Wyniki 1-7 spośród 7 dla zapytania: authorDesc:"REGINA KIJKOWSKA"

Biomateriały fosforanowe - substytuty tkanki kostnej

Czytaj za darmo! »

Podano krótką charakterystykę bioaktywnych materiałów, których składnikami są fosforany wapnia, stosowanych w krajach Europy Zachodniej, USA i Japonii do wykonywania implantów dentystycznych oraz do rekonstrukcji szkieletu kostnego. Szczególną rolę odgrywa ceramika fosforanu wapnia o strukturze hydroksyapatytu, gdyż uzupełnia ona główny składnik kości, jakim jest naturalny hydroksyapatyt. [...]

Postęp w technologii biomateriałów stosowanych w chirurgii narządów człowieka

Czytaj za darmo! »

Omówiono możliwości rekonstrukcji uszkodzonych narządów człowieka za pomocą tworzyw stosowanych jako tkanka zastępcza. Do tworzyw tych należą: materiały bioinertne - tlenek glinu, tlenek cyrkonu; materiały bioaktywne - bioszkło, niektóre rodzaje ceramiki, w tym ceramika hydroksyapatytowa. Szczególnym rozwiązaniem są kompozyty bioceramiczne składające się z fazy inertnej i bioaktywnej, np[...]

Wpływ zanieczyszczeń w kwasie fosforowym na zawartość Na5P3O10-I (Fazy-I) w tripolifosforanie sodu

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wpływ obecności Fe, Al lub SO 4 2- na temperaturę przemiany Fazy-I I do Fazy-I tripolifosforanu sodowego (Na5P3O10). Wykazano, że obecność Fe i Al obniża temperaturę przemiany polimorficznej, zaśobecność SO 4 2- działa w kierunku odwrotnym. Wpływy te zanikają, gdy temperatura kalcynacji produktu jest wyższa niż 500°C. An effect of Fe, Al or SO42- on temperature of pentasodi[...]

The concept of production of sodium tripolyphosphate with high bulk density as an example of cleaner production Koncepcja wytwarzania tripolifosforanu sodu o podwyższonej gęstości nasypowej jako przykład czystszej produkcji DOI:10.15199/62.2016.10.1


  Na5P3O10 was sepd. from com. solns. of NaH2PO4 and Na2HPO4 by calcination at 350-550°C and subsequent crystn. at 400-450°C. The product showed d. 0.90-0.95 kg/L and met the std. requirements. A process flow-sheet was proposed. Neither by-products nor wastes were formed in the process. Określono najkorzystniejsze parametry technologiczne wytwarzania tripolifosforanu sodu (TPFS) z wykorzystaniem półproduktów powstających w technologii otrzymywania TPFS. Przeanalizowano przemiany fazowe zachodzące podczas procesu temperaturowego, określono parametry jakościowe uzyskanych produktów oraz zoptymalizowano proces. Przeprowadzono również bilanse masowe i energetyczne procesu oraz porównano je z klasyczną metodą rozpyłowo-piecową w aspekcie założeń czystszej produkcji. Tripolifosforan sodu Na5P3O10 (TPFS) należy do grupy skondensowanych fosforanów sodu o dużej zdolności sekwestracyjnej, właściwościach buforujących oraz zdolnościach deflokulacji i dyspersji. Cechy te czynią go jednym z najskuteczniejszych wypełniaczy aktywnych stosowanych w chemii gospodarczej1).W wielu częściach świata kwestie środowiskowe mają istotny wpływ na popyt fosforanów stosowanych w detergentach. W Europie Zachodniej i Ameryce Północnej prawodawstwo nakazuje stopniowe zmniejszanie ich zawartości, jednak w regionach, w których nakaz taki nie obowiązuje TPFS jako wypełniacz aktywny ma nadal największy udział w segmencie detergentów przemysłowych, od których wymagana jest większa skuteczność czyszczenia2). Dążenie do uzyskania większej efektywności prania z jednoczesnym zmniejszeniem objętości stosowanego detergentu wiąże się z wytwarzaniem zarówno półproduktów, jak i gotowych proszków o podwyższonych gęstościach nasypowych. Tendencja taka przyniosła zmiany w technologii produkcji proszków do prania, gdzie ważnym etapem stały się procesy mechaniczne (kompaktowanie, granulacja na mokro, wytłaczanie, kształtowanie). Proponowane dotychczas rozwiązania zwiększan[...]

Ocena możliwości bezpośredniej utylizacji fosfogipsu otrzymanego podczas wytwarzania ekstrakcyjnego kwasu fosforowego metodą półwodzianową DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono możliwości przerobu fosfogipsu apatytowego (pochodzącego bezpośrednio z instalacji kwasu fosforowego produkowanego metodą półwodzianową) na koncentrat ziem rzadkich i anhydryt z jednoczesnym odzyskiwaniem P 2Os . Wydłużając czas ługowania, tak aby zapewnić rekrystalizację półwodzianu do dwuwodzianu, uzyskuje się poprawę efektywności ługowania pierwiastków ziem rzadkich. Omówiono niedogodności i zalety proponowanej metody zagospodarowania fosfogipsu apatytowego. W pracy1 } autorzy sprawdzili w skali pilotowej (1:10) metodę kompleksowego przetwarzania apatytowego fosfogipsu dwuwodzianowego na koncentrat ziem rzadkich oraz anhydrytowy materiał wiążący i jednoczesnego odzyskiwania P2Os . Stwierdzono, że proponowana metoda umożliwia odzyskanie pierwiastków ziem rzadkich z 50-proc. wydajnością, a wydajność odzysku P 2Os jest zbliżona do 100%. W procesie uzyskuje się także anhydryt o cechach umożliwiających wykorzystanie go do produkcji cementu anhydrytowego. Warunkiem osiągnięcia założonego stopnia odzysku pierwiastków ziem rzadkich jest użycie jako surowca apatytowego fosfogipsu dwuwodzianowego2), a więc materiału pochodzącego z hałdy Zakładów Chemicznych "Wizów" lub bezpośrednio z instalacji kwasu fosforowego Zakładów Chemicznych "Police". (W ZCh "Police" odpadów fosfogipsowych nie składuje się w sposób selektywny, co nieuchronnie prowadzi do bezpowrotnej utraty pierwiastka ziem rzadkich ze względu na ich rozproszenie w odpadach i na zanieczyszczenie uranem). Analiza ekonomiczna3) wykazała, że proponowana metoda zagospodarowania apatytowego fosfogipsu dwuwodzianowego jest opłacalna już w skali odpowiadającej przerobowi 10 tys. Mg omawianego materiału w ciągu roku. Uruchomienie instalacji o takiej zdolności przerobowej będzie możliwe w ZCh "Wizów" po adaptacji instalacji [...]

Weryfikacja nowej metody utylizacji fosfogipsu w skali pilotowej DOI:

Czytaj za darmo! »

Opisano i zilustrowano projekt technologii przeróbki apatytowego fosfogipsu dwuwodzianowego na koncentrat ziem rzadkich i anhydryt z jednoczesnym odzyskiwaniem P2Os. Zaproponowana technologia została sprawdzona w skali pilotowej. W wyniku tego procesu uzyskuje się anhydryt o cechach zbliżonych do anhydrytu naturalnego, przy czym koszty energetyczne otrzymywania anhydrytu tą metodą są najniższe. Zarówno duża masa powstającego odpadu fosfogipsowego, jak i koszty jego składowania oraz względy ekologiczne stawiają zagospodarowanie fosfogipsu wśród zagadnień o istotnym znaczeniu gospodarczym. Jednym z najbardziej racjonalnych sposobów utylizacji wspomnianych odpadów jest ich wykorzystanie do produkcji materiałów budowlanych. Obecnie stosowane, a także proponowane w literaturze metody utylizacji fosfogipsu z różnych względów są niezadowalające. Ostatnio wprowadza się kombinowane technologie produkcji kwasu fosforowego umożliwiające otrzymanie fosfogipsu o czystości gwarantującej bezpośrednią jego przeróbkę na materiały wiążące o wymaganych cechach użytkowych. Fosfogipsy pochodzące z krajowych wytwórni kwasu fosforowego zawierają związki sodu, fluoru, znaczne ilości P 2Os i inne zanieczyszczenia. Zawartość poszczególnych składników zależy od rodzaju użytego surowca fosforonośnego, metody wytwarzania kwasu fosforowego i skuteczności przemywania odpadów na filtrze. Fosfogips apatytowy w przeciwieństwie do fosfogipsów pochodzenia fosforytowego cechuje m.in. mała zawartość pierwiastków promieniotwórczych oraz obecność pierwiastków ziem rzadkich. Krajowe roczne zapotrzebowanie na pierwiastki ziem rzadkich wynosi 300 Mg i wykazuje tendencję zwyżkową1’. Pewne możliwości otrzymania w kraju niewielkich ilości tego surowca-monacytu tkwią w uruchomieniu technologii odzyskiwania minerałów ciężkich z odpadów uzyskanych podczas płukania żwirów2’. Import koncentratów ziem rzadkich jest niewielki, gdyż na rynku światowym sprzedaje się p[...]

 Strona 1