Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Anna Bojanowicz-Bablok"

Challenges in phosphoric acid production. Possibilities and limitations of waste management. Wyzwania w produkcji kwasu fosforowego. Możliwości i ograniczenia zagospodarowania odpadów


  A review, with 91 refs, of methods for waste management esp. for utilization of radioactive phosphogypsum and use of new raw materials in H3PO4 prodn. Przedstawiono przegląd literatury dotyczący problematyki produkcji kwasu fosforowego w odniesieniu do stosowanych surowców i powstających odpadów. Scharakteryzowano odpady powstające w procesie produkcji kwasu fosforowego w Polsce oraz przedstawiono możliwości ich zagospodarowania. Szczególną uwagę poświęcono ograniczeniom w szerszym wykorzystaniu odpadów fosfogipsu, powodowanym obecnością zanieczyszczeń, w tym radioaktywnych. Kwas fosforowy wykorzystywany jest w produkcji nawozów mineralnych, w przemyśle spożywczym, do wytwarzania dodatków paszowych, wyrobów chemii gospodarczej i soli technicznych. Przewidywany wzrost zapotrzebowania na żywność oraz wzrost areału upraw przeznaczonych do przetwórstwa na biopaliwa i biomasę przyczyni się do wzrostu zużycia nawozów mineralnych. Prognozy długoterminowe do 2019 r. dla Polski wskazują na wzrost zużycia nawozów fosforowych o 1,8% rocznie1). Podstawowym surowcem do produkcji nawozów fosforowych są fosforyty. W krajach Unii Europejskiej nie występują dobrej jakości złoża fosforytów, jedynie w Finlandii eksploatowane są na niewielką skalę apatyty2). W Polsce wszystkie złoża fosforytów zostały wykreślone z krajowego bilansu zasobów3). Większość rezerw surowców fosforowych skupiona jest na terenie zaledwie kilku krajów, z czego 77% na terenie Maroka. Produkcja fosforytów również jest mocno skoncentrowana - trzy kraje (Chiny, Stany Zjednoczone i Maroko) odpowiadają za dwie trzecie światowej produkcji4). Należy spodziewać się, że wyczerpywanie się zasobów surowców fosforytowych w połączeniu ze zwiększonym na nie zapotrzebowaniem, spowodowanym rosnącym popytem na nawozy fosforowe, przy jednoczesnym wprowadzeniu w niektórych krajach ceł [...]

Odzysk odpadów wielkogabarytowych DOI:


  Ze względu na rozmiar, kształt lub masę odpady wielkogabarytowe nie mogą być umieszczone w standardowym pojemniku na odpady i wymagają oddzielnego systemu zbiórki. To m.in. meble (szafy, krzesła, stoły, materace, fotele, kanapy itp.), meble ogrodowe, dywany, wózki dziecięce, zabawki dużych rozmiarów, rowery i choinki, w których składzie przeważają pianki poliuretanowe i lateksowe, zmieszane tworzywa sztuczne oraz różne rodzaje tkanin i drewno. W Unii Europejskiej rocznie powstaje ok. 19 mln t odpadów wielkogabarytowych, z czego na składowiska trafia ponad 60%. W Polsce w 2015 r. zebrano ponad 260 tys. t tych odpadów, a do odzysku rocznie przekazywane jest prawie 80%. Jednak jest to głównie odzysk energetyczny, czego efektem jest utrata potencjalnych surowców, takich jak tworzywa sztuczne, tekstylia, pianki poliuretanowe i lateksowe, drewno. Przyczyną jest brak zintegrowanych i efektywnych metod recyklingu i waloryzacji tych odpadów. Próbę rozwiązania tego problemu podjęto w koordynowanym przez hiszpańską firmę AIMPLAS projekcie URBANREC, dofinansowanym w ramach programu Horyzont 2020, a realizowanym od 1.06.2016 r. do 30.11.2019 r. Jego celem jest wdrożenie ekoinnowacyjnego, zintegrowanego systemu zagospodarowania odpadów wielkogabarytowych i wykazanie jego skuteczności w różnych regionach Europy: północnym, śródziemnomorskim, wschodnim i południowo- wschodnim, reprezentowanych przez Belgię, Hiszpanię, Polskę i Turcję. Konsorcjum projektu składa się z 21 organizacji z 7 krajów, w tym 2 dużych przedsiębiorstw przemysłowych i 7 mśp. Partnerzy przemysłowi odpowiedzialni są za usprawnienie demontażu odpadów wielkogabarytowych i ich rozdziel[...]

Zadania wynikające z ratyfikacji przez RP Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych DOI:10.15199/62.2015.7.2


  W maju 2013 r. Norwegia, jedna ze stron Konwencji Sztokholmskiej, przedłożyła propozycję1) włączenia eteru dekabromodifenylowego (mieszanina handlowa, c-dekaBDE) jako substancji o właściwościach trwałych zanieczyszczeń organicznych (TZO) do Załącznika A, B i/lub C Konwencji. Propozycja została złożona zgodnie z artykułem 8 Konwencji i została poddana przeglądowi przez Komitet do spraw Przeglądu TZO (POPRC) na 9. spotkaniu w październiku 2013 r.2). Zgodnie z procedurą określoną w paragrafie 5 i 6 artykułu 8 Konwencji POPRC zastosował kryteria kwalifikacyjne określone w Załączniku D i zdecydował, że dekaBDE je spełnia. W związku z tym Komitet zdecydował o opracowaniu profilu ryzyka dla dekaBDE. Komitet zebrał od stron i obserwatorów informacje określone w Załączniku E. Utworzona ad hoc grupa robocza na podstawie informacji z Załącznika E oraz informacji z załącznika D przedstawionego przez Norwegię przygotowała projekt profilu ryzyka. Komentarze i uwagi do profilu ryzyka można było zgłaszać do 19 maja 2014 r. Jednocześnie w ubiegłych latach oceny właściwości c-dekaBDE były prowadzone na forum Unii Europejskiej w 2002, 2004 i 2012 r., w Kanadzie w 2006 i 2010 r., przez Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych Ameryki (US EPA) w 2008 r. i Agencję Środowiska Wielkiej Brytanii w 2009 r. W 1992 r. c-dekaBDE razem z innymi bromoorganicznymi środkami obniżającymi palność BFR (brominated flame retardants) zostały uznane za priorytetowe w planie działań OSPAR (Convention for the protection of the marine environment of the North- East Atlantic), a w 1998 r. BDE-209 wraz z pozostałymi polibromowanymi eterami difenylowymi (PBDE) zostały włączone do listy Chemicals for Priority Actions oraz do Joint Assessment and Monitoring Programme w OSPAR. Na podstawie danych monitoringowych OSPAR promował działania w UE mające na celu ograniczanie PBDE, podejmowanie strategii ograniczania ryzyka dla eteru oktabromodifenylowego [...]

The problems of waste management of EPS and XPS insulation boards Problemy gospodarki odpadami płyt EPS i XPS DOI:10.15199/62.2015.9.40


  A review, with 38 refs., of legal regulation connected with plastic waste management in European Union and in Poland. Economic data on the prodn. of insulating boards were also included. Heksabromocyklododekan (HBCD lub HBCDD) jest jednym z trzech najczęściej stosowanych bromowanych środków obniżających palność BFR, otrzymywanym w procesie bromowania cis,trans,trans-1,5,9-cyklododekatrienu. Jest stosowany sam lub w połączeniu z innymi substancjami obniżającymi palność, głównie w materiałach izolacyjnych stosowanych do ocieplania budynków. Na terenie Unii Europejskiej ok. 90% produkowanego HBCD stosowane jest jako dodatek do płyt z polistyrenu ekspandowanego EPS (styropianu) oraz do płyt z polistyrenu ekstrudowanego XPS (styroduru), wykorzystywanych następnie do produkcji płyt izolacyjnych w budownictwie, materiałów opakowaniowych, płyt izolacyjnych w pojazdach transportowych, np. w ciężarówkach i przyczepach kempingowych. Heksabromocyklododekan jest na rynku od ok. 50 lat (nazwy handlowe: heksabromocyklododekan, HBCD, Bromkal 73-6CD, Nikkafainon CG 1, Pyroguard F 800, Pyroguard SR 103, Pyroguard SR 103A, Pyrovatex 3887, Great Lakes CD-75P™, Great Lakes CD-75, Great Lakes CD75XF, Great Lakes CD75PC). Został zidentyfikowany jako substancja spełniająca kryteria PBT i, jako substancja wzbudzająca szczególnie duże obawy (SVHC), został włączony do załącznika XIV rozporządzenia REACH1) oraz podlega procedurze udzielania zezwoleń. HBCD jest jedną z najczęściej zgłaszanych substancji w wyrobach przez wytwórców i importerów2). HBCD jako środek BFR został wpisany do wykazu substancji chemicznych wymagających podjęcia natychmiastowego działania3) w ramach konwencji OSPAR oraz został włączony do załącznika A (Eliminacja) do Konwencji Sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych. Zgodnie z informacjami od przedstawicieli przemysłu HBCD jest produkowany w USA, Azji, Japonii, Izraelu i Europie. Według danych Envi[...]

Uncontrolled emissions of persistent organic pollutants in Poland Niekontrolowane uwalnianie trwałych zanieczyszczeń organicznych do powietrza w Polsce DOI:10.15199/62.2016.3.3


  Monitoring data on air emissions of selected persistent org. pollutants from largest economy sectors in Poland in 1995-2012 were collected. In particular, the emissions of polycyclic arom. hydrocarbons, polychlorinated benzodioxins, dibenzofuranes, biphenyls and C6Cl6 in 2010 in the country regions (voivodships) were estd. by using the topdown approach and presented on maps. Zebrano i przedstawiono dane z monitoringu emisji wybranych substancji o charakterze trwałych zanieczyszczeń organicznych do powietrza w Polsce w latach 1995-2012. Oszacowano, z zastosowaniem systemu top-down, poziom uwolnień HCB, PCB, PCDD/F, BaP, BbF, BkF, IdP oraz sumarycznie WWA w 2010 r. Wyniki przedstawiono na mapach z podziałem na regiony (województwa). W ostatnich latach coraz więcej uwagi poświęca się trwałym zanieczyszczeniom organicznym (TZO), jako substancjom stanowiącym zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska. Międzynarodowe konwencje, rozporządzenia oraz dokumenty BAT (best available techniques) i BREF (BAT reference documents) są uzupełniane o nowe zagadnienia i wytyczne oraz o nowe substancje TZO, których trwałość w środowisku, właściwości toksyczne, bioakumulacja w organizmach żywych oraz potencjał przenoszenia na dalekie odległości od źródeł uwalniania zostały udokumentowane. TZO powstają jako produkty uboczne w licznych procesach antropogenicznych, w głównej mierze w procesach termicznych w przemyśle i gospodarstwach domowych, w metalurgii (prażenie rud i wtórna produkcja metali), przemyśle chemicznym (chemia związków chlorowców) lub podczas procesów termicznego przetwarzania odpadów. TZO mogą występować jako zanieczyszczenia w gazach odlotowych z procesów technicznych w przemyśle, w ściekach, a także w produktach, wszędzie tam, gdzie w surowcach występują związki chlorowców i związki organiczne, a proces przebiega w podwyższonej temperaturze. Właściwości substancji TZO wymagają zachowania szczególnych środków ostrożności na etap[...]

 Strona 1