Wyniki 1-5 spośród 5 dla zapytania: authorDesc:"Norbert Leszczyński"

Zmienność masy i wytrzymałości na ściskanie granul nawozów wapniowych DOI:10.15199/62.2017.11.16


  Jedną z głównych przyczyn ograniczających plonowanie roślin uprawnych w Polsce jest duże zakwaszenie gleb. Badania prowadzone przez Stacje Chemiczno-Rolnicze wykazały1), że już od wielu lat udział gleb kwaśnych i bardzo kwaśnych przekracza 50% powierzchni użytków rolnych. Występują jednak i takie obszary, na których gleby najsilniej zakwaszone stanowią ponad 80% powierzchni. Stan taki powoduje2) zmniejszenie ich produktywności i żyzności, a dla uprawianych na nich roślin ograniczenie dostępności mineralnych składników pokarmowych. Gleby te mają ponadto obniżone zdolności buforowe i niższą odporność na procesy prowadzące do degradacji. Zakwaszenie większości powierzchni użytków rolniczych w Polsce jest związane z dużym udziałem gleb lekkich, ale także wpływem klimatu oraz czynników antropogenicznych3). W bardzo dużym stopniu jest jednak skutkiem za małego zużycia nawozów wapniowych. W ostatnich kilkunastu latach ich średnie roczne zużycie obniżyło się z ponad 90 do ok. 40 kg na 1 ha użytków rolnych, przy czym na glebach najsłabszych (lekkich i kwaśnych) zanotowano największy spadek nawożenia wapniem. Przyczyn tego niekorzystnego trendu4-6) należy poszukiwać w tym, że po wejściu Polski do UE zlikwidowano dotacje budżetowe do wapnowania gleb, a jego kosztami obciążono w całości producentów rolnych. Wiele wskazuje jednak na to, że w najbliższych latach nawożenie mineralne będzie wykazywać tendencję wzrostową. W najbardziej prawdopodobnym7), zrównoważonym scenariuszu przemian w rolnictwie wzrost ten będzie wynosił ok. 15%. Pozwoli to na umiarkowany wzrost wolumenu produkcji roślinnej pomimo dalszego zmniejszania się powierzchni ziemi użytkowanej rolniczo i wypadania z produkcji drobnych gospodarstw rolnych. Przemysł nawozowy produkuje obecnie coraz więcej wapna granulowanego, które można rozsiewać na szerokość nawet kilkudziesięciu metrów za pomocą powszechnie stosowanych w gospodarstwach rozsiewaczy tarczowych. Podczas wysiewu wapna[...]

Wytrzymałość na ściskanie granul superfosfatu i mocznika DOI:10.15199/62.2017.9.32


  Efekt pracy rozsiewaczy odśrodkowych uzależniony jest od wielu różnych, wzajemnie wpływających na siebie czynników, wśród których istotne znaczenie mają właściwości fizyczne nawozów mineralnych1, 2). Jedną z najważniejszych cech nawozu określającą stopień jego przydatności do konkretnego systemu dystrybucji i aplikacji jest wytrzymałość granul na ściskanie. Jej miarą jest siła niezbędna do rozkruszenia pojedynczej granuli nawozu3-5). W Polsce w jednostkach naukowych i w przemyśle nawozowym do pomiaru wytrzymałości granul na ściskanie najczęściej wykorzystuje się aparaturę firmy Erweka GmBH, która umożliwia jednoczesny pomiar siły rozkruszającej oraz średnicy granuli poddanej testowi. Badania wykonuje się dla określonej frakcji, która rozmiarem odpowiada średniemu rozmiarowi granul. Dodatkowo do oceny wytrzymałości dynamicznej nawozu stosuje się test uderzeniowy6-9), polegający na ocenie stopnia rozkruszenia granul do ziarna o średnicy poniżej 1,5 mm po uderzeniu granul (pod wpływem sprężonego powietrza) o stalową płytkę, oraz pomiar wytrzymałości na ścieranie3, 6, 10), w którym wyznacza się procentowy udział podziarna powstałego w wyniku tarcia suchego między granulami a powierzchnią obracającego się bębna4, 5). Wytrzymałość granul na ściskanie zależy od rodzaju nawozu, jego składu chemicznego, metod granulacji oraz dodatków stosowanych przy ich produkcji11-17). Na podstawie literatury18-23) można również stwierdzić, że siła potrzebna do zniszczenia pojedynczej granuli zależy od jej masy, wielkości oraz wilgotności. W badaniach wytrzymałościowych materiałów ziarnistych do oceny prawdopodobieństwa zniszczenia granuli stosuje się zwykle dwa podejścia24-27). W pierwszym, zwanym energetycznym, wykorzystuje się energię odkształcenia oraz właściwą energię odkształcenia. W drugim podejściu prawdopodobieństwo zniszczenia granuli zależy tylko od siły niszczącej lub naprężenia. Celem pracy było wyznaczenie rozkładów prawdopodobieństwa [...]

Ocena kulistości granul nawozów mineralnych metodą cyfrowej analizy obrazu DOI:10.15199/62.2018.4.26


  Bardzo ważnym problemem badawczym jest doskonalenie procesu aplikowania nawozów mineralnych na powierzchnie pól uprawnych, przede wszystkim w celu zapewnienia jak największej równomierności ich wysiewu. Wynika to głównie z konieczności zapewnienia efektywnego wykorzystania ich potencjału plonotwórczego, przy równoczesnym ograniczeniu do minimum niekorzystnego wpływu na stan środowiska przyrodniczego1). Nierównomierne rozmieszczenie na powierzchni pola granul nawozu zmniejsza bowiem plonowanie, a niewykorzystany przez rośliny nawóz może prowadzić do degradacji lub zanieczyszczenia środowiska naturalnego2, 3). Na równomierność aplikacji nawozów ma wpływ bardzo wiele czynników, które związane są z budową i parametrami pracy rozsiewaczy, właściwościami cząstek nawozu oraz warunkami zewnętrznymi panującymi podczas wysiewu. Potwierdzają to wyniki prowadzonych w tym zakresie badań4-6), które wykazały, że nie tylko konstrukcja rozsiewacza, niewłaściwy dobór łopatek tarczy, czy błędne ustawienie parametrów pracy maszyny, ale także warunki zewnętrzne oraz właściwości fizyczne granul nawozów mają wpływ na jakość ich aplikacji. Na równomierność wysiewu nawozów mineralnych mają wpływ7) takie ich cechy fizyczne, jak gęstość oraz właściwości aerodynamiczne poszczególnych cząstek. Jedną z tych właściwości jest współczynnik oporu aerodynamicznego, który jest zależny przede wszystkim od kształtu granul nawozów mineralnych. W teoretycznych modelach symulujących trajektorie ich ruch w powietrzu zakłada się najczęściej8-10), że mają one kształt sferyczny, a współczynnik oporu aerodynamicznego zależy jedynie od liczby Reynoldsa. Jednorodne oraz kuliste granule są równomierniej rozsiewane po polu, a w konsekwencji nawóz jest efektywniej wykorzystywany przez rośliny uprawne. Granule nawozu o niekulistym kształcie mają większy opór aerodynamiczny, a jego wzrost może być jeszcze silniejszy w przypadku cząstek chropowatych występujących np. w nawozach po[...]

Studies on compression strength of superphosphate and urea granules Badania wytrzymałości na ściskanie granul superfosfatu i mocznika DOI:10.15199/62.2016.1.22


  Com. superphosphate and urea granules were examd. for compression strength in function of their mass and diam. The mean crushing forces were 92.24 N for superphosphate, and 17.39 N for urea but the detd. values differed significantly from the av. ones. The granule mass relationships of the crushing force were presented as regression lines. Przeprowadzono badania wytrzymałości na ściskanie granul superfosfatu i mocznika w zależności od ich masy i średnicy. Średnia wartość siły niszczącej granule superfosfatu wyniosła 92,24 N, a granule mocznika 17,39 N. Jednakże dla poszczególnych frakcji wartości siły niszczącej zdecydowanie odbiegają od średniej i zawierają się w przedziale 10,8-255 N dla superfosfatu oraz 3,91-40,7 N dla mocznika. Zależność siły niszczącej granule od ich masy przedstawiono za pomocą krzywych regresji, które następnie poddano walidacji polegającej na ocenie stopnia zgodności wartości wyznaczonych na podstawie modelu z rzeczywistymi wartościami uzyskanymi w badaniach wytrzymałościowych. Nawożenie mineralne roślin uprawnych jest jednym z najważniejszych zabiegów agrotechnicznych wpływających na wielkość i jakość uzyskiwanych plonów1). Do podstawowych czynników decydujących o jakości wykonywanego zabiegu zalicza się równomierny rozkład nawozu na powierzchni pola. Nierównomierne rozmieszczenie nawozu na polu wpływa na zmniejszenie plonów, a niewykorzystany przez rośliny nawóz może prowadzić do zanieczyszczenia lub degradacji środowiska naturalnego2-6). W grupie maszyn do nawożenia mineralnego największy udział stanowią rozsiewacze z odśrodkowym zespołem wysiewającym, które charakteryzują się zwartą i prostą budową, dużą szerokością roboczą, a także trwałością i niezawodnością7, 8). Niestety, oprócz zalet rozsiewacze tarczowe mają wady, a jedną z podstawowych jest rozdrabnianie granul nawozu przez łopatki umocowane na szybko obracającej się tarczy. Potwierdzeniem tego są najnowsze badania wpływu parametrów k[...]

Thermochemical and biochemical maize biomass conversion for power engineering Termochemiczna i biochemiczna konwersja biomasy kukurydzy na cele energetyczne DOI:10.15199/62.2015.2.9


  Maize biomass was fermented under lab. conditions to biogas and tested as a solid fuel. The fresh maize biomass was found suitable for biogas prodn. what was confirmed by resp. calculations. The biomass was dried before combustion. The ash showed a decreased fusibility and increased corrosivity. Zbadano parametry biomasy kukurydzy pod kątem jej wykorzystania jako substratu w procesach biochemicznej i termochemicznej konwersji. Badania w laboratorium biogazowym wskazują na dużą przydatność świeżej biomasy kukurydzy do fermentacji beztlenowej, co potwierdzają obliczenia przeprowadzone na podstawie składu chemicznego. Parametry energetyczne wskazują, że roślina ta może być też przydatna do spalania, pod warunkiem zmniejszenia wilgotności biomasy. Biomasa kukurydzy, podobnie jak i innych roślinnych surowców odnawialnych, charakteryzuje się dużą zawartością substancji, które powodują obniżenie topliwości popiołu i korozję urządzeń grzewczych. Rosnące zapotrzebowanie na biomasę w energetyce skłania do poszukiwania nowych roślin uprawnych lub zmiany sposobu zagospodarowania tych roślin, które dotychczas były uprawiane 94/2(2015) 179 Prof. dr hab. inż. Dariusz ANDREJKO w roku 1989 ukończył studia na Wydziale Techniki Rolniczej Akademii Rolniczej w Lublinie. Jest profesorem nadzwyczajnym w Katedrze Biologicznych Podstaw Technologii Żywności i Pasz Wydziału Inżynierii Produkcji Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Specjalność - budowa i eksploatacja maszyn, technika rolnicza, specjalności: agrofizyka, inżynieria i aparatura przemysłu spożywczego. Prof. dr hab. Józef KOWALCZUK w roku 1973 ukończył studia na Wydziale Techniki Rolniczej w Wyższej Szkole Rolniczej w Nitrze w Czechosłowacji. Jest kierownikiem Katedry Maszyn Ogrodniczych i Leśnych na Wydziale Inżynierii Produkcji Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Specjalność - maszyny i urządzenia rolnicze i ogrodnicze. Dr hab. inż. Janusz ZARAJCZYK w roku 1998 ukończył [...]

 Strona 1