Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"PAWEŁ WOJCIESZAK"

Pomiar emisyjności w temperaturach kriogenicznych DOI:10.15199/8.2016.4.2


  Emisyjność jest jedną z najważniejszych własności materiałów używanych w kriogenice. Jej wartości otrzymane na podstawie teorii fal elektromagnetycznych są prawidłowe jedynie dla powierzchni optycznie gładkich. Oznacza to, że wiarygodne wartości emisyjności dla innych stanów powierzchni muszą być wyznaczone eksperymentalnie. W literaturze spotyka się opisy różnych metod pomiaru emisyjności - bezpośredni pomiar emisyjności, pośrednie optyczne pomiary emisyjności i w końcu metody kalorymetryczne pomiaru. Mimo to, dane dotyczące emisyjności materiałów w niskich temperaturach są stosunkowo ubogie i często niedostateczne do wykonania precyzyjnych obliczeń dopływów ciepła. Artykuł opisuje kalorymetryczną metodę mierzenia całkowitej emisyjności za pomocą chłodziarki kriogenicznej typu Gifforda-McMahona. Metoda ta nie wymaga użycia skroplonych kriogenów i ma pozwolić na kontrolę temperatury próbki. Badania będą przeprowadzone we współpracy z Europejską Organizacją Badań Jądrowych CERN. Słowa kluczowe: kriogenika, wymiana ciepła, emisyjność Emissivity is one of the most important properties of materials being used in cryogenics. The values of emissivity obtained from calculations using electromagnetic field theory are valid only for optically smooth surfaces. It means that reliable values of emissivity have to be obtained from experiment. Several different methods of emissivity measurement are described in literature: direct optical emissivity measurement, indirect optical measurements and finally - calorimetric measurement methods. However, the available data about emissivity values of materials at low temperatures is limited and maybe insufficient to perform precise heat in-leaks calculations. The paper describes calorimetric emissivity measurement method that uses Gifford-McMahon type cryocooler. This method requires no liquid cryogens and provides means to control the sample temperature. The research will be conducte[...]

Kriogeniczne metody chłodzenia elektroniki DOI:10.15199/8.2017.6.2


  1. WPROWADZENIE Wraz z rozwojem elektroniki półprzewodnikowej istotnym parametrem wpływającym na niezawodność oraz wydajność urządzeń elektronicznych jest temperatura pracy. Wraz ze wzrostem wydajności podzespołów elektronicznych wzrasta ilość generowanego ciepła. Dążenie do uzyskiwania jak najwyższych mocy, przy jak najmniejszych rozmiarach urządzeń elektronicznych, niesie za sobą konieczność zapewnienia optymalnego systemu chłodzenia, który jest niezbędny do prawidłowej pracy. Zatem jeśli system chłodzenia jest niezawodny, czas eksploatacji oraz wydajność urządzeń jest odpowiednio długi. Obecnie największym ograniczeniem technologicznym, które uniemożliwia miniaturyzację urządzeń jest chłodzenie podzespołów elektronicznych. W zależności od rodzaju chłodzonych obiektów, temperatura pracy wynosi od kilku K (w przypadku aparatury laboratoryjnej wykorzystującej ciekły hel), przez temperatury zbliżone do temperatury wrzenia ciekłego azotu (77 K - chłodzenie np. detektorów podczerwieni), po temperaturę otoczenia (chłodzenie elektroniki stosowanej w gospodarstwach domowych). Najpowszechniejszym sposobem chłodzenia elektroniki jest rozpraszanie generowanego ciepła do otoczenia za pomocą radiatorów, bądź radiatorów z wentylatorami. Ze względu na niskie koszty te rozwiązania są dostępne w masowo produkowanej elektronice, gdzie wydajności chłodnicze nie są znaczne. Jednakże ich niekwestionowaną wadą jest duża ilość zajmowanego miejsca. W przypadku większych wydajności oraz bardziej wyspecjalizowanych urządzeń stosuje się chłodzenie wodą lub ogniwami Peltiera. Przyczynia się to do komplikacji układu chłodzenia, a w konsekwencji zwiększenia ceny, natomiast korzyścią jest dużo większa wydajność oraz kompaktowość. Cechą łączącą powyższe rozwiązania jest generowanie mocy chłodniczej w temperaturze otoczenia. Jednakże niektóre urządzenia do prawidłowej pracy wymagają utrzymywania ich w temperaturach kriogenicznych, Ry[...]

Wykorzystanie ciekłych frakcji z termodestrukcji odpadów polimerowych jako komponentów paliw węglowodorowych

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki wstępnych badań dotyczących możliwości wykorzystania ciekłych frakcji z termodestrukcji odpadów z tworzyw sztucznych jako komponentów paliw do silników o zapłonie iskrowym i samoczynnym. Oznaczono podstawowe parametry fizykochemiczne paliw otrzymanych z odpowiednich frakcji oddestylowanych z ciekłych produktów termicznej dekompozycji odpadów polimerowych. Dokonano oce[...]

 Strona 1