Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Marcin Jurewicz"

Produkty kosmetyczne z wykorzystaniem nanotechnologii w ujęciu prawa Unii Europejskiej DOI:10.12916/przemchem.2014.2138


  Przedstawiono pojęcie nanotechnologii oraz cel legislacji UE w dziedzinie nanotechnologii, czyli wykorzystywanie przez społeczeństwo innowacyjnych zastosowań nanotechnologii wraz z zapewnieniem wysokiego poziomu bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i środowiska. Przeprowadzono charakterystykę prawodawstwa UE dotyczącego zastosowania nanotechnologii w produktach kosmetycznych. Wyrażono wnioski na temat realizacji celu unijnych przepisów prawnych w odniesieniu do produktów kosmetycznych zawierających nanomateriały. Nanomateriały odznaczają się specyficznymi właściwościami fizycznymi i chemicznymi w następstwie niewielkich wymiarów ich cząstek, które mieszczą się w zakresie 1-100 nm. Nanocząstki mają większe pole powierzchni na jednostkę masy niż ich odpowiedniki w formie makroskopowej, co powoduje zwiększenie reaktywności i może powodować działanie toksyczne nanomateriałów. Innowacyjne zastosowania nanotechnologii należy więc wykorzystywać w celu polepszania jakości życia społeczeństwa wraz z minimalizowaniem ryzyka dla zdrowia ludzi i środowiska, stwarzanego przez nanomateriały. Celem pracy był opis i komentowanie legislacji UE odnoszącej się do wykorzystania nanotechnologii w produktach kosmetycznych. Pojęcie nanotechnologii w produktach kosmetycznych Legislacja UE w dziedzinie nanotechnologii1) powinna zagwarantować społeczeństwu możliwości korzystania z nowatorskich zastosowań nanotechnologii wraz z zachowaniem wysokiego poziomu bezpieczeństwa, ochrony zdrowia i środowiska. Michalczewski i Mazurkiewicz2) stwierdzają, że nanotechnologia oznacza projektowanie oraz wytwarzanie struktur, w których przynajmniej jeden rozmiar jest poniżej 100 nm i które mają nowe właściwości wynikające z nanorozmiaru. Kelsall i współpr.3) piszą, że materiały o takiej strukturze można tak zaprojektować, aby odznaczały się pożądanymi właściwościami fizycznymi i chemicznymi dzięki ograniczonej wielkości tworzących je cząstek. W przypadk[...]

Uregulowania prawne wykorzystania nanotechnologii w produkcji odzieży i tekstyliów DOI:10.15199/60.2016.05.3


  Using clothing and textiles with unique properties, obtained with the use of nanotechnology, should protect health and safety of consumers. Regulation 1007/2011/EC and Directive 2001/95/EC, which is used complementarily for clothing and textiles in areas not covered by Regulation 1007/2011/EU, are aimed at ensuring the safe use of these innovative products. The labeling of nanomaterials contained in clothing and textiles, nanoproducts records and internet platforms containing information about them should be used to improve consumers’ knowledge about the specific properties of nanomaterials to make their decision to buy nanoproducts well thought out. The streamlining of market surveillance of clothing and textiles containing nanomaterials is conditioned by an improvement in the state of scientific knowledge in relation to methods of detection of nanomaterials and their analysis. Keywords: nanotechnology, law, clothing and textiles Uwagi wprowadzające Nanotechnologia oznacza znajomość i kontrolę materii oraz procesów w nanoskali, z reguły o wielkościach poniżej 100 nanometrów w jednym wymiarze lub w większej liczbie wymiarów, gdzie mogą zaistnieć zjawiska uwarunkowane rozmiarem, które umożliwiają opracowanie nowych zastosowań - zgodnie z komunikatem Komisji Europejskiej "Nanonauka i nanotechnologia: Plan działań dla Europy na lata 2005-2009. Drugie sprawozdanie z realizacji za lata 2007-2009" [9]. Nanomateriały odznaczają się nietypowymi właściwościami z uwagi na niewielki rozmiar ich cząstek i - w następstwie - dużą powierzchnię przypadającą na objętość. Nanomateriały mogą być więc bardziej reaktywne oraz mobilne niż ich odpowiedniki konwencjonalne i mogą mieć działanie toksyczne, stwarzając zagrożenie dla zdrowia oraz środowiska. Z uwagi na bardzo szybki rozwój nanotechnologii coraz większym zagrożeniem może stać się ekspozycja na wytworzone nanocząstki. Narażeni na nie mogą być pracownicy zatrudnieni przy ich produkcji [...]

Koncepcja "podejścia stopniowego" do uregulowań prawnych UE w obszarze nanotechnologii DOI:10.15199/62.2017.12.3


  Uregulowania prawne UE w obszarze nanotechnologii nie są objęte odrębnym aktem prawnym, przyjęto koncepcję dostosowywania istniejących przepisów prawa odnośnie do nanomateriałów. Koncepcja ta jest nazywana "podejściem stopniowym" (incremental approach). W komunikacie "Ku europejskiej strategii dla nanotechnologii" Komisja Europejska zaproponowała "podejście stopniowe", oznaczające przyjmowanie odpowiednich istniejących, horyzontalnych (odnoszących się do całego obszaru, bez względu na sektor) i sektorowych ram prawnych w relacji do specyficznych cech charakterystycznych postaci "nano" różnych substancji1). Stwierdza się, że w jak największym stopniu należy wykorzystać obecny porządek prawny, jednakże szczególny charakter nanotechnologii wymaga jego ponownej analizy i ewentualnych zmian2). Nanomateriały powinno się objąć wielopłaszczyznowym, zróżnicowanym i adaptacyjnym prawodawstwem, aby zapewnić bezpieczną produkcję, używanie i usuwanie nanomateriałów, unikając jednocześnie stosowania ogólnych moratoriów bądź niezróżnicowanego traktowania wielorakich aplikacji nanomateriałów. Podkreśla się, że bez mała nieograniczone stosowanie nanotechnologii w tak różnorodnych sektorach, jak elektronika, przemysł włókienniczy, biomedycyna, produkty pielęgnacji ciała, środki czyszczące, przemysł spożywczy lub przemysł energetyczny uniemożliwia wprowadzenie jednolitych ram prawnych na szczeblu unijnym3). "Podejście stopniowe". Zalety i wady Przyjęcie "podejścia stopniowego" należy ocenić jako uzasadnione z uwagi na odmienne uwarunkowania istniejące w poszczególnych, zróżnicowanych sektorach, w których wykorzystywane są nowatorskie aplikacje nanotechnologii. Prawodawstwo UE w tych sektorach powinno zapewniać bezpieczeństwo stosowania nanotechnologii z uwzględnieniem poziomu ryzyka wynikającego z określonych zastosowań, np. wykorzystanie nanotechnologii w przemyśle spożywczym wymaga uregulowań prawnych zapewniających konsumentom [...]

Kwestie dotyczące patentów w obszarze nanotechnologii DOI:10.15199/62.2018.2.XX


  Nanotechnologia, z uwagi na swoje interdyscyplinarne przeznaczenie, umożliwia wytwarzanie innowacyjnych produktów, które mogą zapewnić wyższy poziom życia społeczeństwa. Na podstawie analiz ekonomicznych tendencji rynkowych oraz ich przydatności w rozwiązywaniu wyzwań społecznych, mikro- i nanoelektronikę, nanotechnologię, fotonikę, materiały zaawansowane, biotechnologię przemysłową oraz zaawansowane technologie produkcyjne określa się jako unijne kluczowe technologie wspomagające KET (key enabling technologies)1). Stosowanie tych technologii stanowi główny bodziec rozwoju różnych gałęzi przemysłu na świecie, powstawania nowych towarów i usług2). Pęd dotyczący patentów w obszarze nanotechnologii jest spowodowany ogromną wartością, jaką mogą posiadać patenty na wynalazki nanotechnologiczne oraz chęcią wynalazców i przedsiębiorstw, aby uzyskać wyłączność w tej dziedzinie3). Z kwestiami odnoszącymi się do patentów w dziedzinie nanotechnologii wiążą się jednak znaczące kontrowersje, na które należy zwrócić uwagę. Zdolność patentowa produktów nanotechnologii Według Konwencji4) patent europejski posiada w każdym umawiającym się państwie, dla którego został udzielony, ten sam skutek i podlega tym samym warunkom, co patent krajowy udzielony przez to państwo. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady5) wprowadzające wzmocnioną współpracę w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej jest porozumieniem szczególnym w rozumieniu art. 142 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich (art. 1 ust. 2); rozporządzenie to ustanawia patent europejski o jednolitym skutku, czyli taki który zapewnia jednakową ochronę oraz ma taki sam skutek we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich (art. 3 ust. 2). Zgodnie z art. 52 ust. 1 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich są one udzielane na wynalazki, które nadają się [...]

Odpowiedzialność cywilna przedsiębiorców w obszarze nanotechnologii DOI:10.15199/62.2018.1.3


  Regulacja prawna odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorców w obszarze nanotechnologii, zarówno kontraktowej, jak i deliktowej, napotyka znaczące problemy ze względu na wątpliwości natury naukowej w odniesieniu do wiedzy będącej podstawą tworzenia prawa - technik pomiarów nanomateriałów oraz ich potencjalnego działania toksycznego. Odpowiedzialność kontraktowa W polskim porządku prawnym do odpowiedzialności kontraktowej odnosi się art. 471 Kodeksu cywilnego (k.c.)1). Odpowiedzialność kontraktowa dotyczy niewykonania lub nienależytego wykonania umowy. Niewykonanie umowy oznacza brak zachowania dłużnika zgodnego z treścią zobowiązania, zaś nienależyte wykonanie polega na spełnieniu świadczenia, ale nie w sposób wynikający z umowy2). Odpowiedzialność kontraktowa jest najbardziej rozpowszechniona w przechodzeniu od etapu dostawcy do fazy produkcji i od etapu produkcji do etapu stosowania jako produktu pośredniego lub wykorzystania produktu nanotechnologicznego przez konsumentów3). Odpowiedzialność kontraktowa jest obszarem, w którym europejskie systemy prawne nie są jeszcze zharmonizowane, choć należy wskazać, że przepisy prawa kilku krajów kontynentalnych Europy (w tym Polski) są ze sobą ściśle powiązane od XIX w., kiedy wprowadzono Kodeks Napoleona4). W umowie, która dotyczy nanomateriałów istotne jest zwłaszcza szczegółowe oznaczenie świadczenia, czyli przedmiotu umowy, w jej treści. Każda umowa powinna zawierać określenie stron oraz świadczenia (świadczeń). Minimalna treść umowy to określenie przedmiotu sprzedaży i ceny. Umowa może obejmować również inne postanowienia2). W odniesieniu do nanomateriałów należy określić w umowie zarówno cechy produktu, jaki ma zostać dostarczony, jak i funkcję zgodnie z jego przeznaczeniem. Można również wskazać, w jaki sposób należy mierzyć daną właściwość w celu określenia zgodności z umową, ponieważ różne metody mogą dawać różne wyniki4). Odpowiedzialność deliktowa W polski[...]

 Strona 1