SEM, EDS). W celu określenia właściwości antykorozyjnych wykonano badania polaryzacji potencjodynamicznej oraz badania impedancyjne (EIS). Metodą Tabera zbadano odporność powłok na ścieranie. Stwierdzono, że obecność NaSbF6 w elektrolicie zwiększa odporność na korozję wytworzonych powłok, ale zmniejsza ich odporność na ścieranie. Magnez i jego stopy są coraz szerzej wykorzystywane w przemyśle komputerowym, telekomunikacyjnym, motoryzacyjnym, lotniczym i kosmicznym, ze względu na małą gęstość, doskonałą stabilność wymiarową, wysoki stosunek wytrzymałości do masy, odporność na uderzenia oraz dobre przewodnictwo termiczne i elektryczne1, 2). Lejność, urabialność, łatwość 95/7(2016) 1415 Dr hab. inż. Ginter NAWRAT, prof. Pol. Śl., w roku 1968 ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. W 1980 r. obronił doktorat z zakresu obróbki powierzchniowej tworzyw metalowych, a w 2011 r. kolokwium habilitacyjne z zakresu inżynierii powierzchni. Obecnie pracuje na stanowisku profesora w Katedrze Chemii Nieorganicznej, Analitycznej i Elektrochemii tego Wydziału. Specjalność - elektrochemia stosowana. obróbki mechanicznej i dobra spawalność sprawiają, że mają one szerokie zastosowanie konstrukcyjne3), a nietoksyczność i biozgodno[...]

Oxidation of limonene with dioxygen catalyzed by 2,2'-bipyridyl manganese(II) and iron(II) complexes supported on a bentonite carrier Utlenianie limonenu tlenem cząsteczkowym katalizowane kompleksami manganu(II) i żelaza(II) z 2,2'-bipirydylem immobilizowanymi na nośniku bentonitowym DOI:10.15199/62.2015.11.21


  A 5 mM limonene sample was oxidized with O2 on complex Mn(II) or Fe(II) catalysts into a closed vessel with vol. of 22 mL at the catalyst-to-limonene ratio 0.5, 1, 10 and 15. The reaction was carried out at 23°C for 24 h. The reaction products were analyzed by gas chromatog. to det. the main components (1,2-limonene oxide, carvone and carveol). For both catalysts, an increase in yields of products with increasing amount of used catalyst were obsd. The Mn catalyst was more active than the Fe one. The replacing of air with O2 resulted in increasing the reaction efficiency. Przedstawiono wyniki badań reakcji utleniania limonenu tlenem cząsteczkowym katalizowanej kompleksami żelaza(II) oraz manganu( II) z 2,2'-bipirydylem immobilozowanych na nośniku bentonitowym. Jako główne produkty otrzymano: tlenek 1,2-limonenu, karwon i karweol. Dla reakcji katalizowanych kompleksem bis(2,2'-bipirydyl)mangan(II) obserwowano większe wydajności produktów niż dla kompleksu bis(2,2'-bipirydyl)żelazo( II). Jeżeli zawartość katalizatora w bentonicie była równa jego stężeniu w roztworze w przypadku katalizy homogenicznej, wówczas wydajność produktów była mniejsza. Immobilizacja katalizatora umożliwia jednak łatwe oddzielenie katalizatora od mieszaniny poreakcyjnej oraz prowadzenie reakcji bez udziału rozpuszczalnika. 94/11(2015) 2007 Mgr inż. Maria CHARCZUK w roku 2012 ukończyła studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Rzeszowskiej. W tym samym roku podjęła studia doktoranckie w dyscyplinie technologia chemiczna na macierzystym wydziale. Specjalność - zastosowania kompleksów metali przejściowych w procesach aktywacji tlenu cząsteczkowego oraz utleniania limonenu. Selektywne utlenianie związków organicznych jest ważnym procesem w syntezie organicznej. Tlenowe pochodne węglowodorów (alkohole, epoksydy oraz związki karbonylowe) są ważnymi surowcami w syntezie komercyjnych produktów dla przemysłu chemicznego. Występujące w[...]

Kształcenie kadr na potrzeby technologii chemicznej. Wnioski z dyskusji panelowej w czasie obrad 8. Kongresu Technologii Chemicznej DOI:10.15199/62.2016.5.2


  Nawiązując do tradycji Kongresów Technologii Chemicznej, również podczas 8. Kongresu, który obradował w Rzeszowie w 2015 r., podjęto tematykę edukacji w zakresie technologii chemicznej. Tym razem organizatorzy zaplanowali spotkanie w formie dyskusji panelowej z udziałem osób zajmujących się kształceniem kadr dla przemysłu w uczelniach oraz przedstawicieli pracodawców z przemysłu chemicznego. Moderatorem dyskusji panelowej był prof. dr hab. inż. Jerzy Lis, a wystąpienia wprowadzające przedstawili: prof. dr hab. inż. Jacek Lubczak (Politechnika Rzeszowska), dr hab. inż. Paweł Pasierb, prof. AGH, prof. dr hab. inż. Jolanta Sokołowska (Politechnika Łódzka) i prof. dr hab. inż. Jan Zawadiak. Prelegenci w swoich wystąpieniach wprowadzających przedstawili specjalizacje oferowane na reprezentowanych przez nich Wydziałach (na kierunku studiów technologia chemiczna), zwracając uwagę na ich specyfikę omówili programy kształcenia, a także na bazie doświadczeń własnych i swoich macierzystych wydziałów przedstawili opinie na temat przygotowywania kadr dla przemysłu chemicznego. Na Wydziale Chemicznym Politechniki Rzeszowskiej (WCh PRz), w ramach kierunku technologia chemiczna studenci na I i II stopniu kształcenia mają do wyboru takie bloki specjalnościowe, jak analiza chemiczna w przemyśle i środowisku, inżynieria chemiczna i bioprocesowa, technologia organiczna i tworzywa sztuczne oraz technologia produktów leczniczych i, dodatkowo, na studiach II stopnia inżynieria materiałów polimerowych. Prof. J. Lubczak podkreślił zalety prowadzonego na [...]

Plazmowe utlenianie elektrolityczne jako metoda ochrony przed korozją magnezu i jego stopów DOI:10.15199/62.2018.12.27


  Magnez, odkryty w 1808 r. przez Davy’ego, znajduje obecnie zastosowanie w wielu gałęziach przemysłu1). Cechuje się on bowiem dużą względną wytrzymałością na rozciąganie (Rm/δ), małą gęstością (δ = 1,74 g/cm3), dostateczną stabilnością wymiarową, odpornością na uderzenia oraz dobrym przewodnictwem cieplnym i elektrycznym2). Właściwości mechaniczne magnezu sprawiają, że metal ten i jego stopy są obecnie szeroko stosowane w przemyśle motoryzacyjnym, lotniczym i kosmicznym, także komputerowym i telekomunikacyjnym, czyli tam, gdzie występuje konieczność obniżenia masy przy wysokich wymaganiach technicznych3, 4). Również lejność, spawalność i skrawalność magnezu przy spełnieniu określonych warunków powodują, że ciągle zwiększa się jego zastosowanie jako materiału konstrukcyjnego. Ze względu na nietoksyczność i biokompatybilność magnez i jego stopy są również wykorzystywane do wytwarzania implantów kostnych5, 6). Magnez ma jednak poważne wady, które ograniczają jego zastosowanie: nie jest odporny na zużycie w warunkach tarcia oraz charakteryzuje się małą twardością i słabą odpornością na korozję. Niektóre z jego właściwości, zwłaszcza wytrzymałość na rozciąganie i plastyczność, również w temperaturze podwyższonej (do ok. 250°C), uzyskuje się przez wprowadzenie pierwiastków stopowych, takich jak glin, mangan, cynk oraz pierwiastki ziem rzadkich (RE). Najbardziej powszechnym dodatkiem stopowym jest glin, który występuje w stopie magnezu zwykle w postaci roztworu stałego oraz fazy międzymetalicznej β (Mg17Al12). Wydzielenia fazy β wzdłuż granicy ziarn mają postać ciągłą lub występują w postaci płytkowej (wydzielenia nieciągłe). Wykazano, że wprowadzenie Al w ilości 3-9% do stopu zmniejsza szybkość jego korozji7). Korzystny wpływ glinu tłumaczy się tworzeniem wydzieleń fazy β, która pełni funkcję bariery antykorozyjnej8). Dodatek cynku poprawia lejność i zwiększa właściwości wytrzymałościowe stopu magnezu w tem[...]

 Strona 1