Wyniki 1-2 spośród 2 dla zapytania: authorDesc:"Anna Stasiak"

Wpływ procesów technologicznych na rozwój astmy zawodowej

Czytaj za darmo! »

Najpoważniejszy problem medycyny pracy w krajach uprzemysłowionych stanowią choroby układu oddechowego o podłożu zawodowym. Efektem zawodowego narażenia na substancje szkodliwe mogą być m.in. choroby dróg oddechowych, jak: choroby śródmiąższowe płuc prowadzące do włóknienia, astma zawodowa oraz choroby nowotworowe. Według danych GUS w roku 2005 narażenie na substancje szkodliwe, dostające się do organizmu poprzez drogi oddechowe, dotyczyło 5 mln osób pracujących w zakładach, w których było zatrudnionych ponad 9 osób. Spośród tej grupy, w warunkach zagrożenia, tj. przy wartościach przekraczających najwyższe, dopuszczalne stężenie (NDS), pracowały 24 tys. osób. W UE zarejestrowano ok. 30 tys. substancji niebezpiecznych, które są używane zarówno w procesach technologicznych, jak i poza przemysłem (1). Prognozuje się iż w ciągu najbliższych 15 lat najczęstszą chorobą zawodową układu oddechowego będzie astma, a odsetek chorych na astmę w grupie wszystkich chorób zawodowych układu oddechowego przekroczy 50% [2, 3]. Pierwsze doniesienia o związku astmy z warunkami pracy pochodzą z IV w. p.n.e., gdzie Hipokrates opisywał objawy astmy u pracowników zatrudnionych przy wytopie metali, u foluszników, krawców, parobków rolnych i rybaków. W czasach nowożytnych Ramazini w roku 1713 opisał astmę wywołaną pyłem zbożowym [4, 5]. Szybko postępujący rozwój przemysłu i chemii powoduje pojawianie się nowych czynników odpowiedzialnych za występowanie astmy zawodowej. Do dziś opisano ich już ponad 2 tys. Według danych European Community Respiratory Health Study w populacji europejskiej astma zawodowa stanowi ok. 10-25% wszystkich przypadków astmy oskrzelowej. W niektórych grupach zawodowych choruje lub może zachorować do 50% zatrudnionych [6]. Za astmę zawodową uznaje się tą, która powstaje w toku związku przyczynowego pomiędzy ekspozycją na alergeny w środowisku pracy a chorobą. W tabeli prz[...]

Diamond as a transducer material for the production of biosensors. Diament jako materiał przetwornikowy do produkcji biosensorów


  Diamond layers were deposited on Si substrate by thermal decompn. of MeH at 930 K and studied for structure by scanning electron microscopy, Raman spectroscopy and electrochem. impedance spectroscopy. The layers quality decreased with the increasing MeH concn. in the input gas (0.5–3.5%). Bioelektronika jest nową dziedziną nauki, łączącą osiągnięcia biologii i elektroniki w celu konstrukcji detektorów charakteryzujących się wysoką czułością, selektywnością oraz dużą szybkością działania. Szczególną uwagę należy poświęcić biosensorom, które bardzo dobrze sprawdziły się w zastosowaniach medycznych oraz badaniach klinicznych. Biosensory elektrochemiczne to urządzenia najczęściej opisywane w literaturze, często w kontekście wykrywania DNA i analizy mutacji. Podstawowym elementem konstrukcji biosensora jest przetwornik (transducer). Wiele popularnych materiałów (np. krzem) stosowanych do konstrukcji przetwornika w biosensorach elektrochemicznych jest podatnych na hydrolizę, prowadzącą do utraty cząsteczek bioreceptorowych z powierzchni przetwornika, co może znacznie zmniejszać czułości biosensora. Pro-blem ten można rozwiązać, stosując warstwy diamentowe, na powierzchni których cząsteczki bioreceptora są znacznie bardziej stabilne i odporne na degradację. Biosensor to urządzenie analityczne składające się z 2 podstawowych elementów: przetwornika (transducera) oraz przyłączonych do jego powierzchni molekuł biologicznych pełniących funkcję receptorów. Zadaniem przetwornika jest zamiana wyniku biologicznego oddziaływania między molekułami receptora a molekułami badanymi na sygnał elektryczny, optyczny lub inny. Schemat biosensora przedstawiono na rys. 1.Do konstrukcji biosensorow jako materia.u przetwornikowego najcz..ciej u.ywa si. polistyrenu1), z.ota (Au)2), krzemu (Si)3) i tlenku krzemu, a ostatnio warstw diamentowych i nanodiamentowych. [...]

 Strona 1