Wyniki 1-10 spośród 15 dla zapytania: authorDesc:"HANNA SIWEK"

Wpływ wybranych parametrów fizyczno-chemicznych wód naturalnych na adsorpcję jonów fosforanowych na getycie


  Zbadano proces adsorpcji jonów fosforanowych na syntetycznym getycie w wodach naturalnych wzbogaconych w te jony. Wyznaczono izotermy adsorpcji i oceniono wpływ wybranych parametrów fizyczno-chemicznych wód na badany proces. Otrzymane punkty doświadczalne lepiej opisywało równanie izotermy Langmuira niż Freundlicha. Adsorpcja fosforanów z wód naturalnych była większa w porównaniu z roztworem fosforanów przygotownym w wodzie dejonizowanej. Maksymalna pojemność sorpcyjna getytu zmieniała się wprost proporcjonalnie ze zmianą pH, twardości, przewodnictwa oraz stężenia większości badanych kationów. Goethite was synthesized by reaction of Fe2(SO3)3 and NaOH in aq. soln., sepd. by centrifugation, dried at 40°C, classified to get the fraction with grain size below 0.1 mm and then used for adsorption of PO4 3- ions (initial concn. up to 80 mg/L) from natural waters of various origin at 20°C for 168 h. An adsorption equil. was reached after 48 h. The adsorption efficiency increased with increasing pH, water hardness, cond. and concn. of other cations present and was higher in the case of natural waters than in the distd. H2O. The process was better described bz Langmuir isotherm than bz Freundlich one. Dr inż. Hanna SIWEK w roku 1992 ukończyła studia na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej Politechniki Szczecińskiej. Jest adiunktem w Katedrze Chemii Ogólnej i Ekologicznej Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie. Specjalność - chemia środowiska. Zakład Chemii Ogólnej i Ekologicznej, Wydział Kształtowania Środowiska i Rolnictwa, Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie, ul. Słowackiego 17, 71-434 Szczecin, tel.: (91) 449-63-24, fax: (91) 449-63-20, e-mail: hanna.siwek@zut.edu.pl * Autor do korespondencji: Dr inż. Małgorzata WŁODARCZYK - notkę biograficzną i fotografię Autorki drukujemy w bieżącym numerze na str. 1072. Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie Hann[...]

Wpływ formy użytkowej na zachowanie się pendimetaliny w układzie oktanol/woda i na wartość współczynników podziału oktanol/woda oraz biokumulacji


  Wyznaczono współczynnik podziału oktanol/ woda i współczynnik biokumulacji pendimetaliny w różnych środowiskach wodnych (woda destylowana, dwie wody naturalne). Badania prowadzono w warunkach laboratoryjnych w temp. 5±1°C i 20±2°C. W badaniach zastosowano dwie formy użytkowe pendimetaliny: handlowy preparat Panida 330 EC i hydrożelowe kapsułki oparte na alginianie sodu (formulacja kontrolowanego uwalniania CR). Stwierdzono, że wartości współczynnika podziału oktanol/ woda i współczynnika biokumulacji zależą od zastosowanej formy użytkowej, środowiska wodnego i temperatury. Najwyższe wartości obu współczynników uzyskano dla preparatu Panida w wodzie morskiej. Wartości współczynników pendimetaliny uzyskane dla formulacji CR były mniejsze o 88,30-97,81% w temp. 5°C i o 87,07-92,56% w 20°C w porównaniu z preparatem Panida 330 EC. Octanol/H2O partition and bioaccumulation coeffs. of pendimethalin contained in a com. pesticide formulation and in an alginate matrix (a control-release hydrogel formulation) were detd. at 5°C and 20°C. Both distd. and natural waters were used. The coeffs. were substantially lower for the alginate matrix than for the com. formulation. Pestycydy stanowią istotną grupę zanieczyszczeń wód powierzchniowych i gruntowych. Największe ich stężenia stwierdza się w okresie spływu wód roztopowych oraz wykonywania zabiegów agrochemicznych1, 2). Z punktu ochrony środowiska, miarą odporności na degradację i biotransformację ksenobiotyku w wodzie jest jego współczynnik biokumulacji, będący funkcją współczynnika podziału oktanol/woda. Współczynniki te są opisane3, 4) równaniami 1 i 2: w których Kd oznacza współczynnik biokumulacji, KOW współczynnik podziału oktanol/woda, CO stężenie związku w oktanolu, CW stężenie związku w wodzie. Współczynnik KOW jest parametrem fizykochemicznym wykorzystywanym do przewidywania biologicznych i fizycznych właściwości hydrofobowych organicznych zanieczyszczeń w środowi[...]

Characteristics of the surface structure of the bottom sediments in small polymictic water bodies. Charakterystyka struktury powierzchni osadów dennych w małych polimiktycznych zbiornikach wodnych


  Four bottom sediments taken off from small polymictic water bodies located in rural areas were studied for sp. surface and pore size. Surface area of the sediments was 0.62–2.39 m2/g. Mesopores with a size 10.4 nm dominated in their structure. The surface area and the mesopores vol. of the sediments increased with increasing Ca, Fe and Al contents. W płytkich ekosystemach wodnych osady denne odgrywają znaczącą rolę w zachowaniu się wielu zanieczyszczeń antropogenicznych, takich jak metale ciężkie, związki fosforu lub hydrofobowe związki organiczne. Podstawowym procesem odkładania tych związków w osadzie jest adsorpcja. Scharakteryzowano struktury powierzchni mineralnych osadów dennych pochodzących z czterech małych polimiktycznych zbiorników wodnych zlokalizowanych na obszarach wiejskich. Izotermy niskotemperaturowej adsorpcji-desorpcji azotu na badanych próbkach można zaliczyć do typu IV (wg klasyfikacji IUPAC). Powierzchnia właściwa badanych osadów dennych, mieściła się w przedziale 0,62-2,39 m2/g. W ich strukturze dominowały mezopory, średnia wielkość porów próbek badanych osadów dennych wynosiła 10,4 nm. Powierzchnia właściwa i objętość mezoporów osadów zmieniała się proporcjonalnie ze zmianą zawartości wapnia, żelaza i glinu. Osady denne są mieszaniną mineralnych i organicznych składników chemicznych, które mają powierzchnię kontaktową z wodą. W zbiornikach wodnych osad tworzy się wskutek sedymentacji substancji pochodzących ze źródeł allo- i autochtonicznych. Substancjami pochodzącymi ze zlewni są głównie produkty jej erozji: krzemionka, gliny, iły i detrytus (osady terygeniczne). Na seston powstający w zbiorniku wodnym składają się szczątki organizmów rozwijających się w zbiorniku (osady biogeniczne) oraz substancje wytrącające się w wodzie (osady chemogeniczne). Ilość tych substancji może tworzyć rocznie warstwę od ułamka do kilku i więcej milimetrów. Struktura [...]

Clomazone release kinetics from alginate matrix to the water environment. Kinetyka uwalniania chlomazonu z matrycy alginianowej do środowiska wodnego


  Hydrogel and dry clomazone-contg. alginate capsules were extd. with distd. and tap waters at 4°C and 20°C under lab. conditions to study kinetics of the clomazone release. No significant effect of temp. and water origin on clomazone release rate was obsd. The clomazone release from the dry capsules was however slower than from the hydrogel ones. Badano kinetykę uwalniania chlomazonu immobilizowanego w matrycy alginianowej do środowiska wodnego w warunkach laboratoryjnych, w temp. 4°C i 20°C. W badaniach zastosowano dwie formy alginianowych kapsułek chlomazonu: kapsułki hydrożelowe i kapsułki suche. Kinetykę uwalniania chlomazonu opisano empirycznym równaniem Mt/M0 = K∙tn. Wyznaczone na podstawie danych eksperymentalnych wartości n wskazują, że kinetyka uwalniania chlomazonu z matrycy alginianowej zachodzi wg praw dyfuzji Ficka. Czasy T50 dla chlomazonu wynoszą dla form hydrożelowych 1,09-1,34 h, dla form suchych 2,30-2,31 h. Stwierdzono, że głównym czynnikiem wpływającym na proces uwalniania substancji aktywnej z matrycy jest forma zastosowanych w badaniach kapsułek. Nie stwierdzono istotnego wpływu temperatury i właściwości fizykochemicznych środowiska wodnego na analizowany proces. Powszechne stosowanie pestycydów spowodowało, że związki te stały się istotnym elementem środowiska naturalnego. O szybkości ich przemieszczania się w środowisku decyduje wiele czynników, wśród których najważniejsze to właściwości fizykochemiczne substancji aktywnej, jej podatność na rozkład fotochemiczny, biologiczny i chemiczny, mobilność i zdolność do kumulacji, oraz właściwości środowiska, w którym następują przemiany1-4). Z badań wynika, że straty efektywności konwencjonalnych preparatów pestycydowych spowodowane niekontrolowanym uwalnianiem substancji aktywnych wynoszą ok. 30%, co jest kompensowane zwiększonymi dawkami. W konsekwencji prowadzi to nie tylko do strat ekonomicznych, ale także stwarza zagrożenia dla zdrowia ludzki[...]

Wpływ herbicydu Burex 80 WP i adiuwantu Adpros 85 SL na wymywanie wybranych makro- i mikroelementów z gleby

Czytaj za darmo! »

W skali laboratoryjnej badano wpływ herbicydu Burex 50 WP stosowanego w kombinacji z adiuwantem Adpros 85 SL oraz w kombinacji bez adiuwantu na wymywanie makro- i mikroelementów z gleby. Dodatek samego herbicydu powodował znaczny wzrost stężenia wszystkich badanych mikroelementów w uzyskanych odciekach glebowych, w porównaniu z próbą kontrolną (0). Wprowadzony w kombinacji z adiuwantem Adpros 85 SL wpływał na zwiększenie lub zmniejszenie zawartości badanych jonów w odcieku glebowym. W przypadku gleby brunatnej wyługowanej stwierdzono istotny wpływ dodatku herbicydu z adiuwantem na zmiany stężenia związków N i P w odcieku glebowym. Chlorydazone herbicide was added to the brown-lixivate soil, optionally with a Me ester of rapeseed fatty acid adjuvant to study the leachabilit[...]

Aktywność alkalicznych fosfataz w wodach estuarium Odry

Czytaj za darmo! »

Badano zmiany aktywności alkalicznych fosfataz APA (alkaline phosphate activity) wzdłuż biegu dolnego odcinka Odry i w Zalewie Szczecińskim na tle zmian wybranych wskaźników stanu troficznego (zawartości chlorofilu_a, fosforu reaktywnego i nieorganicznych form azotu). Największą APA odnotowano w wodach, w których czynnikiem ograniczającym rozwój biomasy był fosfor. Wraz ze wzrostem zawartości chlorofilu oraz spadkiem zawartości reaktywnego fosforu APA wzrastała. Może ona być przydatna jako wskaźnik pierwiastków ograniczających rozwój biomasy w wodach estuarium Odry. Activity of alk. phosphatase (APA) was studied in 6 points of the downstream part of the Odra river and the Szczecin Lagoon by detn. of the contents of chlorophyll_a, reactive P and inorg. N in the water samples[...]

Wpływ herbicydu metazachlor w formie hydrożelowych mikrokapsułek na aktywność enzymów fosfohydrolitycznych w wodach powierzchniowych


  W warunkach laboratoryjnych badano wpływ herbicydu metazachlor w postaci mikrokapsułek hydrożelowych na aktywność enzymów fosfohydrolitycznych w wodach powierzchniowych. Dodatek herbicydu spowodował znaczny wzrost szybkości maksymalnej (vmaks.) reakcji hydrolizy p-NPP katalizowanej zarówno przez alkaliczne (APA) jak i kwaśne (AcPA) fosfatazy. Stwierdzono również istotny wpływ temperatury i czasu kontaktu herbicydu metazachlor z badaną wodą powierzchniową. Metazachlor herbicide microcapsules were added to 2 water samples collected from a village pond and a cornfield minipond used for detn. of activity of the alk. and acidic phosphatases in hydrolysis of p-NO2C6H4OPO2Na2 at 4°C and 20°C for 14 days. The max. hydrolysis rate and Michaelis-Menten constant did not clearly depend on the hydrolysis temp. and time. Podstawowym zagro􀄪eniem wód powierzchniowych jest ich przyspieszona eutrofizacja, polegaj􀄅ca na wzbogacaniu pierwiastkami biogenicznymi, co w konsekwencji prowadzi do zachwiania ekologicznej równowagi ekosystemu. Bezpo􀄞redni􀄅 przyczyn􀄅 tego zjawiska s􀄅 czynniki antropogeniczne, zwi􀄅zane z dzia􀃡alno􀄞ci􀄅 ludzk􀄅. Sp􀃡ywy powierzchniowe z obszarów rolnych i le􀄞nych, obfituj􀄅ce w ró􀄪nego rodzaju nawozy oraz chemiczne 􀄞rodki ochrony ro􀄞lin, maj􀄅 ogromny wp􀃡yw na sk􀃡ad fizyczno-chemiczny zarówno wód powierzchniowych, jak i podziemnych1, 2). Badania nad rol􀄅, zawarto􀄞ci􀄅 oraz przemianami zwi􀄅zków biogenicznych w 􀄞rodowisku wodnym wykaza􀃡y, 􀄪e podstawowym czynnikiem pokarmowym, kontroluj􀄅cym rozwój mikroorganizmów planktonowych jest zawarto􀄞􀃼 fosforu1-5). Kluczow􀄅 rol􀄊 w procesie eutrofizacji odgrywa dost􀄊pno􀄞􀃼 przyswajalny[...]

Adsorpcja jonów fosforanowych na adsorbencie zeolitowym w środowisku wodnym DOI:10.15199/62.2017.8.41


  Jednym z ubocznych skutków intensyfikacji rolnictwa i gwałtownego wzrostu liczby ludności na świecie jest rozpraszanie fosforu w środowisku poprzez łańcuch pokarmowy człowieka1, 2), który obejmuje glebę, płody rolne, przetworzoną żywność, jej odpady i ścieki bytowe. Obecnie jedynym ekonomicznie opłacalnym źródłem fosforu są fosforyty, których zasoby są nieodnawialne. Międzynarodowe Zrzeszenie Producentów Nawozów (IFA) sygnalizuje, że złoża fosforowe mogą skończyć się w ciągu 60-240 lat2, 3), dlatego coraz więcej uwagi poświęca się technologiom recyklingu fosforu. Najważniejszymi alternatywnymi źródłami fosforu są ścieki komunalne, osady ściekowe4-6), odchody hodowlane4, 6) i odpady z przemysłu mięsnego5, 6), z których otrzymuje się substancje wzbogacone w fosfor do stosowania jako nawóz lub półprodukty do jego produkcji. Rozpraszany w środowisku fosfor kumulowany jest głównie w glebie i w osadach dennych ekosystemów wodnych. Najbardziej negatywnym skutkiem tego procesu jest przyspieszona eutrofizacja wód powierzchniowych, której efektem jest ograniczenie bioróżnorodności i tym samym wypłycanie i zarastanie zbiorników wodnych. Podejmuje się wiele działań mających na celu ograniczenie biodostępności fosforu w ekosystemach wodnych. W pierwszej kolejności prowadzi się działania ochronne, które polegają na ograniczaniu dopływu fosforu do wód, wśród których kluczowe znaczenie ma oczyszczanie ścieków. Następnie przeprowadza się działania rekultywacyjne w zbiorniku wodnym. W obu przypadkach podstawowym procesem obniżania zawartości jonów fosforanowych w fazie wodnej jest przesunięcie procesów cyrkulacji tego pierwiastka na granicy faz osad-woda w kierunku jego deponowania w fazie stałej. Osiąga się to metodami fizykochemicznymi poprzez chemiczne wytrącanie, koagulację lub adsorpcję bioprzyswajalnych związków fosforu przy udziale różnego rodzaju sorbentów. 1802 96/8(2017) Dr inż. Małgorzata WŁODARCZYK w roku 2000 ukończyła Wydział Te[...]

 Strona 1  Następna strona »