Wyniki 1-10 spośród 49 dla zapytania: authorDesc:"EDWIN MAKAREWICZ"

Termoutwardzalne lateksy akrylanowe z reaktywnymi ugrupowaniami

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań otrzymywania lateksów akrylanowych, w których łańcuchu polimerowym występują ugrupowania reaktywne, takie jak grupa aminowa, hydroksylowa, karboksylowa, glicydylowa i wiązanie podwójne. Lateksy otrzymano bez udziału środka powierzchniowo czynnego oraz w jego obecności. Podano podstawową charakterystykę otrzymanych lateksów (stężenie polimeru, napięcie powierzchni[...]

Kierunki syntezy ftalowych żywic lakierowych o średniej tłuszczowości

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono sposoby syntezy żywic ftalowych o średniej tłuszczowości, przeznaczonych do produkcji materiałów gruntowych na potrzeby motoryzacji. Skrótowo omówiono metody wytwarzania żywic ftalowych i ich właściwości. Wskazano różne sposoby modyfikacji żywic ftalowych stosowane w celu polepszenia adhezji powłoki do metalu oraz zwiększenia ich elastyczności i odporności na rozpuszczalniki o[...]

Struktura wewnętrzna i właściwości plastizoli polichlorku winylu zawierających krzemionkę koloidalną

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono badania dotyczące określenia właściwości roztworów krzemionki koloidalnej w różnych plastyfikatorach. Stwierdzono, że solwatacja cząsteczek krzemionki przez plastyfikator wywiera istotny wpływ na wartości granicznej liczby lepkościowej, stałej Hagginsa, energii płynięcia i potencjału elektrokinetycznego. Plastizole (PCW) o dużej trwałości otrzymuje się wówczas, gdy krzemionka [...]

Wpływ oddziaływań międzycząsteczkowych na lepkość polimerycznych układów dyspersyjnych

Czytaj za darmo! »

Zaproponowano sposób obliczania składowych naprężenia ścinającego odnoszących się do różnego typu oddziaływań międzycząsteczkowych. Zastosowano wzór Newtona określający lepkość, co umożliwiło obliczenie wpływu podwójnych warstw elektrycznych, ciśnienia rozklinowującego, sił odpychania i oporu hydrodynamicznego, a także sił tarcia międzywarstwowego na wartość cząstkowego naprężenia ścinające[...]

Powłoki kompozytowe z plastizolu poli(chlorku winylu) i żywicy epoksydowej

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono badania dotyczące opracowania nowego materiału antykorozyjnego - kompozytu plastizolu poli( chlorku winylu) i żywicy epoksydowej. Do utwardzania żywicy epoksydowej stosowano poliaminę, oligomer izocyjanianowy i żywicę fenolową. Stwierdzono, że od rodzaju utwardzacza zależały okres technologicznej stosowalności kompozytu, warunki jego utwardzania oraz struktura wewnętrzna, właś[...]

Mechanizm działania zagęszczaczy poliuretanowych w lateksach akrylanowych

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań nad mechanizmem zagęszczania lateksów akrylanowych za pomocą wodorozpuszczalnego niejonowego oligomeru poliuretanowego. Dla porównania badano także zagęszczanie lateksów z użyciem powszechnie stosowanych środków: soli sodowej karboksymetylocelulozy i poli (kwasu metakrylowego). Wyjaśniono wpływ dodatku środka powierzchniowo czynnego (alkilobenzenosulfonianu sodu) [...]

Elektrokinetyczne właściwości organodyspersji polichlorku winylu zawierających środki powierzchniowo czynne DOI:

Czytaj za darmo! »

W pracy określono wpływ niejonowych i anionowych środków powierzchniowo czynnych, wprowadzonych do organodyspersji polichlorku winylu, na micelarną budowę i elektrokinetyczne właściwości cząstki organozolu. Metodami adsorpcji i pomiarów wiskozymetrycznych stwierdzono tworzenie się na powierzchni cząstek adsorpcyjnych warstewek spc, które w istotny sposób zmieniają właściwości elektrokinetyczne. W polu elektrostatycznym następuje podwójna elektroforeza. Współczynnik tworzenia wewnętrznych struktur, charakteryzujący wielkość oddziaływań międzycząstkowych, powiązano z potencjałem cząstki organozolu. W podobny sposób określono wpływ rodzaju środowiska dyspersyjnego. Stwierdzono, że na wartość potencjału cząstki organozolu wpływa stopień dysocjacji spc w środowisku organodyspersji. Wyznaczono wartości granicznego przewodnictwa równoważnikowego i stałej równowagi dysocjacji spc, które potwierdziły wysuniętą hipotezę. Elektroforetyczne nanoszenie powłok z organicznych dyspersji polimerów jest nową dziedziną badań. Wodne farby dyspersyjne nie zawsze można bezpośrednio stosować do malowania powierzchni metalu ze względu na ich aktywność korozyjną i złą zwilżalność powierzchni. Zagadnienia wymagające pilnego rozwiązania łączą się z wyjaśnieniem mechanizmu trwałości organodyspersji, a także sposobu tworzenia ładunku cząstki polimeru i wpływu obecności środków powierzchniowo czynnych (spc) na wartość ładunku1*. Od dawna wiadomo, że trwałość układu dyspersyjnego zależy od wielkości powierzchniowego potencjału cząstki koloidalnej. Jeden ze sposobów zapewnienia trwałości polimerycznej dyspersji jest związany z adsorpcją spc na powierzchni cząstek polimeru2 ^ 7). Proces adsorpcji spc może się komplikować wtedy, gdy dodatkowo będzie miało miejsce przenoszenie protonu. Sam mechanizm zmiany ładunku cząstki nie jest jeszcze dokładnie poznany. Jeżeli w układzie dyspersyjnym nie ma spc, to najbardziej ogólnym mechanizmem tworzenia ładunku cząstki [...]

Właściwości plastizoli polichlorku winylu zawierających środki powierzchniowo czynne DOI:

Czytaj za darmo! »

Zbadano wpływ środków powierzchniowo czynnych: niejonowego (nonylofenol polietoksylowy - Rokafenol) i anionowego (kerylobenzenosulfonian sodu - KBS) oraz trietanoloaminy jako dodatków stabilizujących właściwości plastizoli PVC. Do interpretacji wyników badań wiskozymetrycznych zastosowano modele płynięcia Crossa i Carreau oraz model opracowany przez autora tej publikacji. Stwierdzono, że pogorszenie właściwości plastizoli zawierających KBS polega na zintensyfikowaniu procesów agregacji spowodowanym silną solwatacją powierzchni cząstek PVC. Trietanoloamina zachowuje się tak jak typowy rozcieńczalnik, natomiast Rokafenol stabilizuje właściwości plastizoli, m.in. przez zmniejszenie skłonności układu do tworzenia struktur wewnętrznych. Jest to wynik powstawania trwałych warstewek adsorpcyjnych Rokafenolu na powierzchni solwatowanej cząstki plastizolu PVC. Tabela 1. Skład badanych plastizoli PVC (w % wag.) Składnik Plastizol I Plastizol II Plastizol III Emulsyjny PVC E- 6 8 Pmbs 45,45 45,45 25,26 Ftalan di-n-butylowy - - 30,31 Ftalan di(2-etyloheksylowy) 54,55 40,91 - Fosforan trikrezylowy - 13,64 - Santicizer S-429 - - 2 0 ,2 1 Kreolak 102 FK - - 22,74 Ergoterm BGTO - - 1,48 składnika w wodzie, produkcji Zakładów Chemicznych w Oświęcimiu oraz trietanoloamina (TEA) produkcji Przedsiębiorstwa Polskie Odczynniki Chemiczne w Gliwicach. Dyspersje emulsyjnego polichlorku winylu (PVC) w plastyfikatorach są nazywane plastizolami. Charakter czynników decydujących o trwałości składu plastizoli jest dotychczas mało znany. Wiadomo, że w środowisku wodnym podwójna warstwa elektryczna jest jednym z podstawowych czynników określających trwałość układu dyspersyjnego1,2). Miarą trwałości i stabilności takiego układu jest wartość potencjału elektrokinetycznego (0 3,4)- W niepolarnych i mało polarnych środowiskach dyspersyjnych jony tworzą się głównie w wyniku dysocjacji środków powierzchniowo czynnych (spc)5,6). Stężenie jonów w plastizolu je[...]

Określenie wartości potencjału £ cząstek organozolu polichlorku winylu m etodam i mikroelektroforetyczną i Hittorfa DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono mechanizm tworzenia potencjału £ cząstki organozolu polichlorku winylu w środowisku organicznym. Wykazano, że w tym procesie decydującą rolę odgrywa rodzaj dyspergatora, a w szczególności wartość jego stałej dielektrycznej. Wartość potencjału f cząstki organozolu wyznaczona metodą mikroelektroforetyczną jest większa w porównaniu z wartością wyznaczoną metodą Hittorfa i zwiększa się w miarę wzrostu stopnia spęcznienia cząstki. Stwierdzono - za pomocą metody Hittorfa - tworzenie się cząstek o ładunkach ujemnym i dodatnim, a także występowanie dielektroforezy. + Zjawisko elektroforezy polega na ruchu naładowanych cząstek dyspersji w polu elektrycznym w kierunku elektrody, przy czym znak elektrody jest przeciwny znakowi ładunku cząstki1*. Tworzenie struktury micelarnej w środowisku niepolarnym jest procesem bardzo złożonym, zależnym od różnych czynników, z których najważniejszymi są charakter powierzchni cząstki oraz polarność i polaryzowalność molekuł środków powierzchniowo czynnych2 ^6). W środowisku organicznym na cząstce koloidalnej tworzy się ładunek powierzchniowy. Jest to wynikiem np. adsorpcji molekuł środków powierzchniowo czynnych lub solwolizy grup funkcyjnych. Grupy polarne są zdolne do tworzenia wiązań wodorowych oraz trwalszych - jonowo-dipolowych i koordynacyjnych7 ^9). W polu elektrostatycznym będzie następowała - w zależności od znaku ładunku cząstki dyspersji - wędrówka cząstek do anody lub katody, a także oscylacja międzyelektrodowa10^13). Jedna z metod badania właściwości cząstek koloidalnych polega na określeniu ich szybkości elektroforetycznej (w). Szybkość tę opisuje zależność wyprowadzona przez Smoluchowskiego14): gdzie: e - stała dielektryczna środowiska dyspersyjnego, С - potencjał elektrokinetyczny cząstki, E - napięcie pola elektrycznego, rj - lepkość układu koloidalnego. T abela. W artości stałych ró w n an ia (7) dla organodyspersji zaw ierającej 20% wag. o rganozolu PV C [...]

Określenie struktury tiksotropowej organodyspersji polichlorku winylu na podstawie analizy modeli płynięcia Crossa i Carreau DOI:

Czytaj za darmo! »

Na podstawie danych wiskozymetrycznych dotyczących płynięcia polimerycznych układów dyspersyjnych PCW stwierdzono, że modele Crossa i Carreau w zadowalający sposób opisują strukturę tiksotropową badanych układów. Po zanalizowaniu wartości stałych reologicznych m, nx i n2 można wskazać na czynniki decydujące o budowie i trwałości układu dyspersyjnego, a także o charakterze procesów przebiegających podczas starzenia takiego układu. Zbadano zależności między wartościami stałych Teologicznych a zawartością dyspergatora w układzie dyspersyjnym oraz stopniem spęcznienia cząstek organozolu PCW. Reologia - nauka o deformacji płynów podczas ich przepływu - ma istotne znaczenie w poznaniu właściwości układów dyspersyjnych1}. Wyniki badań Teologicznych płynów nie zawsze ściśle odpowiadają ich rzeczywistym właściwościom fizykochemicznym. Na przykład dyspersje polimeryczne są mieszaninami związków o bardzo złożonej budowie chemicznej, dużej rozpiętości wielkości cząstek, zawierają polarne rozpuszczalniki organiczne. Dlatego wzajemne oddziaływanie komponentów może zmieniać się w zależności od wielkości przyłożonych sił mechanicznych i stosowanej temperatury. Philippoff2) wymienił te cechy cząstek fazy rozproszonej, które bezpośrednio wpływają na właściwości reologiczne polimerycznego układu dyspersyjnego. Zaliczył do nich kształt i rozmiary cząstek, ich giętkość i zdolność do odkształcania, wielkość solwatacji cząstek przez ośrodek rozpraszający i obecność ładunku elektrycznego. Reologiczna identyfikacja fazy dyspersyjnej polega na wyznaczeniu stałych ją opisujących. W tym celu wykorzystuje się równania, tzw. modele reologiczne. Do najbardziej znanych, najprostszych, a także najczęściej stosowanych można zaliczyć liniowy model Binghama3) (płynu plastycznego) oraz model potęgowy Ostwalda-de Waela4)(płynu pseudoplastycznego lub dylatacyjnego). Gdy w układzie dyspersyjnym kumulują się właściwości plastyczne i pseudoplastyczne, wówczas stosuje[...]

 Strona 1  Następna strona »