Wyniki 1-3 spośród 3 dla zapytania: authorDesc:"Maria Rutkowska"

Termiczna i katalityczna degradacja tworzyw sztucznych

Czytaj za darmo! »

Przedstawiono wyniki badań termicznego i katalitycznego rozkładu tworzyw sztucznych, prowadzonych przez różnych autorów w latach 1996-2005. Opisano warunki prowadzonych procesów, otrzymane produkty oraz wpływ zastosowanych katalizatorów na energię aktywacji, czas trwania i temperaturę prowadzonych reakcji. A review, with 33 refs., of papers published in 1996-2005 on thermal and catalytic [...]

Badanie właściwości biostatycznych polimerowych materiałów opakowaniowych względem bakterii i drożdży

Czytaj za darmo! »

Izabela Steinka, Anita Kukułowicz, Magda Morawska, Maria Rutkowska, Małgorzata Waleron, Krzysztof Waleron: Badanie właściwości biostatycznych polimerowych materiałów opakowaniowych względem bakterii i drożdży. Celem pracy była ocena możliwości tworzenia biofilmu na powierzchni opakowań z tworzyw sztucznych oraz sprawdzenie właściwości biostatycznych tych materiałów opakowaniowych. Badaniom poddano folie z laminatu poliamidowo/polietylenowego (PA/PE) oraz z polilaktydu (PLA) i polilaktydu pokrywanego SiOx (PLA/SiOx). Tworzenie biofilmu oraz hamowanie wzrostu drobnoustrojów przez polimery oceniano w stosunku do szczepów bakterii: Lactococcus sp., Proteus vulgaris, Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus i drożdży: Candida glabrata, Candida tropicalis, przy inoculum od 103 d[...]

Podatność na degradację poliuretanów z syntetycznym polihydroksymaślanem w środowisku utleniającym i hydrolitycznym


  Poliuretany (PURs), zawierające w segmencie giętkim ataktyczny, telecheliczny poli([R,S]-3-hydroksymaślan) (a-PHB) oraz polikaprolaktonodiol (PCL) lub polioksytetrametylenodiol (PTMG), poddano degradacji hydrolitycznej i oksydacyjnej. Segment sztywny zbudowany był z 4,4’-diizocyjanianu difenylometylenu (MDI) lub 4,4’-diizocyjanianu dicykloheksylometylenu (H12MDI) oraz 1,4-butanodiolu (1,4-BD). Dla porównania zsyntezowano PURs bez a-PHB. Poliuretany poddano degradacji hydrolitycznej w buforze fosforanowym z dodatkiem NaN3 w czasie 36 tygodni oraz oksydacyjnej w roztworze CoCl2/H2O2 w czasie 16 tygodni inkubacji. Próbki inkubowano w temperaturze 37oC. Postęp degradacji śledzono poprzez kontrolowanie masy próbek poliuretanów oraz obserwację ich powierzchni pod mikroskopem optycznym w świetle odbitym bez polaryzatora. Poliuretany, zawierające syntetyczny, ataktyczny poli([R,S]-3-hydroksymaślan) wykazały większą wrażliwość na degradację oksydacyjną niż hydrolityczną. Na powierzchni poliuretanów poddanych działaniu roztworu oksydacyjnego zaobserwowano wyraźną erozję próbek. Zastosowanie alifatycznego diizocyjanianu w syntezie poliuretanów zwiększyło podatność poliuretanów na degradację, zwłaszcza w środowisku hydrolitycznym, w porównaniu do poliuretanu z diizocyjanianem aromatycznym. Znacznie większe zmiany masy oraz powierzchni próbek zaobserwowano dla poliuretanów z PTMG niż z PCL w segmencie giętkim. Słowa kluczowe: poliuretany, hydroksymaślan, utlenianie, hydroliza, degradacja Degradability of polyurethanes with synthetic polyhydroxybutyrate in oxidative and hydrolytic environments New polyurethanes with synthetic polyhydroxybutyrate in their soft segments were degraded under hydrolytic and oxidative conditions. The soft segments of the investigated polyurethanes were built of polytetramethylene glycol (PTMG) and atactic poly[(R,S)- 3-hydroxybutyrate] (a-PHB) or polycaprolactone diol (PCL) and a-PHB, whereas the hard segments co[...]

 Strona 1