Wyniki 1-10 spośród 14 dla zapytania: authorDesc:"ZOFIA POKORSKA"

Badania syntezy rozpuszczalnego w wodzie katalizatora rodowego procesu hydroformylowania wyższych olefin

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań syntezy rozpuszczalnych w wodzie sulfonowanych fosfin i zawierających je katalizatorów rodowych. Określono wpływ stężenia wolnego SO3 na proces sulfonowania trifenylofosfiny. Rozpuszczalny w wodzie katalizator rodowy uzyskano w reakcji kompleksu acetyloacetonianodikarbonylorodu I z solą sodową tri(/w-sulfofenylo)fosfiny. Określono wpływ nadmiaru ligandu fosfinoweg[...]

Technologie kompleksu żywic epoksydowych wdrożone w kraju i za granicą

Czytaj za darmo! »

Technologie wchodzące w skład Kompleksu Żywic Epoksydowych, obejmujące procesy wytwarzania bisfenolu A, chlorku allilu, epichlorohydryny i żywic epoksydowych są oparte o polską myśl techniczną, zostały opracowane i są doskonalone przez specjalistów z ICSO i zakładów wdrażających. Krajowym producentem bisfenolu A jest spółka Petro Carbo Chem SYNTEZA SA w Kędzierzynie-Koźlu (12 000 t/r), ch[...]

Badania laboratoryjne nad syntezą nadtlenodiwęglanu di-2-etyloheksylu DOI:

Czytaj za darmo! »

pracy przedstawiono badania wpływu temperatury reakcji i stężenia środka utleniającego na jakość otrzymanego produktu, tj. na zawartość aktywnego tlenu, a także badania wpływu temperatury na termiczną stabilność nadtlenodiwęglanu di-2-etyloheksylu w trakcie magazynowania. Nadtlenodiwęglan di-2-etyloheksylu (NWEH) jest związkiem organicznym zaliczanym do grupy nadtlenków, nietrwałym w temperaturze wyższej niż 0°C, wykorzystywanym głównie jako inicjator reakcji rodnikowych. Dotychczas producentami inicjatorów nadtlenodiwęglanowych są firmy z krajów kapitalistycznych. W Polsce NWEH jest jednym z dwóch inicjatorów stosowanych w czasie polimeryzacji chlorku winylu. Krajowa produkcja NWEH będzie uruchomiona w latach dziewięćdziesiątych w Zakładach Azotowych Włocławek na podstawie technologii wytwarzania tego związku opracowanej w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia"1+ 3). Proces wytwarzania nadtlenodiwęglanów przebiega w dwóch etapach, zgodnie z następującymi ogólnymi równaniami: ROH + СОС1, -> HC1 - ROCOC1, chloromrówczan 2 ROCOC1 + Na20 2 -> ROC O OCOR + 2 NaCl. II II O O nadtlenodiwęglan Surowcami w pierwszym etapie są fosgen i odpowiedni alkohol. W procesie otrzymywania nadtlenodiwęglanu di-2-etyloheksylu jest to alkohol 2-etyloheksylu. Uzyskany chloromrówczan 2-etyloheksylu (СМЕН) utlenia się w drugim etapie nadtlenkiem sodowym: 2 CH3—(CH2)3—CH—CH2—O&[...]

Heksachlorowe produkty uboczne z procesu chlorolizy 1,2-dichloroetanu DOI:

Czytaj za darmo! »

Przeprowadzono badania procesu chlorolizy 1,2-dichloroetanu, których celem było ograniczenie ilości powstających heksachlorowych produktów ubocznych, głównie heksachlorobenzenu - składnika najbardziej uciążliwego w procesie przemysłowym. W wyniku doboru stosunku molowego reagentów^dzasu reakcji i temperatury znacznie ograniczono powstawanie 'heksachlorobenzenu (do 1,5 g na 1000 g otrzymywanych rozpuszczalników). W reakcji wysokotemperaturowego chlorowania (chlorolizy) powstają oprócz produktów głównych, tj. tetrachlorometanu i tetrachloroetylenu, produkty uboczne: heksachloroetan, heksachlorobutadien i heksachlorobenzen, które w procesie przemysłowym są uciążliwym odpadem. Nie ulegają one biodegradacji, a więc stanowią duże zagrożenie dla środowiska naturalnego, a ponadto wykazują skłonność do zestalania się nawet w podwyższonej temperaturze, w związku z czym są często przyczyną awarii i przerw w pracy instalacji. Najbardziej niepożądanym składnikiem wyżej wrzących odpadów jest heksachlorobenzen. Pozostałe - heksachloroetan i heksachlorobutadien - są ponownie kierowane do procesu, podczas którego w dużej części zostają przekształcone w rozpuszczalniki. Trudności związane z usuwaniem tych odpadów z procesu przemysłowego i ich utylizacją przedstawiono we wcześniejszych artykułach1,2). W niniejszej pracy na przykładzie reakcji chlorolizy 1[...]

Niskociśnieniowy proces okso z zastosowaniem katalizatora rodowego DOI:

Czytaj za darmo! »

Omówiono rozwój metod wytwarzania aldehydów i alkoholi oraz scharakteryzowano niskociśnieniowy proces okso z zastosowaniem katalizatora rodowego. Opisano badania prowadzone nad syntezą katalizatorów rodowych oraz sposoby odzyskiwania rodu i trifenylofosfiny ze środowiska reakcji. Metody przemysłowe syntezy okso Proces syntezy okso, polegający na reakcji hydroformylowania olefin do aldehydów i uwodornieniu do alkoholi, został opracowany już w 1938 r. przez Otto Roelena w laboratorium firmy Ruhrchemie. Na podstawie tego opracowania firma Ruhrchemie, w spółce z firmą Henkel, wybudowała i uruchomiła w 1945 r. w Oberhausen instalację do produkcji alkoholi C12 -j-C14 o zdolności produkcyjnej ok. 10 tys. Mg/r. Proces hydroformylowania prowadzono pod ciśnieniem większym niż 20 MPa, w temp. 140h- 180°C w obecności katalizatora kobaltowego. Po zakończeniu drugiej wojny światowej instalację zdemontowano. W latach 1952 ч-1956 odbudowano ją, a od 1959 r. rozbudowywano do zdolności produkcyjnej 220 tys. Mg/r. W procesie syntezy okso opracowanym przez Roelena można było wytwarzać mieszaninę zawierającą aldehydy i alkohole o łańcuchach normalnych oraz rozgałęzionych w stosunku od 3:1 do 4:1 ^ 3). Odkrycie dokonane przez Slaughta i Mullineaux z firmy Shell Oil4,5), dotyczące faktu, że przyłączenie ligandu fosfinowego do karbonylku kobaltowego modyfikuje właściwości katalizatora hydroformylowania, umożliwiło uzyskanie produktu o większym stosunku aldehydów o łańcuchach normalnych do aldehydów o łańcuchach rozgałęzionych oraz obniżenie ciśnienia procesu. Hydroformylowanie w metodzie firmy Shell prowadzi się w temp. 160h-200°C pod ciśnieniem 5-^10 MPa. W procesie uzyskuje się ponad 80% aldehydów o łańcuchach normalnych. W tab. I przedstawiono dane charakteryzujące główne metody wytwarzania alkoholi okso. Dalszym ważnym udoskonaleniem syntezy okso było opracowanie kompleksów rodowych o szczególnie aktywnym działaniu katalitycznym. Wilkinso[...]

Węglan dimetylu - nowy dodatek do paliw silnikowych

Czytaj za darmo! »

Omówiono możliwości zastosowania węglanu dimetylu jako dodatku do komponowanych paliw, który powoduje podwyższenie zawartości tlenu w paliwach oraz przeciwdziała rozdziałowi faz mieszanin benzynowo-alkoholowych. kilku lat wiele firm na świecie wykazuje duże zainteresowanie technologią wytwarzania węglanu dimetylu (DMC) metodami bezfosgenowymi. Przyczyn tego zainteresowania jest kilka, a do w[...]

Badania procesu katalitycznego odchlorowodorowania 1,1,2-trichloroetanu w fazie gazowej DOI:

Czytaj za darmo! »

Badano w skali laboratoryjnej katalityczne odchlorowodorowanie 1, 1,2-trichloroetanu w fazie gazowej w obecności węgla aktywnego, sylikażeli, A120 3 oraz sita molekularnego 1 3X nasyconego wodnymi roztworami chlorków metali I grupy układu okresowego. Przyjmując selektywność tworzenia się 1,1-dichloroetylenu jak o k ryterium przydatności uk ład u katalitycznego, do dalszych b adań wybrano żele krzemionkowe SG i SKM-3 oraz chlorki rubidowy i cezowy. W wyniku odszczepienia chlorowodoru od l,l,2-trichloroetanu(TCE) otrzymuje się trzy izomeryczne dichloroetyleny. Przemianę tę można napisać następująco: CH2 = CCl2 f DCE ch 2c i- c h c i2 -HCl / Cl Cl \ / :----► с =: C \ / \ \ H H \ CIS DCE \ H Cl \ С = С / \ Cl H TRANS DCE Najbardziej pożądanym produktem tej reakcji jest DCE, cenny surowiec w syntezie organicznej, stosowany głównie jako jeden z monomerów w procesach kopolimeryzacji oraz jako półprodukt w syntezie 1,1,1 -trichloroetanu. Na skalę przemysłową DCE otrzymuje się w procesie odchlorowodorowania TCE w obecności wodnego roztworu czynnika odszczepiąjącego chlorowodór. Mimo dużej selektywności reakcji tworzenia DCE oraz zadowalającego stopnia przemiany TCE, metoda ta jest niedogodna ze względu na uciążliwość dla naturalnego środowiska człowieka. W procesie tym otrzymuje się znaczne ilości ścieków. Trudności z ich utylizacją oraz straty chlorowodoru spowodowały podjęcie prac badawczych nad katalityczną eliminacją chlorowodoru z TCE w fazie gazowej. Obszerny przegląd literatury dotyczącej tego problemu przedstawiono wcześniej1,2). Omawia się w niej wiele różnych układów katalitycznych stosowanych w procesie odchlorowodorowania TCE. Układ katalityczny składa się z nośnika (węgiel aktywny, A120 3, sita molekularne i sylikażel) oraz substancji aktywnej, którą najczęściej jest chlorek metalu I grupy układu okresowego. Z powodu znacznego zróżnicowania zawartych w literaturze danych dotyczących[...]

Usuwanie żelaza z regenerowanego katalizatora utleniania w procesie wytwarzania dimetylotereftalanu DOI:

Czytaj za darmo! »

Wysoki stopień odzysku katalizatora stosowanego w czasie utleniania ^-ksylenu i уз-toluilanu metylu jest powodem tego, że - w związku z korozją aparatury - w katalizatorze kumulują się jony żelaza. Przedstawiono adsorpcyjną i wytrąceniową metodę usuwania żelaza z roztworu octanów otrzymywanego w wyniku ekstrakcji jonów metali katalizatora z pozostałości po destylacji surowych estrów. Metody te zapewniają niewielką stratę jonów metali katalizatora. W 1988 roku uruchomiono w wytwórni tereftalanu dimetylu (DMT) w Zakładach Włókien Chemicznych "Elana" w Toruniu nową, bardzo wydajną instalację do odzyskiwania katalizatora utleniania ^-ksylenu i p-toluilanu metylu metodą ekstrakcji (za pomocą ścieków zawierających kwas octowy) jonów metali katalizatora z pozostałości po destylacji surowych estrów. Opis technologii, schemat aparatury oraz problemy związane z usuwaniem inhibitorów z roztworu katalizatora przedstawiono we wcześ[...]

Odchlorowodorowanie 1,1,2-trichloroetanu w obecności katalizatora heterogennego* DOI:

Czytaj za darmo! »

Zbadano wpływ ilości chlorku cezowego (naniesionego na żel krzemionkowy SKM-3) i temperatury prażenia katalizatora na jego właściwości w procesie odchlorowodorowania 1,1,2-trichIoroetanu w fazie gazowej. Stosując matematyczne metody planowania doświadczeń, zoptymalizowano warunki prowadzenia procesu. Stwierdzono, że otrzymany katalizator zachowuje aktywność przez krótki czas, a przyczyną jego dezaktywacji jest tworzenie się chlorowodoru w czasie odchloro wodorowania 1,1,2-trichloroetanu. W poprzednich pracach1,2’ przedstawiono obszerny przegląd literatury dotyczący procesu odchlorowodorowania 1,1,2-trichloroetanu (TCE) z utworzeniem 1,1-dichloroetylenu (DCE). W skali przemysłowej proces ten jest realizowany tzw. metodą mokrą. Pomimo dobrych wskaźników technologicznych, metoda ta jest uciążliwa dla środowiska ze względu na to, że w czasie procesu powstaje duża ilość ścieków. Traci się także (bezpowrotnie) powstający chlorowodór. Te wady metody mokrej spowodowały, że prowadzi się badania nad odchlorowodorowaniem TCE w fazie gazowej w obecności katalizatora heterogennego. Część doświadczalna W wyniku wstępnych prac badawczych, przeprowadzonych w celu weryfikacji danych zawartych w literaturze oraz doboru katalizatora *’ Pracę wykonano w rama[...]

 Strona 1  Następna strona »