Wyniki 1-10 spośród 17 dla zapytania: authorDesc:"ANDRZEJ KRUEGER"

Instytuty badawcze dla przemysłu chemicznego w Polsce


  Krajowy przemysł chemiczny, w tym w szczególności sektor Wielkiej Syntezy Chemicznej, wymaga głębokiej reorientacji strukturalnej w kierunku syntezy organicznej i produkcji polimerów, co trudno będzie osiągnąć bez budowy zdolności produkcyjnych bazowych chemikaliów organicznych. Ponadto wysoka dynamika importu, rosnące ujemne saldo obrotów zagranicznych, a także struktura eksportu stanowią alarmujące sygnały o stanie polskiego przemysłu chemicznego. Polska ma zaledwie ok. 2% udziału w produkcji chemikaliów w Europie. Wielkość importu systematycznie zbliża się do wartości sprzedaży krajowej. Struktura technologiczna przemysłu chemicznego jest słabo dostosowana do rzeczywistych potrzeb rynku, co może stać się, w niedalekiej przyszłości, jedną z najpoważniejszych barier rozwoju polskiej gospodarki. Rozwój przemysłu chemicznego w Polsce jest uzależniony od dostępności podstawowych surowców. Biorąc pod uwagę znaczne obecne zużycie chemikaliów i prognozy jego dalszego wzrostu w Polsce konieczne są duże inwestycje w przemyśle chemicznym, dlatego szczególnie ważne jest określenie strategicznych obszarów badawczych. Zgodnie z nową ustawą o finansowaniu nauki służyć temu ma Krajowy Program Badań ustanawiany przez Radę Ministrów. Z punktu widzenia dostępności surowców na szczególną uwagę zasługuje temat programów strategicznych w zakresie przemysłu produktów opartych o surowce organiczne, tzw. bio-based industry. Projekty takie prowadzone są przede wszystkim przez trzy główne centra gospodarcze świata, tj. USA, Japonię i Unię Europejską. W aspekcie ilościowym najbardziej zaawansowana jest strategia produkcji biopaliw w USA oraz w Europie Zachodniej. Strategia ta określa obowiązkowe udziały biopaliw w puli wszystkich zużywanych jako paliwa węglowodorów. W Unii Europejskiej realizowane są programy mające na celu zwiększenie udziału surowców pochodzenia biologicznego w ogólnej produkcji przemysłu chemicznego i paliwowego. [...]

Rozwój innowacji poprzez wdrożenia wyników własnych badań. Szanse i bariery


  Innowacyjność gospodarki jest od lat priorytetem Unii Europejskiej, co zostało jednoznacznie podkreślone w tzw. Strategii Lizbońskiej, która zakładała przekształcenie UE do 2010 r. w najbardziej konkurencyjną gospodarkę na świecie, opartą na wiedzy i zdolną do zrównoważonego wzrostu. Zakładano wówczas, że trzeba zwiększyć poziom wydatków na badania i rozwój w krajach UE do 3% PKB (z czego 2/3 powinno pochodzić z sektora prywatnego). Dzisiaj już wiadomo, że UE nie dogoniła gospodarczo ani USA, ani Japonii, a co gorzej, gospodarka niektórych krajów azjatyckich, takich jak Chiny i Indie, a ostatnio także gospodarka Brazylii, rozwijają się szybciej niż gospodarka UE. Nadrzędnym celem nowej Strategii Europa 20201) jest tworzenie miejsc pracy w sposób nowoczesny (przy założeniu rosnącej konkurencyjności przedsiębiorstw i zmniejszającej się opiece społecznej) oraz ochrona środowiska (także klimatu). Komisja Europejska zaproponowała wskaźniki umożliwiające monitorowanie postępów w realizacji tych priorytetów za pomocą kilku nadrzędnych celów, określonych na poziomie całej UE. Do celów tych należy: (i) osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia na poziomie 75%, (ii) poprawa warunków prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej, w tym przeznaczanie 3% PKB UE na inwestycje w badania i rozwój, (iii) zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych o 20% w porównaniu z poziomami z 1990 r., zwiększenie do 20% udziału energii odnawialnej w ogólnym zużyciu energii oraz dążenie do zwiększenia efektywności energetycznej o 20%, (iv) podniesienie poziomu wykształcenia, zwłaszcza poprzez zmniejszenie odsetka osób przedwcześnie kończących naukę, do poniżej 10% oraz zwiększenie do co najmniej 40% odsetka osób w wieku 30-34 lat mających wykształcenie wyższe, i wreszcie (v) wspieranie włączenia społecznego, zwłaszcza poprzez ograniczanie ubóstwa, mając na celu wydźwignięcie z ubóstwa lub wykluczenia społecznego 20 mln obywateli. W rozwiniętych krajac[...]

Ostatnie Targi Wiedzy Technologicznej w O polu


  Zawsze, gdy coś się rozpoczyna, to wiadomo, że musi się kiedyś zakończyć. Dotyczy to także realizowanego przez Instytut Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia" projektu pn. Platforma Innowacji Technologicznej Regionu Opolszczyzny (w skrócie PITRO). W tym roku kończy się realizacja piątej edycji tego projektu, który dzięki wsparciu Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego oraz Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, był kontynuowany w latach 2004-2013. Celem projektu było integrowanie środowisk naukowo-badawczych z przedsiębiorcami, głównie w branży chemicznej. Zależało nam na tym, żeby się lepiej poznać i zrozumieć, żeby świat nauki miał okazję zaprezentować swoje osiągnięcia i możliwości, a biznes mógł przedstawić posiadane doświadczenia i wiedzę praktyczną oraz własne oczekiwania. Zbliżanie punktów widzenia przełamuje stereotypy i zmienia mentalność obydwu środowisk. Ciągle przecież pokutuje przekonanie, że naukowcy izolują się od przemysłu, który z kolei niezbyt interesuje się wynikami prac badawczych. Realizacja projektu PITRO wpłynęła korzystnie na lepszą wzajemną komunikację, która jest warunkiem koniecznym przy komercjalizacji wyników prac B+R, co w konsekwencji powinno mieć wpływ na wzrost innowacyjności przedsiębiorstw.Ważnym obszarem działania PITRO było dostarczanie nowej wiedzy, dlatego przynajmniej raz na kwartał były organizowane w Kędzierzynie-Koźlu seminaria o zróżnicowanej tematyce, od chemicznej i przemysłowej po zagadnienia z pogranicza tych obszarów. Wiele działań w ramach projektu odbywało się za pośrednictwem portalu pitro. pl. W regionie Opolszczyzny otwarta została baza danych o instytutach zajmujących [...]

Instytut Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia" teraz i w przyszłości


  Podstawowym celem działalności Instytutu Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia" jest generowanie wyników prac naukowo-badawczych na odpowiednio wysokim poziomie w starannie wybranych dziedzinach i przekształcanie ich w nowoczesne produkty rynkowe, w postaci ekonomicznie opłacalnych technologii, głównie dla przemysłu chemicznego. Działalność ta powinna zapewniać przychody dla Instytutu, ponieważ zwiększenie przychodów Instytutu i ich stabilność jest podstawą dalszego zwiększenia potencjału Instytutu, zwłaszcza pod względem zasobów ludzkich (specjalistyczna kadra naukowo-badawcza i kompetentni pracownicy obsługi badań) oraz zasobów materialnych (aparatura badawcza i system informatyczny). Dla realizacji tych celów konieczna jest szeroko rozumiana współpraca z przemysłem, obejmująca realizację bezpośrednich zleceń na prace badawcze i wspólnych projektów oraz projektów adresowanych do przedsiębiorców, a przede wszystkim wdrażanie innowacyjnych technologii w kraju i zagranicą. Ponadto Instytut powinien zapewniać przedsiębiorcom usługi projektowe, techniczne i analityczne na wysokim europejskim poziomie. Aby zapewnić kompleksową obsługę klientów z przemysłu, domeną Instytutu powinna być także produkcja specjalistycznych wyrobów, opracowanych pod indywidualne potrzeby klienta. Misja Instytutu powinna określać rolę jaką pełni on z punktu widzenia klientów. Moim zdaniem jest to wdrażanie i transfer innowacji do przemysłu krajowego i na eksport, zapewniający konkurencyjność produktów, ochronę środowiska oraz rozwój przedsiębiorstw i gospodarki kraju. Misja powinna jednocześnie odzwierciedlać ambicje pracowników Instytutu co do ich uczestnictwa w modernizacji przemysłu chemicznego, które mogę określić jednym zdaniem: Ins[...]

65-Lecie Instytutu Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia" DOI:


  Instytut rozpoczął działalność 2 stycznia 1952 r. na terenie Zakładów Azotowych Kędzierzyn jako Oddział Instytutu Syntezy Chemicznej, podległy dyrekcji mającej siedzibę w Gliwicach. Zarządzeniem Ministra Przemysłu Chemicznego z dn. 27 grudnia 1958 r. Instytut zmienił nazwę na Instytut Ciężkiej Syntezy Organicznej i podlegał Zjednoczeniu Przemysłu Syntezy Chemicznej w Gliwicach. Obecna nazwa Instytut Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia" obowiązuje od 31 marca 1973 r. W pierwszej siedzibie na terenie ZA Kędzierzyn laboratoria Instytutu zajmowały powierzchnię zaledwie 120 m2. W 1959 r., po uzyskaniu samodzielności, Instytut został przeniesiony na teren o powierzchni 120 tys. m2 w Blachowni Śląskiej, gdzie do dziś ma swoją siedzibę. W takich warunkach następował szybki rozwój Instytutu. Wzrastał przede wszystkim jego potencjał badawczy. Część produkcyjno-doświadczalna w 1992 r. została przekształcona spółkę z o.o. o nazwie ICSO Chemical Production. Pierwszym kierownikiem, a następnie dyrektorem Instytutu był prof. Józef Obłój. Już w 1964 r. Instytut został uhonorowany Państwową Nagrodą II stopnia za opracowanie i wdrożenie technologii środków pomocniczych dla włókiennictwa. Następnie funkcję dyrektora pełnił prof. Edward Grzywa (późniejszy Minister Przemysłu Chemicznego i Lekkiego), który wprowadził w Instytucie (eksperymentalnie w skali kraju) mechanizm motywacyjny zapewniający nagrody finansowe uczestnikom zespołów naukowo- -przemysłowych powiązane z efektami wdrożeniowymi. Liczba wdrożeń szybko wzrastała także w czasie, kied[...]

Polska technologia otrzymywania bisfenolu A

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono informację o oryginalnej technologii wytwarzania bisfenolu A. Charakteryzuje się ona światowymi parametrami techniczno-ekonomicznymi. Proces został już sprzedany do Bułgarii, na Tajwan, do Chin, Indii i Korei Płd. Trzy wytwórnie zagraniczne zostały już uruchomione. Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej w Kędzierzynie-Koźlu, w ramach specjalizacji w zakresie stosowania kat[...]

Polska technologia otrzymywania bisfenolu A

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono informację o oryginalnej technologii wytwarzania bisfenolu A. Charakteryzuje się ona światowymi parametrami techniczno-ekonomicznymi. Proces został już sprzedany do Bułgarii, na Tajwan, do Chin, Indii i Korei Płd. Trzy wytwórnie zagraniczne zostały już uruchomione. Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej w Kędzierzynie-Koźlu, w ramach specjalizacji w zakresie stosowania kat[...]

Development of the process for manufacturing bisphenol A at the Institute for Heavy Organic Synthesis "Blachownia". Rozwój technologii bisfenolu A w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia"


  Progress in the synthesis of (p-OHC6H4)2 CMe2 now achieved (improved product yield and purity) was presented. Przedstawiono postęp w rozwoju technologii wytwarzania bisfenolu A osiagnięty w ICSO "Blachownia". Znaczenie bisfenolu A w przemyśle tworzyw sztucznych wzrasta nieprzerwanie od końca lat trzydziestych XX w., kiedy to zaczął on być stosowany jako półprodukt do wytwarzania wysokiej jakości materiałów termoutwardzalnych i termoplastycznych a także jako antyutleniacz do gumy, tworzyw, olejów i tłuszczów. Od 1945 r. znajduje zastosowanie do otrzymywania żywic epoksydowych, a rozwój produkcji poliwęglanów aromatycznych rozpoczął się pod koniec lat pięćdziesiątych XX w.1). Obecnie bisfenol A (BPA) jest podstawowym półproduktem do otrzymywania tworzyw sztucznych, zwłaszcza poliwęglanów i żywic epoksydowych. Ponadto stosowany jest do produkcji antypirenów (tetrabromobisfenolu A, fenylofosforanów BPA), stabilizatorów termicznych poli(chlorku winylu), a także w procesach wytwarzania fenoplastów, nienasy-conych żywic poliestrowych, polisulfonów, żywic polieteroimidowych i poliarylowych, antyutleniaczy do tworzyw sztucznych, a także do produkcji surowców służących do otrzymywania poliuretanów2). W Polsce produkcja bisfenolu A została uruchomiona w 1978 r. w Zakładach Chemicznych "Blachownia" wg technologii opracowanej w Instytucie Ciężkiej Syntezy Organicznej "Blachownia". Był to jeden z pierwszych procesów wytwarzania BPA na świecie, w którym w węźle syntezy zastosowano kwaśną żywicę jonowymienną (kationit) jako katalizator. Polska technologia wytwarzania bisfenolu A była przez wiele lat doskonalona i wielokrotnie eksportowana (tabele 1 i 2). [...]

Synteza trioksanu w obecności kwasu siarkowego oraz żywic jonowymiennych jako katalizatorów - porównanie metod DOI:

Czytaj za darmo! »

Omówiono nowy sposób syntezy trioksanu z zastosowaniem kationitu jako katalizatora i porównano tę metodę z tradycyjną metodą kwasową. Potwierdzono możliwość eksploatowania złoża kationitu bez konieczności jego wymiany co najmniej przez rok. Synteza trioksanu w obecności kationitu przebiegała z selektywnością wynoszącą 98 ч- 99,5%, tj. o 4 5% większą niż selektywność uzyskana tradycyjną metodą kwasową. Trioksan (trioksymetylen) - cykliczny trimer formaldehydu jest stosowany do produkcji politrioksanu, cennego tworzywa termoplastycznego otrzymywanego w wyniku kationowej kopolimeryzacji trioksanu z cyklicznymi formalami glikoli alifatycznych, np. dioksolanem. Dzięki swym właściwościom, wynikającym z dużej zawartości formy krystalicznej, politrioksan ma istotne znaczenie gospodarcze jako techniczne tworzywo konstrukcyjne u. Trioksan jest otrzymywany najczęściej z wodnych roztworów formaldehydu o stężeniu 50 ч- 70%, a reakcję prowadzi się w obecności kwaśnych katalizatorów2+5). W mieszaninie reakcyjnej ustala się stan równowagi pomiędzy trimeryzacją i depolimeryzacją według następującego równania6’: 3 CH,0 CH2 oW o CH2 ' Jednocześnie powstają produkty uboczne, takie jak: kwas mrówkowy, metanol, mrówczan metylu i metylal. W kraju trioksan jest produkowany w Zakładach Azotowych w Tarnowie[...]

Optymalizacja parametrów syntezy nonylofenolu z zastosowaniem kationitów makroporowatych DOI:

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań nad wpływem parametrów syntezy nonylofenolu na stopień konwersji, selektywność reakcji i zawartość /bnonylofenolu w otrzymanym produkcie. Określono czas i temperaturę reakcji umożliwiające uzyskanie nonylofenolu zawierającego ponad 90% izomeru para. Wykazano, że zastosowanie jako katalizatora silnie kwaśnych żywic jonowymiennych o makroporowatej strukturze korzystnie wpływa na stopień przereagowania trimeru propylenu do nonylofenolu i przyczynia się do zwiększenia udziału/^-nonylofenolu w mieszaninie poreakcyjnej. Najlepsze wyniki uzyskano stosując kationit Amberlyst-16. Nonylofenol jest ważnym półproduktem chemicznym stosowanym głównie do otrzymywania niejonowych środków powierzchniowo czynnych oraz do produkcji antyutleniaczy dla tworzyw sztucznych i kauczuków. Jest otrzymywany w wyniku alkilowania fenolu za pomocą nonenu (trimeru propylenu) w obecności kwaśnych katalizatorów, takich jak kwasy Lewisa, kwasy protonowe oraz silnie kwaśne żywice jonowymienne - sulfonowane kopolimery styrenu z diwinylobenzenem. Zastosowanie kationitu w charakterze katalizatora znacznie ułatwia wydzielanie czystego produktu i umożliwia zmniejszenie ilości powstających odpadów, m.in. ścieków. Ponadto taki proces charakteryzuje się dużą selektywnością i wysokim stopniem konwersji trimeru propylenu w nonylofenol. Największym w świecie producentem nonylofenolu są Stany Zjednoczone (globalna zdolność produkcyjna wynosi ok. 180 tys. Mg/r.1,2)). W kraju nonylofenol produkuje się w Zakładach Chemicznych "Blachownia" według opracowanej w Instytucie Ciężkiej Syntezy Orga[...]

 Strona 1  Następna strona »