Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"JACEK TYCZKOWSKI"

Technologia plazmowa. Nowoczesna metoda modyfikacji powierzchni polimerów

Czytaj za darmo! »

Technologia plazmowa jest bardzo atrakcyjną, niekonwencjonalną metodą, która otworzyła drogę w kierunku nowych lub zmodyfikowanych materiałów o unikatowych właściwościach, nieosiągalnych w inny sposób. W niniejszej pracy główną uwagę skoncentrowano na plazmowej modyfikacji powierzchni polimerów. Bardziej szczegółowo omówiono dwa przykłady, dotyczące poprawy właściwości adhezyjnych elastome[...]

Czysta modyfikacja powierzchni elastomerów w celu poprawy adhezji z zastosowaniem plazmy niskotemperaturowej

Czytaj za darmo! »

Przeprowadzono próby zastąpienia mokrej chemicznej modyfikacji powierzchni elastomerów styrenowo-butadienowych (SBS), poprawiającej ich adhezję do klejów poliuretanowych, czystą metodą obróbki w plazmie niskotemperaturowej. W celu ustalenia struktury chemicznej oraz właściwości modyfikowanej powierzchni przeprowadzono badania z wykorzystaniem spektroskopii FTIR, jak również wykonano pomiar[...]

Plazmowa obróbka powierzchni elastomerów - przyszłością modyfikacji w celu poprawy ich właściwości adhezyjnych do klejów poliuretanowych

Czytaj za darmo! »

Procesy klejenia rozmaitych mieszanek gumowych między sobą oraz do innych materiałów są stosowane na szeroką skalę w wielu gałęziach przemysłu, np. w przemyśle obuwniczym, motoryzacyjnym, maszynowym. Jakość i wytrzymałość tworzonych złączy klejowych zależy w dużym stopniu od struktury powierzchni klejonych elementów oraz rodzaju stosowanego kleju. Powszechnie, w celu poprawy zdolności klejenia mieszanek gumowych ich powierzchnie poddaje się mokrej modyfikacji chemicznej (aktywne chlorowcopochodne takie, jak kwas trichlorocyjanurowy (TCl) wprowadzony w rozpuszczalniku organicznym), nie bez podstaw więc uznanej za nieekologiczną [1-4]. Obecnie obowiązujące przepisy o ochronie środowiska wymagają wręcz odrzucenia stosowanych metod mokrej modyfikacji Podjęto próbę zastąpienia mokr[...]

Cold plasma microdischarge jets. A new generation of reactors for surface chemical treatment Mikropalniki zimnej plazmy. Nowa generacja reaktorów do chemicznej obróbki powierzchni


  A review, with 34 refs., of new constructions and uses of cold plasma jets for rubber surface modification and for disinfection of materials. Omówiono nowe mikropalniki zimnej plazmy pracujące pod ciśnieniem atmosferycznym. Szczególną uwagę zwrócono na rozwiązania z wyładowaniem jarzeniowym typu RF, takie jak "igła plazmowa" oraz opracowana i opatentowana ostatnio przez nas "żyletka plazmowa". Przedstawiono dwa przykłady zastosowań mikroplazmy do obróbki materiałów: w zakresie inżynierii polimerów oraz inżynierii biomedycznej. W pierwszym przykładzie omówiono modyfikację powierzchni elastomerów typu SBS, służącą znacznej poprawie zdolności klejenia tych materiałów, w drugim pokazano działanie mikroplazmy na mikroorganizmy, takie jak komórki grzybów Candida albicans. Techniki plazmowe wzbudzają ostatnio coraz większe zainteresowanie ze strony przemysłu. Zastosowanie plazmy pozwala bowiem na realizację zupełnie nowych procesów chemicznych, jak też w wielu przypadkach, eliminuje niedogodne czynniki obniżające efektywność i opłacalność technologii.Nierównowagowa, niskotemperaturowa plazma (zwana inaczej zimną plazmą), generowana w reaktorach o obniżonym ciśnieniu (1-100 Pa), stanowi dzisiaj bardzo obszerny, ciągle rozwijający się dział technologii. Znajduje ona szerokie zastosowania w wyrafinowanych syntezach chemicznych, dekompozycji szkodliwych związków, wytwarzaniu zupełnie nowych materiałów i ich nanokompozytów, czy też w projektowanej na poziomie molekularnym modyfikacji struktury i właściwości powierzchni materiałów konwencjonalnych, np. polimerów1, 2). Różnorodność prowadzonych procesów plazmowych wymaga projektowania reaktorów o różnym przeznaczeniu i konstrukcji, których jednak cechą wspólną jest komora próżniowa. W komorze takiej generowana jest plazma, która następnie bierze udział w założonym procesie chemicznym, np. obróbki powierzchni wprowadzonych do komory materiałów. Rosnące zapotrzebowanie na obr[...]

Methanation of carbon dioxide over nanocatalysts prepared by cold plasma deposition Metanizacja CO2 na katalizatorach wytworzonych metodą depozycji plazmowej DOI:10.15199/62.2017.3.35


  New Co and Ru nanocatalysts for methanation of CO2 were prepd. by plasma-enhanced metal-org. CVD on metallic structural supports. The Co3O4 or RuO2-contg. thin films of the nanocatalysts were used for conversion of CO2 with H2 (mole ratio 1:4) to MeH in a gradientless flow reactor at 150-500°C and atm. pressure. The exptl. results revealed a high catalytic activity of the deposited films. The RuO2 catalyst showed higher activity than the Co3O4 one. Przedstawiono wyniki badań metanizacji CO2 przy użyciu nanokatalizatorów wytworzonych na kantalowych nośnikach strukturalnych za pomocą metody chemicznej depozycji z par związków metaloorganicznych wspomaganej plazmą (PEMOCVD). Wykazano wysoką aktywność katalityczną wytworzonych nanowarstw w reakcji uwodornienia CO2 do metanu. Na podstawie przeprowadzonych badań stwierdzono możliwość wykorzystania przemysłowego wytworzonych katalizatorów, szczególnie w reaktorach strukturalnych. Procesy wykorzystujące energię z odnawialnych źródeł do uzyskania paliw na cele energetyki gazowej są uważane za przyszłościowe i możliwe do realizacji jako korzystne ekonomicznie i energetycznie. Koncepcja zakłada konwersję energii odnawialnej na energię wodorową, która może być zamieniona na bezpieczniejszy nośnik energii, taki jak metan, pozwalając na utylizację odpadowego CO2 pochodzącego z procesów przemysłowych. Proces uwodornienia CO2 do metanu wymaga opracowania sprawnych i trwałych katalizatorów, pozwalających skutecznie obniżyć energię aktywacji niekorzystnej energetycznie reakcji z udziałem wodoru i CO2. W reakcji metanizacji CO2 szeroko stosowane są katalizatory na bazie niklu, ze względu na niski koszt i łatwą dostępność. Wadą katalizatorów niklowych jest możliwość ich dezaktywacji już w niskiej temperatu[...]

Dopalanie lotnych związków organicznych na katalizatorach na nośniku siatkowym


  Przeprowadzono modelowanie i badania eksperymentalne reaktora katalitycznego do dopalania lotnych związków organicznych (LZO) wypełnionego siatkami katalitycznymi. Katalizator (spinel Co3O4) naniesiono na siatki stosując technologię plazmową. Przeprowadzono badania kinetyczne w reaktorze bezgradientowym. Do opisu reaktora zastosowano model przepływu tłokowego. Przeprowadzono eksperymenty dopalania n-heksanu (temp. do 560°C, przepływy do 10 Nm3/h). Rozbieżność eksperymentów w sto-sunku do przewidywań modelowych nie przekraczała 12%. The catalyst (spinel Co3O4) was deposited by plasma technique. The kinetic studies were performed in a gradientless reactor. The plug-flow reactor model was applied. Exps. were performed for catalytic combustion of n-hexane (temp. up to 560°C, gas stream up to 10 m3/h STP). The validation showed max. error of 12% between model and experiment. Dopalanie katalityczne jest prawdopodobnie najskuteczniejszym obecnie sposobem usuwania wielu "palnych" składników gazów odlotowych. Należy do tych składników duża i zróżnicowana grupa, zwana lotnymi związkami organicznymi (LZO), która stanowi poważny problem dla środowiska. Typowa emisja LZO charakteryzuje się małymi stężeniami (często na poziomie ppm) i dużymi strumieniami gazów odlotowych. Antropogeniczna emisja LZO na świecie osiąga 150 mln t/r (w przeliczeniu na węgiel)1). Znaczna część to groźne trucizny, substancje rakotwórcze i mutagenne. Tradycyjnie do dopalania katalitycznego stosowane są reaktory ze złożem usypanym ziaren katalitycznych oraz reaktory monolityczne. Te pierwsze są rozwiązaniem nieco przestarzałym, cechują je znaczne opory przepływu i niewielka efektywność ziaren katalitycznych, wymuszająca znaczne zużycie katalizatorów (np. Andrzej Kołodzieja, b, Joanna Łojewska c, Marzena Iwaniszynb, *, Przemysław Jodłowskic, Joanna Ochońska c, Anna Rogulska c, Anna Gancarczykb, Aneta Matuszek-Chmurowska a, Jacek Tyczkowskid aPolitechnika Opolsk[...]

 Strona 1