Wyniki 1-6 spośród 6 dla zapytania: authorDesc:"Urszula Dawid"

Methods of separation nanoparticles in environmental samples. Metody separacji nanocząstek w próbkach środowiskowych


  A review with 43 refs., of methods for sepn. of nanoparticles by fractionation, electrokinetic methods and chromatog. Obecnie trwają szeroko zakrojone prace nad opracowaniem metod umożliwiających ocenę ryzyka związanego z uwalnianiem nanocząstek do środowiska. Próbki środowiskowe zawierają niewielkie ilości różnego typu nanocząstek zawartych w matrycy środowiskowej, dlatego ich analiza nie jest możliwa bez kluczowego etapu, jakim jest izolacja i separacja nanocząstek z matrycy. W pracy przedstawiono główne problemy związane z poborem i analizą próbek o śladowej zawartości nanocząstek oraz podstawowe metody separacji nanocząstek wraz z przykładami ich zastosowania (przepływowe frakcjonowanie w polu zewnętrznym, metody elektrokinetyczne, chromatografia preparatywna wykluczenia sterycznego, wysokosprawna chromatografia cieczowa). W ostatnich latach nastąpił gwałtowny rozwój badań w dziedzinie nanotechnologii. Obecnie pracuje się nad nowymi nanomateriałami, udoskonalaniem metod otrzymywania znanych już nanostruktur oraz nowymi zastosowaniami tych materiałów. "Nanomateriał" oznacza naturalny, powstały przypadkowo lub wytworzony materiał zawierający cząstki w stanie swobodnym lub w formie agregatu lub aglomeratu,w którym co najmniej 50% lub więcej cząstek w liczbowym rozkładzie wielkości cząstek ma jeden lub więcej wymiarów w zakresie 1-100 nm1). Uzyskane modyfikacje struktury mogą wprowadzać nowe, nieznane zagrożenia toksykologiczne2). Nanocząstki charakteryzują się bardzo dużą powierzchnią właściwą, co wiąże się ze wzrostem ich aktywności chemicznej, biologicznej i katalitycznej w porównaniu z większymi cząstkami o tym samym składzie chemicznym. Po dostaniu się do organizmu mogą przenikać do tkanek i narządów, jak również być absorbowane przez pojedyncze komórki, a także powodować uszkodzenia struktur komórkowych, w tym jądra3-8). Wraz ze wzrostem liczby wyrobów z nanomateriałów, a także [...]

Charakterystyka i biologiczna aktywność chlorkowych kompleksów polipirydylowych kobaltu(II)


  Zsyntezowano i scharakteryzowano metodami spektroskopowymi kompleksy kobaltu(II) typu [Co(NN)n(NfNf)3-n]Cl2EzH2O (NN, NfNf = 1,10-fenantrolina, 2,2f-bipirydyna, 4,7-difenylo- 1,10-fenantrolina). Zbadano w.a.ciwo.ci przeciwnowotworowe na wybranych liniach ludzkich komorek rakowych oraz w.a.ciwo.ci przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne. Kompleksy kobaltu(II) z 4,7-difenylo-1,10-fenantrolin. maj. silne w.a.ciwo.ci przeciwnowotworowe oraz antybakteryjne przeciw bakteriom Gramdodatnim. Zbadano oddzia.ywanie polipirydylowych kompleksow kobaltu(II) z ATP za pomoc. metod spektroskopowych. Nine Co(II) complexes of the type [Co(NN)n(NfNf)3-n] Cl2EzH2O (where NN, NfNf = 1,10-phenanthroline, 2,2f-bipyridine, 4,7-diphenyl-1,10-phenanthroline) were prepd. and characterized by UV, IR and NMR spectroscopies and studied for antitumor activity against human cancer cell lines and against some strains of bacteria and fungi. The complexes with 4,7-diphenyl-1,10-phenanthroline showed strong activities against tumor and bacterial Gram-pos. bacteria cells. Interaction of Co polypyridyl complexes with ATP were also examd. by spectroscopic methods. No antifugal activity of the complexes was obsd. Ligandy polipirydylowe odgrywaj. istotn. rol. w chemii koordynacyjnej. Do najbardziej rozpowszechnionych nale.. ligandy dwukleszczowe: 1,10-fenantrolina (phen) i 2,2f-bipirydyna (bpy)1, 2) (rys. 1). Du.ym zainteresowaniem badaczy ciesz. si. tak.e ich pochodne. Budowa przestrzenna phen oraz bpy decyduje o tworzeniu g.ownie kompleksow oktaedrycznych. Podstawienie phen w pozycjach 2, 9 lub bpy w pozycji 6,6f cz.sto wymusza tworzenie kompleksow kobaltu o strukturze zniekszta.conego tetraedru z jedn. skoordynowan. cz.steczk. odpowiedniej pochodnej fenantroliny lub bipirydyny i dwoma mniejszymi ligandami. Podstawienia w innych pozycjach, nawet du.ych podstawnikow (np. fenylowych[...]

Metody analizy jakościowej i ilościowej wybranych nanocząstek w środowisku


  Zastosowanie nanotechnologii i materiałów nanostrukturalnych w produktach konsumenckich i przemyśle stale rośnie, a wraz z nim rośnie zawartość nanocząstek w środowisku. Jednym z priorytetów międzynarodowych programów badań naukowych jest opracowanie odpowiednich metod badania i oznaczania nanocząstek. Ogromnym problemem jest analiza jakościowa i ilościowa nanocząstek w próbach środowiskowych ze względu na ich dużą różnorodność i śladowe ilości. W pracy zaprezentowano właściwości wybranych nanocząstek wraz z metodami ich oznaczania w próbach środowiskowych. A review, with 75 refs., of properties and formation of C, metal, metal oxide nanoparticles, as well as their anal. detn. by spectroscopy, electron microscopy, chromatog. and voltammetry. W ostatnich latach nastąpił ogromny postęp w dziedzinie nanonauk i nanotechnologii. Tworzone są nowe materiały o ciekawych, nierzadko zupełnie wyjątkowych możliwościach i właściwościach, rozwijane są nowe technologie i zastosowania. W ślad za nowymi rozwiązaniami technicznymi opracowywane są techniki badania i charakterystyki nanomateriałów, natomiast nadal problematyczna jest analiza jakościowa i ilościowa nanocząstek. W wielu ośrodkach badawczych prowadzone są prace mające na celu opracowanie metod oceny zawartości nanocząstek w produktach oraz w środowisku1). Szczególne problemy sprawia ocena zawartości nanocząstek chociażby Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy, Warszawa Małgorzata Maliszewska-Mazur*, Paulina Chaber, Urszula Dawid, Magdalena Pierścieniak Metody analizy jakościowej i ilościowej wybranych nanocząstek w środowisku Qualitative and quantitative analysis of some nanoparticles in environment Mgr Paulina CHABER - notkę biograficzną i fotografię Autorki wydrukowaliśmy w nr 4/2012, str. 570. Instytut Ochrony Środowiska-Państwowy Instytut Badawczy, ul. Kolektorska 4, 01-692 Warszawa, tel.: (22) 833-42-41 w. 22, fax: (22) 833-69-28, e-mail: malgorzata.m[...]

Occupational health risks associated with the use of pesticides Zawodowe zagrożenia zdrowotne związane ze stosowaniem pestycydów DOI:10.15199/62.2016.3.7


  A review, with 66 refs. Zidentyfikowano i zaprezentowano zagrożenia zdrowotne związane ze stosowaniem i narażeniem na pestycydy. Liczne badania wykazują negatywne skutki zdrowotne wynikające z oddziaływania pestycydów na osoby bezpośrednio narażone na ich działanie w procesie pracy. Celem artykułu było przedstawienie negatywnych skutków zdrowotnych związanych z narażeniem zawodowym na pestycydy. Rozwój społeczny i gospodarczy zapoczątkowany w XIX w. spowodował wzrost zapotrzebowania na żywność. Wiązało się to z koniecznością wzrostu produkcji, jak również zapewnienie ochrony i jakości zbiorów. W tym celu w 1892 r. wprowadzono do produkcji rolnej pierwszy pestycyd syntetyczny. Był nim dinitroortokrezolan potasu. Jednak dopiero odkrycie w 1939 r. przez szwajcara Paula Müllera właściwości szkodnikobójczych DDT (dichlorodifenylotrichloroetan), zapoczątkowało rozwój wytwarzania i stosowania pestycydów do celów ochrony roślin1). Od tego czasu podstawowymi środkami produkcji rolnej są chemiczne środki ochrony roślin (pestycydy). Pestycydy (łac. pestis - zaraza, pomór, caedo - zabijam) to substancje syntetyczne lub naturalne, stosowane do zwalczania szkodników i chorób roślin. Najczęściej spotykaną klasyfikacją pestycydów jest ich podział w zależności od kierunku zastosowania na: zoocydy (środki do zwalczania szkodników zwierzęcych), fungicydy (środki grzybobójcze), herbicydy (środki chwastobójcze), regulatory wzrostu (środki stymulujące lub hamujące procesy życiowe roślin) oraz atraktanty i repelenty (odpowiednio środki zwabiające i odstraszające)2).Rozpowszechnienie używania pestycydów spowodowało poważne zanieczyszczenie środowiska naturalnego i zagrożenia dla zdrowia ludzkiego3- 5), stając się istotnym problemem dla zdrowia środowiskowego. Wpływ środowiska na jakość życia i zdrowia jest niewątpliwy. W skali populacji generalnej wpływ czynników genetycznych na zdrowie określa się na poziomie 17-20%, jednak choroby uwarunkowane ge[...]

Legal aspects and determination of polychlorinated dioxins in environmental samples Aspekty prawne i oznaczanie polichlorowanych dioksyn w próbkach środowiskowych DOI:10.15199/62.2016.3.9


  A review, with 35 refs., of global legislation acts on pollutant emissions and instrumental methods for their anal. by gas chromatog. coupled optionally with high-resolution mass spectrometry. Wraz z rozwojem cywilizacji nastąpił niekontrolowany wzrost emisji dioksyn do środowiska, związany z działalnością człowieka. Związki te wykazują toksyczne właściwości w odniesieniu do ludzi i zwierząt, dlatego też konieczny jest monitoring rozprzestrzeniania się tych zanieczyszczeń w środowisku. Przedstawiono metody stosowane do oznaczania dioksyn oraz obowiązujące wymogi prawne dotyczące tej grupy zanieczyszczeń. Polichlorowane dibenzo-p-dioksyny PCDD (polychlorinated dibenzo-p-dioxins) i polichlorowane dibenzofurany PCDF (polychlorinated dibenzofurans), zwane powszechnie dioksynami, zaliczane są do trwałych zanieczyszczeń organicznych (TZO). Ze względu na dużą liczbę możliwości podstawienia atomów chloru w cząsteczkach dibenzodioksyny i dibenzofuranu istnieje 75 kongenerów PCDD i 135 kongenerów PCDF. Wybiórcze działanie antyestrogenne wykazują kongenery, w których atomy chloru w cząsteczce PCDD lub PCDF znajdują się w pozycji 2,3,7 oraz 8. W sumie jest ich 17 i dla każdego z nich określono wskaźnik równoważny toksycznemu działaniu 2,3,7,8-TCDD, oznaczany TEQ (toxic equivalent). Należy jeszcze wspomnieć o grupie związków o podobnym do dioksyn mechanizmie działania (dioxin-like), do której zalicza się 12 spośród 209 kongenerów polichlorowanych bifenyli (DL-PCB). Dioksyny nigdy nie były produkowane celowo w żadnym procesie technologicznym, pomimo to są dość rozpowszechnione w środowisku. Powstają głównie w procesach niekontrolowanego spalania odpadów. Mogą się również tworzyć jako zanieczyszczenia w niektórych procesach przemysłowych, takich jak produkcja pestycydów, celulozy i papieru, oraz w procesach metalurgicznych. Ich zawartość w powietrzu na terenach zurbanizowanych wynosi 0,02-3 pg TEQ/m3, w wodach ok. 3 ng TEQ/m3, w glebach[...]

Właściwości biologiczne kompleksów żelaza(II) z 1,10-fenantroliną i 4,7-difenylo-1,10-fenantroliną


  Związki żelaza(II) z 1,10-fenantroliną [Fe(phen)3]2[FeCl4]Cl2·5H2O i jej fenylową pochodną 4,7-difenylo-1,10-fenantroliną [Fe(bphen)3]2[FeCl4]Cl2·5H2O zostały zsyntezowane i scharakteryzowane metodami spektroskopowymi. Wykonano badania aktywności cytotoksycznej na wybranych liniach ludzkich komórek nowotworowych. Zbadano także wpływ otrzymanych związków na szczepy bakterii i grzybów. Kompleksy te wykazują silną aktywność przeciwnowotworową in vitro. Kompleks [Fe(bphen)3]2[FeCl4]Cl2·5H2O działa efektywnie biobójczo na szczepy bakterii Gram-dodatnich. Two complexes of Fe(II) with 1,10-phenanthroline (phen) and its Ph2 derivative (bphen) ([Fe(phen)3]2[FeCl4]Cl2·5H2O and [Fe(bphen)3]2[FeCl4]Cl2·5H2O), resp., were synthesized, characterized by UV, IR and NMR spectroscopies and studied for cytotoxic activity against human cancer cell lines and against some strains of bacteria and fungi. The complexes showed an interaction with plasmid and genome DNA and a strong antitumor activity. The bphen complex was effective as an antibacterial agent against Gram-pos. bacteria. Kompleksy metali przejściowych stanowią liczną grupę związków intensywnie badanych w ostatnich dziesięcioleciach ze względu na ich interesujące właściwości biologiczne. Wiele z tych związków wykazuje aktywność przeciwnowotworową. Odkrycie właściwości antyproliferacyjnych cisplatyny, pod koniec lat sześćdziesiątych XX w.1), zintensyfikowało poszukiwania innych związków metali jako efektywnych i mało toksycznych leków. Aby zmniejszyć toksyczność i zwiększyć skuteczność leczenia, przebadano wiele analogów cisplatyny, jednak tylko nieliczne z nich są obecnie używane w chemioterapii nowotworów2), a cisplatyna nadal pozostaje w czołówce stosowanych cytostatyków. Wciąż poszukuje się nowych aktywnych kompleksów z innymi metalami przejściowymi, lepiej tolerowanymi przez organizm3, 4). Związkami żelaza stosowanymi w chemioterapii nowotworów są sole [...]

 Strona 1