Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"STANISŁAW POPIEL"

Analiza benzyny i olejów napędowych za pomocą chromatografu gazowego z detektorem emisji atomowej

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki analizy (pod kątem obecności heterozwiązków zawierających w cząsteczce atomy ołowiu, siarki i tlenu) benzyny ołowiowej i bezołowiowej oraz olejów napędowych pobranych z dystrybutorów stacji paliw należących do firm: BP, CPN, Jet, Neste i Statoil. Stwierdzono, że jakość tego samego rodzaju materiałów pędnych oferowanych przez różne firmy jest różna w zależności od ilości [...]

Usuwanie zanieczyszczeń organicznych z wody za pomocą ozonu przy katalitycznym udziale węgla aktywnego

Czytaj za darmo! »

Podsumowano najnowsze badania nad katalitycznym ozonowaniem zanieczyszczeń organicznych obecnych w wodach i ściekach z użyciem układu ozon/węgiel aktywny (O3/WA). Utlenianie (O3/WA) zaczęło się ostatnio rozwijać jako jeden z procesów zaawansowanego utleniania (AOP) stosowanych do traktowania wody i ścieków. Praca przedstawia wyniki badań nad wpływem chemicznych i fizycznych właściwości powierzchni węgla aktywnego na przekształcanie ozonu w reaktywne formy tlenu, takie jak HO-, HO- 2, H2O2 i O- 2 -. HO- jest głównym aktywnym indywiduum w AOP, które wykazuje bardzo wysoką reaktywność z większością organicznych mikrozanieczyszczeń, jego tworzenie jest promowane szczególnie przez zasadowe węgle aktywne. Dodatek Mn poprawia ich katalityczne właściwości w rozkładzie ozonu i t[...]

Badanie reakcji rozkładu siarczku dibutylowego. Część I. Zastosowanie zaawansowanej techniki utleniania UV/H2O2


  Badano utlenianie siarczku dibutylowego (DBS) za pomocą UV i H2O2 przy pH 2-12. Wykazano, że zaawansowana technika utleniania przy łącznym zastosowaniu UV i H2O2 jest znacznie bardziej efektywna niż utlenianie z wykorzystaniem rozpuszczonego tlenu z powietrza w roztworze naświetlanym promieniowaniem UV i samego H2O2. Ustalono, że przy naświetlaniu roztworu promieniowaniem UV, ilość tlenu atmosferycznego rozpuszczonego w roztworze ma znaczny wpływ na szybkość rozkładu DBS. Stwierdzono, że promieniowanie UV powoduje wolny rozkład DBS w środowisku wodnym przez fotolizę H2O nawet przy braku nadtlenku wodoru lub tlenu rozpuszczonego w wodzie. Bu2S was oxidized with H2O2 optionally under UV irradn. at pH 2-12 in an H2O-Me2CO soln. to study the Bu2S decay. The H2O2 was more efficient than air O2 dissolved. The oxidn. of Bu2S under UV irradn. was the most efficient process. Utlenianie prostych alifatycznych siarczków rodnikami hydroksylowymi zachodzi wg złożonych mechanizmów reakcji. W pierwszym etapie rodnik OH przyłącza się do atomu siarki tworząc rodniki dialkilosulfenowe R2SOH. Przy niskich stężeniach siarczku (poniżej 10-4 M) rodnik R2SOH szybko (t1/2 < 1 μs) odszczepia cząsteczkę H2O tworząc RSR(-H) rodnik (k > 7.105 s-1). Rodnik ten powstaje również przy wyższych stężeniach siarczku, lecz wg innego mechanizmu reakcji. W tym przypadku rodnik R2SOH reaguje z drugą cząsteczką dialkilosiarczku R2S, tworząc krótkożyciowy rodnik złożony (R2S)2OH, który dysocjuje do (R2S)2 + i OH-. Powstający kompleks jonowy (R2S)2 + jest względnie stabilny i rozpada się do kationu cząsteczkowego R2S+. Jon ten w reakcji z rozpuszczalnikiem, jonami OH- i poprzez dwucząsteczkową reakcję z innym kationem R2S+ efektywnie odszczepia proton, tworząc rodnik RSR(-H). Końcowym produktem utleniania jest stabilny sulfotlenek dialkilowy1). Do badania kinetyki i mechanizmów reakcji rodnika OH z siarczkami organicznymi zastosowano techniki fot[...]

Elektrochemiczne i chemiczne badania skutków kontaktu powierzchni węgla aktywnego z ozonem


  Zbadano skutki kontaktu ozonu w mieszaninie z tlenem z powierzchnią węgla aktywnego w temperaturze pokojowej. Stosowano różne czasy kontaktu (przepływu strumienia gazowego przez granulowany węgiel w warstwie fluidalnej) oraz różne stężenia ozonu w mieszaninie z tlenem. Skutki oceniano, wykorzystując polarografię (zawiesiny węgla aktywnego), woltamperometrię z zastosowaniem elektrod z past węglowych, miareczkowanie pehametryczne, zobojętnianie NaOH w warunkach statycznych oraz termograwimetrię. Wykazano chemiczne wbudowywanie tlenu w powierzchnię węglową oraz stwierdzono istotny wpływ czasu kontaktu ozonu z węglem aktywnym. Zastosowane metody badawcze dały zgodne wyniki i okazały się przydatne do oceny skutków utleniania powierzchni węglowej ozonem. Com. activated C was oxidized with O3/O2 mixt. at 20°C for 15-180 min. The oxidized C samples were studied for functional (acidic) groups on the C surface by alkalimetric tiration, thermal stability (mass loss) at 150-550°C, and oxidn. degree by polarography and voltammetry (carbon paste electrodes). Nature of the chem. oxidn. of the C surface was disclosed. Węgle aktywne są używane do pochłaniania ozonu w celu przeciwdziałania przedostawaniu się tego gazu do atmosfery ze względu na jego toksyczność. Filtry z węglem aktywnym są z powodzeniem stoaWojskowa Akademia Techniczna, Warszawa; bWojskowy Instytut Chemii i Radiometrii, Warszawa Stanisław Popiela, Stanisław Cudziłoa, Witold Darlewskia, Andrzej Świątkowskia, *, Jolanta Laszczakb Elektrochemiczne i chemiczne badania skutków kontaktu powierzchni węgla aktywnego z ozonem Electrochemical and chemical studies on effect of the ozone contacts with activated carbon surface Dr hab. inż. Stanisław CUDZIŁO, prof. nadzw. WAT w roku 1985 ukończył studia na Wydziale Chemii i Fizyki Technicznej Wojskowej Akademii Technicznej. Od 2006 r. pełni funkcję dyrektora Instytutu Chemii tej uczelni. Specjalność - chemia i technologia materiałó[...]

Enzymy jako katalizatory rozkładu bojowych środków trujących


  Podsumowano możliwość zastosowania nowoczesnych odkażalników do usuwania skażeń spowodowanych przez uwolnienie bojowych środków trujących (BST) do środowiska w wyniku awarii lub świadomych działań ludzkich. Nowoczesne unieszkodliwianie skażeń chemicznych ma polegać na wykorzystaniu enzymów otrzymanych na drodze biotechnologicznej. Przedstawiono różne rodzaje odkażalników enzymatycznych nadających się do wydajnego unieszkodliwiania wybranych związków fosforoorganicznych, siarkoorganicznych i chloroorganicznych. Enzymami katalizującymi hydrolizę wysokotoksycznych związków fosforoorganicznych są hydrolazy i anhydrolazy kwasów fosforoorganicznych. Do hydrolaz fosforoorganicznych należą fosforotriesteraza, występująca w bakteriach Pseudomonas diminuta i Flavobacterium sp. oraz paraoksonaza 1 występująca w organizmach ludzkich. Anhydrolazy kwasu fosforoorganicznego zostały wyizolowane z halofilowego szczepu bakteryjnego Alteromonas sp. JD6.5. Kolejnym enzymem katalizującym hydrolizę związków fosforoorganicznych jest DFPaza produkowana przez kałamarnicę Loligo vulgaris. Enzymem, który może przyspieszać hydrolizę iperytu siarkowego jest dehalogenaza haloalkanowa. Ma ona zdolność katalizowania hydrolizy wiązania węgiel-halogen. Innym enzymem, który może służyć do niszczenia iperytu siarkowego jest chloroperoksydaza. Chloroperoksydaza należy do grupy enzymów, które są zdolne do katalizowania utleniania chlorków, bromków i jodków lub innych związków organicznych za pomocą nadtlenku wodoru w obecności jonu halogenku. A review, with 70 refs., of enzymes catalyzing the decompn. of chem. warfare agents. In particular, use of phosphotriesterase, paraoxonase, organophosporous acid anhydrolase, haloalkane dehalogenase and chloroperoxidase for degrdn. of org. P, Cl and S-contg. warfare agents was presented. W 1997 r. weszła w życie uchwalona przez ONZ Konwencja o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chem[...]

 Strona 1