Wyniki 1-4 spośród 4 dla zapytania: authorDesc:"Krzysztof Zubel"

Zintegrowany węzeł łączności dla operacji wojskowych i kryzysowych - TURKUS


  Zaangażowanie Sił Zbrojnych RP w prowadzenie operacji pokojowych poza granicami Polski wskazuje na konieczność zweryfikowania wymagań stawianych militarnym systemom łączności. Obecnie oczekuje się, aby systemy łączności, rozwijane na potrzeby operacji pokojowych, zapewniały dalekosiężną łączność bezprzewodową pomiędzy krajem i dowolnymi lokalizacjami na świecie. Taka funkcjonalność jest zapewniana głównie przez systemy łączności satelitarnej oraz krótkofalowej łączności jonosferycznej. Ponadto użytkownicy oczekują od misyjnych systemów łączności szerokiego spektrum świadczonych usług, od telefonii jawnej i utajnionej poprzez różnorodne usługi transmisji danych, do wideokonferencji włącznie. Wymaga się również, aby obiekty stosowane do budowy takich systemów łączności umożliwiały tworzenie elastycznych architektur sieciowych złożonych z różnej liczby węzłów o różnej liczbie użytkowników. Podkreślana jest także potrzeba integracji podsystemów wchodzących w skład misyjnego systemu łączności, tak aby jego użytkownik miał tylko jeden uniwersalny terminal końcowy zapewniający korzystanie z zasobów wszystkich podsystemów składowych. Szczególny nacisk kładzie się na bezpieczeństwo załóg przemieszczających się w obiektach łączności w ramach konwojów od miejsc wyładunku sprzętu do miejsc pełnienia służby. Zwracana jest również uwaga na potrzebę zapewnienia łatwości transportowania poszczególnych elementów oraz obiektów wykorzystywanych do budowy misyjnych systemów łączności. Powyższe uwarunkowania spowodowały, że w Wojskowym Instytucie łączności, w ramach realizacji projektu celowego, opracowano mobilny zintegrowany węzeł łączności TURKUS (ZWŁ TURKUS) dla operacji wojskowych i kryzysowych. Opracowanie to wpisuje się w generalny trend poprawy efektywności wykorzystania zasobów osobowych i sprzętowych sił ekspedycyjnych, uczestniczących w różnorodnych kontyngentach wojskowych. ZWŁ TURKUS opracowano w dwóch wersjach: dla operacji bojow[...]

Modelowanie i badania symulacyjne mechanizmów różnicowania jakości usług w specjalnych systemach łączności


  Niniejszy artykuł dotyczy weryfikacji symulacyjnej oraz analizy otrzymanych wyników - odnoszących się do mechanizmów płaszczyzny danych w specjalnych systemach łączności - związanych z realizacją pracy badawczo-rozwojowej finansowanej ze środków Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Obiektem implementacji mechanizmów wsparcia QoS (Quality of Service) przedstawionych w artykule jest system STORCZYK 2010. Jest to system łączności wprowadzany do polskich Sił Zbrojnych jako kolejna generacja systemu eksploatowanego i rozwijanego od kilkunastu lat. W pierwszej wersji opierał się on wyłącznie na komutacji kanałów, realizując transmisję danych w trybie modemowym. Przechodził wielokrotne modernizacje, w ramach których dokonywano zmian poszczególnych elementów komutacyjnych oraz transmisyjnych, co umożliwiało realizację nowych, bardziej zaawansowanych usług. Obecnie system STORCZYK jest przystosowany do pracy z protokołem IPv4 w trybie best effort. W wersji STORCZYK 2010 zaproponowano zastosowanie ruterów wykorzystujących protokół sieciowy IPv6. Docelowym rozwiązaniem dla wsparcia jakości usług QoS w sieciach taktycznych powinna być architektura, obejmująca mechanizmy związane zarówno z płaszczyzną danych (schemat DiffServ), jak i płaszczyzną sterowania (schemat IntServ). Tego typu rozwiązanie może zapewnić tzw. pełną gwarancję jakości usług. OPRACOWANE ROZWIĄZANIA Na potrzeby realizacji projektu badawczo-rozwojowego pt.: Metoda gwarantowania jakości usług w taktycznym systemie łączności wykorzystującym technikę sieciową IPv6 i integracji systemów bazujących na IPv4 zostały przyjęte cztery podstawowe klasy usług sieciowych CoS (Class of Service), opisane podstawowymi parametrami QoS [1]. Następnie dokonano podziału na kategorie użytkowników - na podstawie wartości pola DSCP (Differentiated Service Code Point) w nagłówku IP, a każdemu z użytkowników przypisano odpowiedni procentowy przydział pasma na każdym z interfejsów, dzięki[...]

MECHANIZMY ADAPTACYJNEJ SIECI ADHOC WSPARCIA DZIAŁAN SIECIOCENTRYCZNYCH - WYNIKI BADAN SYMULACYJNYCH DOI:10.15199/59.2015.8-9.83


  W artykule przedstawiono koncepcje budowy adaptacyjnych sieci Adhoc zdolnych do działan doraznych w zmiennych warunkach, opracowana na podstawie analiz wymagan współczesnych działan słub odpowiedzialnych za bezpieczenstwo panstwa oraz moliwosci technologii bezprzewodowych w zakresie mechanizmów identyfikacji i uwierzytelniania, autokonfiguracji oraz wymiany danych. Przedstawiona została równie koncepcja badan symulacyjnych uwzgledniajacych scenariusze operacyjne zastosowania sieci (działania w terenie zurbanizowanym, otwartym, trudnodostepnym oraz wsparcia działan kryzysowych) oraz wyniki badan symulacyjnych. 1. WSTEP Niniejszy artykuł przedstawia wyniki prac realizowanych w Wojskowym Instytucie Łacznosci w projekcie: "Opracowanie koncepcji platformy komunikacyjnej dla adaptacyjnych sieci AdHoc wspierajacych działania sieciocentryczne w zakresie identyfikacji, autoryzacji, autokonfiguracji oraz wymiany danych". W ramach projektu opracowana została koncepcja budowy adaptacyjnych sieci AdHoc przeznaczonych do wsparcia działan sieciocentrycznych. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie koncepcji budowy adaptacyjnych sieci AdHoc wsparcia działan sieciocentrycznych oraz mechanizmów dodatkowych, niezbednych do własciwego jej funkcjonowania. Ponadto przedstawione zostały moliwe warianty zastosowania (scenariusze). Zgodnie z analizami przeprowadzonymi w ramach projektu, sieci AdHoc sprawdzaja sie wszedzie tam, gdzie wymagana jest dua dynamika działan, szybkie zestawienie sieci, mobilnosc uytkowników oraz stosunkowo niewielki zasieg działania. Przykładem tego typu operacji moga byc działania w terenie zurbanizowanym oddziałów specjalnych, operujacych w niewielkich grupach bojowych na obszarze budynku, czy obszarze miasta. Załoona adaptacyjnosc takich sieci pozwala na zminimalizowanie czasu i zasobów niezbednych do przygotowania sieci do działania oraz rekonfiguracji w przypadku nagłych, nieprzewidywalnych zmian [...]

OCENA WPŁYWU METRYKI ŁĄCZA NA EFEKTYWNOŚĆ MECHANIZMU ROUTINGU BAZUJĄCEGO NA OLSRv2 DOI:10.15199/59.2017.6.20


  Sieci MANET (ang. Mobile Ad-hoc NETworks) zbudowane są z mobilnych węzłów komunikujących się za pomocą łączy wieloskokowych. Sieci te charakteryzują się zdolnością do samoorganizacji i dynamicznej zmiany topologii. Sieci te mogą funkcjonować bez dostępu do stałej infrastruktury. W sieci MANET, ze względu na mobilność węzłów, zmiana topologii może występować w sposób ciągły. W rezultacie trasa routingowa, składająca się z konkretnej liczby skoków między danymi węzłami, powinna być traktowana jako tymczasowa. Sieci MANET posiadają zdolność automatycznego łączenia się w jedną większą sieć lub do dzielenia na mniejsze sieci. Z powyższych względów sieci MANET mogą znajdować zastosowanie w systemach wojskowych na szczeblu taktycznym [4,5]. Dostępna obecnie druga wersja protokołu OLSRv2, opublikowana została w kwietniu 2014 roku jako RFC 7181 [1]. OLSRv2 zachowuje podstawowe mechanizmy i algorytmy OLSRv1 [2], które zostały wzbogacone o możliwość korzystania z innych metryk łącza niż tylko liczba skoków w procesie wyboru najlepszej trasy. Ograniczenia protokołu OLSR były przedmiotem wielu prac badawczych mających na celu rozwiązanie problemów związanych z efektywnym wykorzystaniem zasobów energetycznych węzłów, a tym samym wydłużeniem czasu życia sieci [3,6]. W rozwiązaniach dotyczących routingu uwzględniającego zasoby energetyczne brano pod uwagę głównie poziom naładowania baterii oraz chwilowe zużycie energii. Odmienne i bardziej kompleksowe podejście zawiera proponowany w [9] mechanizm RESA-OLSR. Mechanizm ten ma na celu poprawę efektywności działania protokołu OLSR poprzez wykorzystanie informacji o zasobach węzłów (poziom naładowania baterii) i obciążeniu węzła ruchem oraz wyznaczenie metryki globalnej uwzględniającej te zasoby. Wyznaczona metryka globalna jest następnie odwzorowana na wartość parametru Willingness, dzięki czemu przy wyborze węzła pośredniczącego, tzw. MPR (ang. Multi Point Relay) uwzględniane są zasoby [...]

 Strona 1