Wyniki 1-10 spośród 12 dla zapytania: authorDesc:"Piotr Korbel"

Zastosowania systemów łączności radiowej krótkiego zasięgu do wspomagania poruszania się osób niewidomych i słabowidzących we wnętrzach budynków


  Jednym z priorytetów współczesnych społeczeństw jest dążenie do podnoszenia jakości życia, w tym grupy osób starszych i niepełnosprawnych. Zwiększenie aktywnego udziału osób niepełnosprawnych w życiu społeczeństwa można osiągnąć m.in. poprzez rozwój systemów ułatwiających korzystanie ze środków transportu publicznego oraz infrastruktury miejskiej. Szczególną grupę potencjalnych odbiorców narzędzi służących do wspomagania codziennej aktywności stanowią osoby o różnym stopniu niepełnosprawności wzrokowej. Brak możliwości samodzielnego poruszania się w terenie miejskim w znacznym stopniu utrudnia tej grupie osób prowadzenie aktywnego życia zawodowego oraz społecznego [1, 2]. Prowadzone na świecie badania oraz prace rozwojowe zaowocowały powstaniem wielu rozwiązań wspomagających osoby niewidome. Wśród opracowanych systemów można wyróżnić m.in. systemy ostrzegania o przeszkodach [3-5], systemy umożliwiające odsłuchanie zapowiedzi głosowych informujących o rozkładzie jazdy pojazdów komunikacji miejskiej, systemy ułatwiające zdalną komunikację z asystentem osoby niewidomej [2, 6]. Opisywane rozwiązania odznaczają się jednak licznymi ograniczeniami, są trudne w użyciu, a przede wszystkim nie stanowią jednego kompletnego rozwiązania ułatwiającego poruszanie się w obszarach miejskich. W ramach prac badawczo-rozwojowych prowadzonych w Instytucie Elektroniki Politechniki Łódzkiej opracowywany jest kompleksowy system ułatwiający osobom niewidomym i słabowidzącym samodzielne korzystanie z infrastruktury miejskiej, w tym korzystanie z usług transportu publicznego oraz poruszanie się we wnętrzach budynków użyteczności publicznej. Projektowane rozwiązanie, integrujące różnorodne techniki elektroniczne i teleinformatyczne odznacza się rozproszoną i modułową architekturą, która umożliwia łatwe dostosowanie zakresu funkcji systemu do potrzeb docelowych grup użytkowników. Do najważniejszych elementów systemu należą: moduł mobilnego asystenta[...]

System ułatwiający osobom niewidomym i słabowidzącym dostęp do usług miejskiego transportu zbiorowego


  Osoby niewidome stanowią liczną (80 tysięcy) grupę osób w kraju. W większości grupa ta jest wykluczona z życia zawodowego i społecznego. Według Polskiego Związku Niewidomych najczęstszą przyczyną takiego stanu rzeczy jest brak możliwości samodzielnego poruszania się w terenach miejskich [1, 2]. Co prawda w kraju i na świecie opracowano wiele systemów i urządzeń wspomagających samodzielne poruszanie się osób niewidomych, jednakże nie zostały one zakceptowane przez niewidomych lub wymagają długotrwałego treningu [3-8]. W dalszym ciągu aktualna jest potrzeba opracowania systemu ułatwiajacego osobie niewidomej poruszanie się w mieście. Potrzebny jest dostęp do informacji o ruchu pojazdów transportu miejskiego, o położeniu obiektów w bezpośrednim otoczeniu w warunkach nietypowych (opady śniegu, roboty drogowe), a także dostęp do osoby widzącej, która pomogłaby w sytuacji niespodziewanej, a nie byłaby zaangażowana w sytuacjach rutynowych. Celem projektowanego systemu jest ułatwienie samodzielnego podróżowania i poruszania się na terenie miasta oraz korzystania z infrastruktury miejskiej dla osób niewidomych i słabowidzących (w tym również starszych). System ma architekturę typu rozproszonego, składa się z modułów mobilnych, w które zostaną wyposażeni użytkownicy systemu oraz modułów stacjonarnych wykorzystujących technologie serwerów sieciowych nadzorujących pracę systemu, bezprzewodowych sieci doraźnych i sieciowych baz danych o infrastrukturze miasta. Taki wielomodułowy system będzie cechowała możliwość konfiguracji, np. wyboru i sprzężenia tylko niektórych modułów w celu możliwie najlepszego przystosowania zakresu funkcji systemu dla grup użytkowników o różnych potrzebach lub stopniach niepełnosprawności wzrokowej. Elementami systemu są: - moduł zdalnego asystenta osoby niewidomej (słabowidzącej, starszej); - serwer informacji pasażerskiej i baza danych (plan miasta, obiekty zainteresowania); - inteligentny telefon komór[...]

Internet rzeczy w medycynie i dla podniesienia komfortu życia DOI:10.15199/59.2017.6.1


  Rozwój elektroniki przynosi między innymi nowe rozwiązania czujników (np. biosensory), miniaturyzację wymiarów i masy oraz wzrastającą energooszczędność układów scalonych, technologię obwodów elastycznych i tekstronikę - połączenie elektroniki z technologiami tekstylnymi, przyrządy do pozyskiwania energii zasilania z otoczenia, mikroukłady elektromechaniczne. Towarzyszy temu rozwój technik łączności bezprzewodowej, a w tym metod kodowania kanałowego, modulacji i wielodostępu dla różnych kategorii urządzeń użytkownika, technik antenowych, np. typu massive MIMO, opanowywanie zakresów coraz większych częstotliwości, rozwój technik zabezpieczania danych. Te osiągnięcia prawdopodobnie umożliwią realizację systemów istotnie poprawiających komfort naszego życia oraz skok jakościowy w medycynie zapobiegawczej, co wiąże się z potrzebą monitorowania parametrów fizjologicznych i aktywności człowieka oraz wykrywaniem zaburzonych stanów ogólnoustrojowych lub lokalnych. Tymczasem, chociaż liczba terminali w sieciach komórkowych znacznie już przekroczyła 7 miliardów, czyli jest większa niż populacja naszej planety, to oferta tego rodzaju urządzeń i usług medycznych jest obecnie jeszcze bardzo skromna. Dlatego jedną z prawdopodobnych tendencji rozwojowych będzie wprowadzanie zminiaturyzowanych urządzeń, które po wyposażeniu w różnego rodzaju czujniki (a w przyszłości także aktuatory, np. w implantach dawkujących leki) będą monitorować stan organizmu i przekazywać niektóre dane do medycznych systemów ekspertowych [1]. Innym ważnym obszarem zastosowań może być zwiększanie bezpieczeństwa ludzi pracujących w niebezpiecznych warunkach. Podobnie można oczekiwać poprawy bezpieczeństwa ludzi chorych, w zaawansowanym wieku czy niepełnosprawnych. Dotyczy to szczególnie osób, które wsparte odpowiednimi środkami technicznymi mogłyby nadal prowadzić samodzielny tryb PRZEGLĄD TELEKOMUNIKACYJNY  ROCZNIK XC  WIADOMOŚCI TELEKOMUNIKACYJNE [...]

Systemy lokalizacji terminali sieci Wi-Fi i ZigBee do wspomagania niewidomych i słabowidzących we wnętrzach budynków


  Systemy dokładnej lokalizacji użytkownika znajdują coraz liczniejsze zastosowania. Informacja o położeniu geograficznym może być wykorzystana w celu dostarczenia informacji marketingowych, ale może także służyć udzieleniu szybkiej pomocy w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia. Szczególny obszar zastosowań technik lokalizacyjnych stanowią systemy wspomagania niewidomych i niedowidzących. Wykluczenie znacznej grupy tych osób z życia społecznego i zawodowego wynika głównie z trudności samodzielnego poruszania się ich po terenie miasta [1]. Określenie dokładnej pozycji osoby niewidomej jest koniecznym warunkiem pokierowania jej do uprzednio zdefiniowanego celu bądź dostarczenia informacji o obiektach znajdujących się w jej bezpośrednim otoczeniu. Dokładne informacje o położeniu mogą też służyć wspomaganiu poruszania się po złożonych obiektach, takich jak wnętrza dużych budynków, centra handlowe oraz ułatwianiu korzystania z infrastruktury miejskiej. W wyniku prowadzonych na świecie badań i prac rozwojowych powstało wiele rozwiązań służących do wspomagania osób niewidomych w samodzielnym poruszaniu się. Można tu wyróżnić systemy ostrzegania o przeszkodach [2, 3, 4] czy ułatwiające zdalną komunikację z asystentem [1, 5, 6]. U podstaw działania wielu proponowanych systemów leży możliwość określenia dokładnej pozycji użytkownika. Współczesne systemy lokalizacyjne do wyznaczenia pozycji geograficznej najczęściej wykorzystują techniki satelitarne. takie systemy, jak GPS, w większości typowych sytuacji umożliwiają określenie lokalizacji użytkownika z dokładnością kilku metrów. Rozwiązania satelitarne zawodzą jednak we wnętrzach budynków, a dokładność ich w obszarach o gęstej i wysokiej zabudowie ulega znacznemu pogorszeniu. Istnieje potrzeba dodatkowych rozwiązań, które umożliwiłyby dostarczenie informacji o dokładnym położeniu osoby niewidomej znajdującej się we wnętrzu budynku. Rozwiązania spotykane w prototypach takich systemów wyko[...]

Węzeł sieci radiowej do wspomagania poruszania się osób niewidomych i słabowidzących w terenie miejskim


  Według danych Światowej Organizacji Zdrowia WHO (ang. World Health Organization) w 2012 roku na świecie żyło około 285 milionów osób z niepełnosprawnością wzroku, w tym 39 milionów osób niewidomych [1]. Utrata wzroku w znacznym stopniu ogranicza u tych osób zdolność do samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie. W szczególności problemy z orientacją przestrzenną oraz dostępem do informacji wizualnych uniemożliwiają swobodne poruszanie się oraz korzystanie z infrastruktury miejskiej. Zwiększenie aktywnego udziału osób z niepełnosprawnością wzroku w życiu społecznym możliwe jest m.in. dzięki postępowi technologicznemu oraz rozwojowi elektronicznych urządzeń służących do wspomagania mobilności (ang. Electronic Travel Aid - ET A). W wyniku prowadzonych na świecie badań powstało wiele prototypowych systemów służących do ostrzegania o przeszkodach znajdujących się na drodze osoby niewidomej, nawigowania oraz wspomagania orientacji przestrzennej (ang. Orientation and Navigation Systems - ON S), czy lokalizowania wybranych punktów zainteresowania (ang. Point of Interest - POI ) [2-12]. Od kilku lat w ramach prac realizowanych w Instytucie Elektroniki Politechniki Łódzkiej rozwijany jest kompleksowy system ułatwiający osobom niewidomym i słabowidzącym samodzielne poruszanie się oraz korzystanie z infrastruktury miejskiej (rys. 1). GSM/UMTS GPS Serwery systemu Moduł asystenta osoby niewidomej Znacznik radiowy Zdalny operator Rys. 1. Architektura systemu wspomagania osób niewidomych i słabowidzących Fig. 1. Architecture of the electronic system aiding the visually impaired and the blind in urban mobility El ektronika 9/2013 67 W skład systemu wchodzą m.in. moduł elektronicznego asystenta osoby niewidomej, moduł nawigacji lokalnej i ostrzegania o przeszkodach, serwer informacji pasażerskiej, baza punktów POI , sieć znaczników radiowych. Projektowane rozwiązanie odznacza się modułowością oraz rozproszoną architekturą, co ułatwi[...]

ZASTOSOWANIE ALGORYTMÓW DETEKCJI SEKWENCJI DO WYZNACZANIA POŁOŻENIA OBIEKTU PORUSZAJĄCEGO SIĘ WEWNĄTRZ BUDYNKU DOI:10.15199/59.2015.4.46


  W artykule przedstawiono nowy algorytm wyznaczania położenia użytkownika poruszającego się wewnątrz budynku oparty na metodzie detekcji sekwencji. Metoda wykorzystuje bieżące pomiary mocy sygnału odebranego i dane referencyjne zgromadzone w czasie uczenia systemu do wyznaczania położenia użytkownika. W odróżnieniu od większości spotykanych rozwiązań, minimalizowana jest metryka związana z trajektorią ruchu użytkownika, a nie metryką dla pojedynczego punktu. W artykule omówiono założenia zaproponowanej metody, omówiono etapy jej działania oraz przedstawiono wyniki weryfikacji. Przeprowadzone eksperymenty dowodzą wyższej skuteczności opracowanej metody w stosunku do klasycznych klasyfikatorów wykorzystujących sztuczne sieci neuronowe. 1. WSTĘP Systemy pozwalające na uzyskanie dokładnych informacji na temat lokalizacji użytkownika znajdują wiele zastosowań i są przedmiotem licznych projektów badawczych. Istotnym zagadnieniem podejmowanym przez badaczy jest wyznaczanie położenia użytkownika we wnętrzu budynku. Jednym z możliwych rozwiązań problemu nawigacji we wnętrzu budynku jest wykorzystanie metod opierających się na pomiarach parametrów sygnałów radiowych pochodzących od zainstalowanych w tym budynku nadajników sieci komunikacji bezprzewodowej. Wśród parametrów sygnałów wykorzystywanych do wyznaczania położenia terminala sieci bezprzewodowej można wyróżnić moc sygnału odebranego, informacje o kierunku nadejścia sygnału, czy o wartościach czasów propagacji [1]. Ze względu na łatwość implementacji, znaczna część opisywanych w literaturze rozwiązań wykorzystuje pomiary mocy odebranej. W artykule przedstawiono nowy algorytm wyznaczania położenia terminali, bazujący na metodzie detekcji sekwencji. Metody zwiększania dokładności wyznaczania położenia terminala dla pojedynczych punktów są przedmiotem wielu publikacji i nie są przedmiotem tego artykułu. Obszerny przegląd takich metod można znaleźć np. w [2][3][4][5]. Detekcja [...]

ANALIZA WPŁYWU BŁĘDÓW MAP REFERENCYJNYCH NA DOKŁADNOŚĆ LOKALIZOWANIA TERMINALA Z WYKORZYSTANIEM RSSI I ALGORYTMU FILTRACJI CZĄSTECZKOWEJ DOI:10.15199/59.2018.6.22


  1. WSTĘP W ostatnich latach można zaobserwować duże zainteresowanie rozwojem różnorodnych systemów lokalizacyjnych wykorzystujących punkty dostępowe lokalnych sieci bezprzewodowych (WLAN), bądź nadajniki małej mocy, tzw. znaczniki radiowe (ang. beacon), zgodne ze standardem BLE (ang. Bluetooth Low Energy) [2][3][6][8]. Rozwiązanie problemu lokalizowania terminala mobilnego we wnętrzach budynków, w których zwykle nie jest dostępny dostatecznej jakości sygnał pochodzący z nadajników systemów satelitarnych, pozwoliło na opracowanie różnorodnych aplikacji wymagających do poprawnego działania informacji o położeniu terminala użytkownika (LBS, z ang. Location Based Services). Można do nich zaliczyć np. całą gamę systemów umożliwiających dostarczanie kontekstowych treści reklamowych klientom centrów handlowo-usługowych. Większość współczesnych wewnątrzbudynkowych systemów lokalizacyjnych implementuje metody wykorzystujące pomiary poziomu mocy odebranej (RSS, ang. Received Signal Strength). Wskaźnik mocy odebranej RSSI (ang. Received Signal Strength Indicator) jest dostępny w większości dostępnych na rynku układów radiowych. Rozwiązania wykorzystujące pomiar czasu propagacji sygnału, np. systemy ultraszerokopasmowe (UWB), oferują znacznie lepszą dokładność niż te wykorzystujące RSS, ale są one znacznie droższe i wymagają dedykowanej infrastruktury [2][3][8], niekompatybilnej z interfejsami współczesnych terminali mobilnych (np. smartfonów). Do najczęściej stosowanych w wewnątrzbudynkowych systemach lokalizacyjnych wykorzystujących znaczniki BLE oraz odczyty RSSI, należą metody korelacyjne. Podstawowa zasada działania takich systemów zakłada ocenę podobieństwa parametrów sygnałów rejestrowanych przez terminal użytkownika z wzorcowymi wartościami przechowywanymi w referencyjnej bazie danych. Znając rozkład przestrzenny parametrów sygnałów nadawanych przez poszczególne nadajniki systemu lokalizacyjnego w obszarze, po którym porus[...]

A Networked Information Processing System for Student Mobility Support in European Higher Education Area

Czytaj za darmo! »

Artykuł opisuje Student Connectivity Module (SCM), sieciowy system przetwarzania informacji wspomagający międzynarodową wymianę studencką. System został zrealizowany jako część projektu European Educational Connectivity Solution, wykonywanego w latach 2009- 2011 w ramach 7 EC Framework Programme. Omówiono architekturę i działanie systemu oraz wyniki testów prototypu przeprowadzonych przez grupę pracowników i studentów Politechniki Łódzkiej oraz Waterford Institute of Technology z Irlandii (Sieciowy system przetwarzania informacji do wspomagania wymiany studenckiej w Europejskiej Przestrzeni Edukacyjnej). Abstract. The paper describes Student Connectivity Module (SCM), a networked information processing system supporting student international exchange between European universities. The SCM was developed as a part of European Educational Connectivity Solution project under 7. EC Framework Programme. The SCM architecture and operation was presented along with trials of the prototype system performed by staff and students of Technical University of Lodz and Waterford Institute of Technology, Ireland. Słowa kluczowe: system informatyczny, międzynarodowa wymiana studencka, bezpieczna autoryzacja, karta elektroniczna. Keywords: information system, international student exchange, secure authorization, campus smart card. Introduction The aim of the Bologna Process is to create a European Higher Education Area (EHEA) based on international cooperation and academic exchange that is attractive to European students and staff (as well as to students and staff from other parts of the world). One of the ways to achieve this aim is to promote cooperation between European universities and to facilitate mobility of students, graduates and higher education staff. The student and teacher mobility is strongly supported by the Erasmus programme, being a part of EU’s Lifelong Learning Programme (LLP) [1]. The Erasmus actions include financial support [...]

Zastosowanie węzłów radiowych małej mocy do wspomagania osób niewidomych i słabowidzących w lokalizacji pomieszczeń


  Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO - World Health Organization) na świecie żyje około 285 milionów osób z niepełnosprawnością wzroku [1]. Utrata bądź upośledzenie funkcji zmysłu wzroku powoduje ograniczenie zdolności orientacji przestrzennej, dostępu do informacji wizualnej, skutkuje również ograniczeniem zdolności do samodzielnego funkcjonowania i poruszania się. Ponadto w znacznym stopniu przyczynia się do ograniczania możliwości uczestniczenia w życiu publicznym, w tym korzystania ze środków transportu publicznego oraz infrastruktury miejskiej. Rozwój nauki i techniki, a zwłaszcza elektroniki i informatyki zaowocował powstaniem wielu rozwiązań mających na celu wspomaganie osób słabowidzących i niewidomych w mobilności (ETA - Electronic Travel Aid) oraz codziennych aktywnościach. Szczególną grupę elektronicznych urządzeń dedykowanych dla osób z niepełnosprawnością wzroku stanowią systemy nawigacji osobistej i wspomagania orientacji w terenie (ON S - Orientation and Navigation Systems) [2-4]. U podstaw działania większości tego typu systemów leży możliwość pozyskania dokładnej informacji o aktualnym położeniu użytkownika. Dostępność precyzyjnej informacji o położeniu niewidomego użytkownika może w znaczący sposób ułatwić mu poruszanie się po dużych budynkach publicznych (jak np. szpitale, urzędy, centra handlowe) poprzez identyfikację pomieszczeń oraz umożliwienie zdalnego wspomagania podczas przechodzenia do celu. W większości rozwiązań klasy ON S informacja o położeniu dostarczana jest przez odbiorniki satelitarnych systemów pozycjonowania, takich jak GPS. Systemy te zapewniają dokładność pozycjonowania wystarczającą do nawigacji osób pieszych w terenie. Jednakże systemy te nie mogą być wykorzystywane wewnątrz budynków. Z kolei na terenach silnie zurbanizowanych, zwłaszcza przy obecności wysokich budynków, dokładność systemów nawigacji satelitarnej maleje w istotny sposób. Przyczyną tego zjawiska jest wielotorowa p[...]

ZWIĘKSZENIE DOKŁADNOŚCI LOKALIZACJI TERMINALI RADIOWYCH POPRZEZ POPRAWĘROZMIESZCZENIA REFERENCYJNYCH STACJI RADIOWYCH DOI:10.15199/59.2015.4.89


  W artykule skupiono się na problemach związanych z prawidłowym rozmieszczeniem referencyjnych stacji radiowych w środowisku wewnątrz budynkowym, w celu poprawy dokładności lokalizacji terminali radiowych. Opisano czynniki wpływające na dokładność lokalizacji systemów wykorzystujących poziom mocy sygnału odebranego od referencyjnych nadajników radiowych. Przedstawiono sposoby oceny jakości rozmieszczenia stacji referencyjnych. Zaproponowano algorytm wykorzystujący zjawisko sprężystości oraz ruchów Browna do rozmieszczania stacji referencyjnych. Przeprowadzono symulację z wykorzystaniem opisanego oprogramowania komputerowego oraz zweryfikowano otrzymane wyniki w pomieszczeniach budynku uniwersyteckiego. 1. WSTĘP Jedną z najczęściej wykorzystywanych usług przez użytkowników terminal radiowych wykorzystującą informację o położeniu terminala jest możliwość orientacji w terenie oraz wyznaczania drogi do miejsca docelowego podróży. Coraz częściej użytkownicy terminali korzystają z pochodnych tej usługi tj. wspomagania poruszania osób z niepełnosprawnościami, możliwość szybkiego wezwania pomocy służb ratunkowych lub otrzymywaniu promocji od sklepów które chcą przyciągnąć klienta nowymi ofertami. Operatorzy systemów telekomunikacyjny oraz producenci terminali radiowych chcąc sprostać ciągle rosnącemu zapotrzebowaniu starają się oferować swoim klientom bardziej zaawansowane usługi. Jedną z takich z takich usług jest możliwość lokalizacji użytkowników terminali wewnątrz budynków. Jednak ze względu na duże tłumienie sygnałów satelitarnych GPS oraz telekomunikacyjnych stacji bazowych (GSM,UMTS) przez ściany, precyzyjne lokalizowanie terminali staje się niemożliwe. Aby temu sprostać, konieczne jest wykorzystanie już istniejącej infrastruktury wewnątrz budynkowej (np. istniejących punktów dostępowych Wi-Fi) lub zastosowanie dedykowanych sieci Bluetooth, ZigBee, RFID, UWB jako referencyjnych punktów radiowych. Większość wymienionych s[...]

 Strona 1  Następna strona »