Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"RAJMUND SOŁONIEWICZ"

Nowe polskie słownictwo związków nieorganicznych DOI:

Czytaj za darmo! »

W artykule omówiono istotne zmiany w polskiej nomenklaturze związków nieorganicznych, które zostały ostatnio opracowane na podstawie reguł podanych przez Międzynarodową Unię Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC). Polskie słownictwo chemiczne jest od dłuższego czasu dostosowywane do reguł nomenklaturowych Międzynarodowej Unii Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC). Pracę nad tym problemem podjęło w roku 1974 Polskie Towarzystwo Chemiczne. Najpierw została opracowana polska nomenklatura związków organicznych. Wydano ją w kilku częściach w latach 1978 -=-19814 Ostatnio ukazało się opracowanie Nomenklatura związków nieorganicznych2\ które jest tłumaczeniem na język polski dwóch podstawowych dzieł IUPAC z zakresu słownictwa nieorganicznego: Nomenclature o f Inorganic Chemistry. Definitive Rules 1970, London 1971 i How to Name an Inorganic Substance. A Guide to the Use o f Nomenclature o f Inorganic Chemistry. Definitive Rules 1979, Oxford 1977. Reguły słownictwa związków nieorganicznych ukazały się więc ze znacznym, bo 18-letnim, opóźnieniem w stosunku do anglojęzycznych reguł IUPAC. Prace nad dostosowaniem tłumaczenia wspomnianych międzynarodowych reguł nomenklatury do ducha i tradycji języka polskiego prowadził zespół chemików-nieorganików zaproszony do pracy przez Zarząd Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Zespołowi temu przewodniczył początkowo prof, dr Jan Dobrowolski z Politechniki Gdańskiej, a następnie prof, dr Florian Pruchnik z Uniwersytetu Wrocławskiego. Przyjęte ustalenia terminologiczne zostały zatwierdzone przez Komisję Nomenklaturową Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Stanowią one więc ostatnią oficjalną propozycję nowej polskiej nomenklatury związków nieorganicznych, która powinna zastąpić dotychczas stosowane słownictwo. Celem niniejszego artykułu nie jest streszczanie obszernego tekstu (194 strony) wspomnianej książki, lecz zwrócenie uwagi na najbardziej istotne zmiany słownictwa w porównaniu ze stosowanym dotychczas [...]

Kinetyka elektrochemicznych procesów utleniania węglowodanów

Czytaj za darmo! »

Zbadano kinetykę procesu elektrodowego utleniania wybranych aldoz do kwasów aldonowych oraz - dla porównania - kinetykę stosowanej w praktyce reakcji pośredniego utleniania tych aldoz z udziałem jonów bromkowych jako mediatorów, tj. przenośników elektronów. roduktami elektrochemicznego utleniania aldoz są sole kwasów aldonowych; np. w wyniku utleniania glukozy otrzymuje się glukoniany, a la[...]

Włóknina węglowa jako materiał elektrodowy DOI:

Czytaj za darmo! »

Scharakteryzowano właściwości fizykochemiczne włókniny węglowej, otrzymywanej najczęściej w wyniku termicznego rozkładu włókien poliakrylonitrylowych oraz podano przegląd efektów jej zastosowania jako wielkopowierzchniowego materiału elektrodowego w analizie i syntezie elektrochemicznej. W ostatnich latach coraz większe zainteresowanie budzi możliwość wykorzystania włókniny węglowej jako materiału elektrodowego. Fakt ten jest związany z jej atrakcyjnymi właściwościami fizycznymi i chemicznymi, m.in. małą gęstością, dużą wytrzymałością, dużą odpornością na działanie żrących chemikaliów, a przede wszystkim dobrym przewodnictwem elektrycznym1}. Elektrody z włókien węglowych są obecnie stosowane w elektroanalizie chemicznej, np. podczas badania procesów biochemicznych przebiegających w żywych organizmach. Włóknina, złożona z włókien węglowych, okazała się doskonałym materiałem elektrodowym, szczególnie przydatnym w czasie prowadzenia procesów elektrochemicznych o charakterze ciągłym. Stwierdzono, że dzięki specyficznym właściwościom elektrolizery przemysłowe wyposażone w elektrody z włókniny węglowej są 60 ~ 100-krotnie wydajniejsze od elektrolizerów z płaskimi elektrodami węglowymi2 \ Silnie rozwinięta powierzchnia omawianych elektrod umożliwia osadzanie metali szlachetnych, np. złota i srebra, z użyciem bardzo rozcieńczonych roztworów ich soli. Dla gęstości prądu wynoszącej 0,8 -^1,6 к A/m2 wydajność takiego procesu sięga 97 ч- 98%3). Charakterystyka włóknin węglowych Włókna węglowe, znajdujące się we włókninach, w tkaninach lub wacie węglowej, zawierają więcej niż 95% wag. czystego węgla. Najczęściej otrzymuje się je metodą termicznego rozkładu włókien poliakrylonitrylowych w temperaturze przekraczającej 2000°C4). Włókninę węglową można również uzyskać w wyniku termicznego rozkładu innych włókien polimerowych5} lub paku naftowego1}. Stosuje się także włókniny węglowe z modyfikowaną powierzchnią, zawierające np. grup[...]

Badania składu produktów hydrolizy dekstranu DOI:

Czytaj za darmo! »

Wyznaczono metodą chromatografii żelowej funkcje rozkładu mas cząsteczkowych produktów hydrolizy dekstranu surowego pochodzących z różnych etapów tego procesu. Na podstawie otrzymanych wyników można obliczać zawartość dowolnej frakcji dekstranu w mieszaninie produktów w danym momencie, co umożliwia optymalizację procesu z punktu widzenia wydajności pożądanych frakcji. Dekstran należy do polisacharydów o największym znaczeniu praktycznym. Jedynym jego producentem w Polsce i jednym z nielicznych w krajach RWPG są Kutnowskie Zakłady Farmaceutyczne "Polfa". Dekstran jest wielocukrem złożonym z grup glukozowych połączonych głównie wiązaniami glikozydowymi typu a-(l-6). Otrzymywany jest z sacharozy za pomocą bakterii szczepu Leuconostoc mesenteroides jako tzw. dekstran surowy o bardzo dużej masie cząsteczkowej, rzędu milionów jednostek masy atomowej. Do celów praktycznych nadaje się produkt o znacznie mniejszej masie cząsteczkowej (rzędu kilku lub kilkudziesięciu tysięcy). Konieczna jest więc częściowa degradacja dekstranu surowego. W tym celu przeważnie prowadzi się hydrolizę kwasową, najczęściej z użyciem kwasu solnego. W jej wyniku otrzymuje się mieszaninę polidyspersyjną o dość szerokim rozkładzie mas cząsteczkowych. [...]

Nowy sposób otrzymywania żywiczanu (abietynianu) bizmutu(III)

Czytaj za darmo! »

Opracowano nowy sposób otrzymywania abietynianu bizmutu(III), niezbędnego składnika farb lustrowych, i zbadano przebieg jego rozkładu termicznego.Farby lustrowe służą głównie do zdobienia wyrobów ceramicznych. Są nanoszone cienką warstewką na powierzchnię malowanego przedmiotu i po wyschnięciu są wypalane, zazwyczaj w temp. 840÷860°C. Po wypaleniu tworzą cienką błonkę, która powinna wykazywa[...]

Wytwarzanie przeciwsłonecznej powłoki na powierzchni płyt szklanych

Czytaj za darmo! »

Opisano sposób otrzymywania nowego rodzaju emalii służącej do wytwarzania na powierzchni szkła przeciwsłonecznej powłoki. Przedstawiono wyniki badania wytrzymałości powłoki i charakterystykę termograwimetryczną procesów zachodzących podczas jej formowania. zkło barwne otrzymuje się przez dyspergowanie odpowiednich substancji, np. tlenków metali, w stopionej masie szklanej lub przez naniesie[...]

 Strona 1