Wyniki 1-10 spośród 16 dla zapytania: authorDesc:"A. Wiatrowski"

Wpływ częstotliwości zasilania na proces rozpylania miedzi za pomocą układu magnetronowego

Czytaj za darmo! »

Impulsowe zasilanie wyrzutni magnetronowych jest obecnie szeroko stosowane z uwagi na stabilizację procesu rozpylania oraz poprawę jakości nanoszonych warstw. Zasadniczą zaletą zasilania impulsowego jest fakt, że chwilowe wartości prądu i mocy wyładowania mogą znacznie przekraczać wartości średnie. W konsekwencji prowadzi to do wyższych energii cząstek plazmy oraz wyższego stopnia jonizacji [...]

Uroczystość 90-lecia Oddziału Toruńskiego SEP


  25 lutego 2011 r. - w reprezentacyjnych salach Dworu Artusa w Toruniu - odbyła się uroczystość z okazji jubileuszu 90-lecia Oddziału Toruńskiego Stowarzyszenia Elektryków Polskich. W uroczystości udział wzięli: ze strony władz województwa kujawsko- pomorskiego - wicemarszałek Dariusz Kurzawa, ze strony władz miasta Torunia - wiceprezydent Torunia Zbigniew Rasielewski i przewodniczący Rady Miasta Marian Frąckiewicz, ze strony władz miasta Brodnicy - burmistrz Jarosław Radacz. Ze strony Zarządu Głównego SEP udział wzięli - wiceprezes SEP Jerzy Szastałło oraz Małgorzata Gregorczyk - z Biura Prezydialnego SEP. Godność Zasłużonego Seniora: Jan Bartoszyński, Aleksandra Konklewska, Mirosław Nowak, Medal za współpracę z przemysłem w kadencji 2006-2010 otrzymał prezes Apatora Janusz Niedźwiecki. Zaproszenie przyjęli również: dziekan Rady Prezesów, prezes Oddziału Ł[...]

System pomiarowy do dynamicznej spektroskopii widma emisyjnego plazmy TR-OES do diagnostyki plazmy wyładowania jarzeniowego w układzie magnetronowym zasilanym impulsowo


  Stale rosnące wymagania stawiane cienkim warstwom nanoszonym przy obniżonym ciśnieniu, a stosowanym m.in. w medycynie, mikroelektronice, magnetycznych i optycznych nośnikach danych, są motorem poszukiwań nowych sposobów ich wytwarzania. Celem poszukiwań są między innymi: 1) zwiększenie wydajności otrzymywania (poszukiwane są wysoce efektywne procesy rozpylania), 2) zwiększenie czystości warstw (wskazana eliminacja gazowej atmosfery roboczej procesów) oraz 3) możliwość wpływania na właściwości warstw przez zmianę parametrów technologicznych procesów nanoszenia - np. parametry sygnału elektrycznego pobudzającego wyrzutnię. W wypadku procesów rozpylania stałoprądowego jest to tylko wartość energii dostarczanej do źródła. Duże nadzieje wiązane są z metodami PVD (ang. Physical Vapor Deposition) wykorzystującymi impulsowe zasilanie źródła osadzanego materiału, w tym z metodą impulsowego rozpylania magnetronowego. Rozpylanie magnetronowe to obecnie jedna z najszerzej stosowanych metod otrzymywania cienkich warstw. Na jej atrakcyjność wpływa możliwość nanoszenia warstw na podłoża o dużych powierzchniach i szeroki zakres zmienności parametrów podczas procesów osadzania. Impulsowe odmiany tej metody np. HIPIMS (ang. High Power Impulse Magnetron Sputtering) [1-4], czy też metoda Impulsowego Magnetronowego Autorozpylania (ang. Pulsed Self-Sustained Magnetron Sputtering) [5, 6] otwierają nowe możliwości technologiczne pokazując, że rozwój technologii otrzymywania cienkich warstw za pomocą magnetronu jest kontynuowany. Charakterystyczną cechą procesów rozpylania impulsowego jest fakt, iż w czasie trwania każdego impulsu zasilającego wyrzutnię magnetronową (tON) występuje faza inicjowania wyładowania (napięcie anoda-katoda rzędu pojedynczych kV), po czym ma miejsce faza właściwego rozpylania (wymagana stabilizacja/ ograniczanie prądu katody). Natomiast w czasie każdego wyłączenia impulsu zasilającego (tOFF) występuje faza wygaszania wyład[...]

Rozwój techniki i technologii magnetronowego rozpylania

Czytaj za darmo! »

Rozpylanie magnetronowe otworzyło nowe możliwości technologiczne w wielu gałęziach przemysłu. Cienkie warstwy otrzymywane tą metodą spełniają wymagania mechaników, elektroników, architektów i wszystkich tych, którzy wykorzystują działanie swoich urządzeń na konstrukcjach z elementami cienkowarstwowymi. Pojawienie się magnetronowych urządzeń rozpylających umożliwiło nanoszenie warstw w skali, której rozpiętość ogranicza z jednej strony np. metalizacja układów półprzewodnikowych (również elementów o wymiarach nano- i mikrometrowych), z drugiej zaś, np. powierzchnia tafli szklanych pokrywanych cienkimi warstwami na potrzeby budownictwa (nawet dziesiątki metrów kwadratowych). Mimo wielu zalet, cały czas trwają prace badawcze nad dalszym usprawnianiem magnetronowych systemów rozpyl[...]

Street food w Europie DOI:


  Gastronomia uliczna (street food) według definicji to żywność i napoje sprzedawane na ulicy lub w innych miejscach publicznych, takich jak: parki, centra handlowe. Jest to żywność gotowa do natychmiastowego albo do późniejszego spożycia, bez konieczności użycia dalszych procesów obróbki wstępnej i cieplnej. WHO uznaje za gastronomię uliczną również świeże warzywa i owoce, które nie są sprzedawane w autoryzowanych sklepach, ale na przykład na bazarach albo przy drogach [20]. Dotychczas była ona popularna głównie w krajach Azji, Afryki czy Ameryki. Obecnie zyskuje jednak na coraz większej popularności również w Europie. Jest to pewnego rodzaju powrót do tego, czym była pierwotnie gastronomia, tylko w zmienionej formie i dzięki nowoczesnym możliwościom technicznym oraz dostępności surowców. Mimo że idea jedzenia ulicznego jest niezmieniona, to zmieniła się forma street food. Pierwotnie produkty sprzedawane były przez straganiarzy na rynkach lub roznoszone przez roznosicieli, przemierzających ulice miast. Współcześnie technologia umożliwiła na łatwiejsze, bardziej bezpieczne z punktu widzenia zdrowia i urozmaicone przygotowywanie żywności. W krajach rozwiniętych dominują specjalnie przystosowane do tego celu samochody dostawcze, zwane food truckami oraz specjalne stoiska i mobilne kioski, które można w ciągu jednego dnia swobodnie przemieścić w inne miejsce. W państwach rozwijających się natomiast przeważają stoiska oraz lady wystawowe z budynków [11]. Różnice między gastronomią mobilną w krajach rozwijających się, a krajach rozwiniętych przedstawiono w tabeli 1. Na ulicach Francji Interesujące jest, że nawet Francuzi (słynący dotychczas raczej z ekskluzywnej, restauracyjnej gastronomii) zachwycili się gastronomią uliczną i można zauważyć również np. na ulicach Paryża, wiele tego typu obiektów gastronomicznych. Gastronomia mobilna we Francji nie była tak popularna, jak w innych krajach. Powodów należy prawdopodobnie upatrywać w [...]

Street food w Afryce DOI:


  Gastronomia mobilna najpopularniejsza jest w krajach rozwijających się, czyli m.in. w krajach afrykańskich. Jest to spowodowane faktem, że w tych państwach street food jest podstawowym źródłem zdobywania żywności przez lokalnych mieszkańców. Zwykle stoiska to prowizoryczne wózki i stragany. Żywność ta jest popularna również ze względu na to, że przeciętnych obywateli tych krajów nie stać na żywienie się w innego rodzaju gastronomii. Jednocześnie daje to możliwości zarobku i utrzymania się osobom niewykształconym, a żywdr hab. inż. Ewa Czarniecka-Skubina, mgr inż. Michał Wiatrowski Katedra Technologii Gastronomicznej i Higieny Żywności SGGW, Warszawa ność uliczna jest częścią barwnej, lokalnej kultury kulinarnej. Oprócz wyżywienia lokalnej ludności, stanowi też interesującą alternatywę dla odwiedzających dane kraje turystów. Jak podają różne źródła literaturowe, w Afryce mieszkańcy dość często korzystają z żywności street food: 1. w Nigerii - stanowi ona ponad 60% dziennego spożycia żywności ogółem [16]; 2. w Kenii - 53-78% osób dorosłych mieszkańców miast spożywa ją co najmniej raz w tygodniu, na obszarach wiejskich częściej, natomiast dzieci w wieku szkolnym korzystają z tego sposobu wyżywienia nawet dwa razy dziennie [10, 20, 21, 24]; 3. w Ghanie - mieszkańcy korzystają z niej nawet i 6 razy w tygodniu [9]. Afrykańskie dania street food Niemożliwe jest scharakteryzowanie najpopularniejszych dań występujących w tych krajach, gdyż jak różnorodne są poszczególne kraje i region, tak różnorodna jest oferta kulinarna. Sprzedawcy uliczni Plac Dżami al-Fana (autor: Maja Skubina) www.przeglad-gastronomiczny.pl listopad 2018 15 NAUKA sprzedają więcej niż jeden rodzaj produktu, chociaż niektórzy specjalizują się tylko w jednym rodzaju, na przykład w chlebie z różnymi nadzieniami albo w różnych napojach bezalkoholowych. Żywność uliczną można pogrupować na: posiłek (z różnych składników), pojedyncze produkty spożywcze (w tym o[...]

Niereaktywny impulsowy proces rozpylania magnetronowego

Czytaj za darmo! »

Metoda magnetronowego impulsowego rozpylania jest stosowana zwłaszcza do otrzymywania warstw dielektrycznych podczas rozpylania targetów metalicznych w obecności gazu reaktywnego. Metoda ta rozwiązała również problemy związane z niestabilnościami, występującymi podczas nanoszeniem warstw metalicznych z bardzo dużą wydajnością (duża gęstość mocy wydzielanej w targecie). Stosowanie bardzo duż[...]

Próżniowe, wysokowydajne, osadzanie cienkich warstw dielktrycznych metodą reaktywnego, impulsowego rozpylania magnetronowego – wybór punktu pracy magnetronu


  Impulsowe rozpylanie magnetronowe, to obecnie jedna z najszerzej stosowanych metod otrzymywania cienkich warstw. Jej atrakcyjność wynika z możliwości nanoszenia warstw na podłoża o dużych powierzchniach (przemysł) oraz szerokiego zakresu zmienności parametrów podczas procesów ich osadzania, co pozwala na spełnianie wymagań użytkowników. Modyfikacje takiego sposobu nanoszenia cienkich warstw (np. HIPIMS [1, 2, 3, 4] - ang. High Power Impulse Magnetron Sputtering) pokazują na możliwość otrzymywania struktur o nowych właściwościach, a poszukiwania nowych rozwiązań konstrukcyjno-technologicznych metod magnetronowego rozpylania są kontynuowane. Celem jest dalsze zwiększanie wydajności otrzymywania i czystości warstw przy zachowaniu pełnej kontroli procesów rozpylania. Procedura kontroli nabiera szczególnego znaczenia podczas procesów reaktywnego osadzania warstw, gdy celem staje się otrzymywanie związków chemicznych. Standardowe technologie rozpylania magnetronowego mogą być realizowane: a) w obecności gazu szlachetnego (tzw. rozpylanie argonowe, gdy Ar stosowany jest jako gaz roboczy - mod metaliczny argonowy). Podczas procesu rozpylania, jedyną możliwością tworzenia się związków chemicznych jest reakcja z gazami resztkowymi, b) w atmosferze procesu rozpylania obecny jest intencjonalnie wprowadzany gaz reaktywny (np. N2, O2....), a obszarami potencjalnego tworzenia się związków są: powierzchnia materiału rozpylanego, przestrzeń miedzy targetem i podłożem, powierzchnia podłoża (mod reaktywny). Ograniczeniem w zwiększaniu wydajności osadzania jest pokrywanie się powierzchni rozpylanego materiału tworzącym się związkiem, którego współczynnik rozpylania jest często znacznie mniejszy w porównaniu z materiałem wyjściowym. Zjawisko to z jednej strony ogranicza wydajność procesu, a z drugiej jest przyczyną niestabilności, gdy target jest tylko częściowo pokrywany związkiem. Wówczas, mimo niejednoznacznie zdefiniowanej powierzchni mat[...]

 Strona 1  Następna strona »